Muszla Afrodyty

Był sobie mały, zwykły szklany rożek. Trochę  pospolity, z grubego szkła. Ale zakochał się w bogini miłości, Afrodycie... marzyło mu się, że leży na złotym piasku, owiewany lekką bryzą, opływany ciepłymi falami, a z wód oceanu, wśród piany, wyłania się jego Piękna Pani... wyciąga do niego ręce...

Długotrwałe marzenia sprawiły, że najpierw lekko skręcił się jego kształt we wdzięczną spiralę rogu obfitości... potem życzliwa ręka pomalowała go perłowymi odcieniami farb i pokryła szlachetną patyną spękań, aby upodobnić go do jego pięknych braci i sióstr muszli...
Słyszał z oddali szum płynącej wody i poczuł lekki, ale niewiarygodnie piękny zapach wiosennych kwiatów... powoli otworzył oczy... najpierw oślepił go blask... słońca?... potem zobaczył koło siebie piękną muszlę... obok drugą i trzecią... Wszystkie życzliwie uśmiechały się do niego.

Spojrzał po sobie i ach... nie wierzył własnym oczom... te kolory, ten blask! On też jest równie piękny!
Czyżby właśnie spełniało się jego marzenie?!
Poczuł ciepły wilgotny powiew, zmrużył oczy pod rozpryskującymi się  tęczowo kroplami ze spadającego obok wodospadu, dalej zobaczył pachnącą pianę... jak we śnie... a z tej piany wynurza się... ach... czyżby ona?!
Ona??!!
Znieruchomiał...Niemożliwe!!!

Oczywiście, że niemożliwe! Kto jest tak naiwny, żeby myśleć, że marzenia się spełniają?

...
Więc sięgnęłam ręką po szczoteczkę do zębów, bo lubię kąpać się w pianie z czystymi, umytymi zębami.
Mój pojemnik na szczoteczki stał nieruchomo wśród moich ulubionych muszelek.

Hm... może dobrze, że go kupiłam, choć był taki brzydki i w złym guście...
Chyba nieźle mi wyszedł... a Wy jak uważacie?