Karuzela, karuzela...

W zeszłym roku na blogach królowały karuzele. Pierwszą zrobiła chyba Vika Krzyżaniak. Ponieważ każdy chciał mieć taki słój-karuzelę i u mnie w pracowni robiłyśmy swoje wersje. Nie mam wszystkich udokumentowanych, ale oto mała próbka:

OOAK newborn baby

Dzisiaj trochę prywaty - minęło właśnie 6 miesięcy (albo dla okrągłego rachunku pół roku), jak  mała Czarnooka otworzyła swoje oczęta i popatrzyła na świat.
Niedługo po jej narodzinach zaczęłam swoją przygodę z fimo, a szperając po internecie, natknęłam się na słodkie mini-mini-niemowlęta mieszczące się w dłoni  i natychmiast zachciało mi się zrobić  takiego słodkiego bobasa.
Ponieważ nie miałam specjalnej masy Fimo-Puppen, użyłam zwykłego fimo w kolorze, nazwijmy go umownie - cielistoróżowym.
Konstrukcja jest z drutu aluminiowego, owinięta kawałkami gąbki (takiej spod winogron), naciągnięta na to rajstopa, wymodelowana i obszyta nitką dla wzmocnienia.
Na to trykotowa "bielizna", kombinezonik z dziecięcej skarpetki ze streczem, pasmanteryjna koronka wokół czepeczka, nogawek  i  rękawków.
Włoski wyskubane z pierza  z czarnych piórek , usteczka maźnięte lakierem, żeby się świeciły.

I kołysanka podczas pracy, żeby dzieciątko smacznie spało...

Największa trudność z uchwyceniem podobieństwa - bo takie było założenie.

Ulepić słodką buźkę, z wyglądu podobną zupełnie do nikogo, nie jest trudno, ale to poprawianie, dolepianie, zmienianie, retuszowanie, coby było podobne, to przy takim drobiazgu - męczarnia.

No i noworodkowa uroda jest specyficzna, napuchnięte oczka, przekrzywiony nosek, bąbelek od ssania na górnej wardze, nierozprostowane lub oklapnięte uszko...  hi, hi, hi...

Ale dzięki temu OOAK czyli One Of A Kind - jest absolutnie niepowtarzalna i jedyna na  świecie.

Bo przecież Czarnooka - mimo zamkniętych tu oczek - taka właśnie jest ;)

Aha, i malutka  ma 12 cm.

Fi... fi... fi... fi... fimo psik!

Zaczęłam tego bloga od pokazania zabawy z fimo, więc czas znowu coś pokazać z tej dziedziny.
Oto mini szkatułka (średnica ok. 7 cm) na np. kolczyki lub pierścionki:

 

Fimo "granitowe" dostałam od cyrylli, i bardzo się cieszę, bo może sama nie kupiłabym tego "koloru" wybierając i przebierając w kolorach, a nie mając konkretnego pomysłu.

Te małe drobiażdżki to baza do kolczyków albo magnesików, fimo pod szklanymi kabaszonami (kaboszonami?).

 

 

...

Hoplaaa....

Plum... i wpadłam...
Miałam nie prowadzić żadnego bloga...
ale parę notatek, dla zatrzymania jakiejś chwili, kilku myśli, to przecież nie musi być zaraz blog, prawda?
Zaczęłam nową przygodę z fimo, więc może przy okazji wypróbuję nową przestrzeń?

Od razu na wstępie muszę powiedzieć, że jestem łakomczuchem.
A jeszcze większym łakomczuchem są moje oczy. To wszystko przez nie... Są jak dwie sroki, łakome na każdą błyskotkę, szperają za najdrobniejszym przejawem urody przedmiotu, miejsca, ludzi - po prostu wszystkiego. Są zachłanne i nienasycone. Byle coś ładnego w ich zasięgu - już wrzeszczą wygłodniałe.
I tak było tym razem. Wypatrzyły małe pudełeczko pokryte w całości kwiatowym motywem z fimo. Banał, prawda? A one... oszalały! Od razu zaczęło się kombinowanie co można by zrobić tym sposobem. Wydawałoby się, że niewiele, bo większość rzeczy, która dałaby się ozdobić jest już zdekupażowana, ale nie... Okazało się, że jest rzecz BEZWZGLĘDNIE wymagająca użycia glinki polimerowej!
Ufff... czyli muszę zaznajomić się z tą techniką ;-)
Dłubię więc listki, makowce, i różne kfiatki... z zapałem kręcę maszynką do makaronu

- tu dygresja -

(bo przecież nie obeszło się bez zakupów niezbędnego, naprawdę niezbędnego ;P sprzętu
- rodzinka została chwilowo uśpiona informacją, że głównie chodziło o przystawkę do ravioli, co jest ohydnym kłamstwem, bo przystawka jest do niczego i wyprodukowała gluta makaronowo-grzybowego w formie nie nadającej się do opowiedzenia i w treści nie nadającej się do jedzenia, i cała reszta pierożków i tak musiała być ulepiona ręcznie, co z kolei rodzinka skwitowała stwierdzeniem, że przecież lubię roboty ręczne...
i w sumie o to chodziło, maszynkę mam i już... i już muszę skończyć tę dygresję, bo mi tchu brak i wątek ucieka/wycieka? )

- koniec przydługiej dygresji -

no i ćwiczę przed próbą generalną (na razie to tajemnica).

A tak wyglądała praca przed wypaleniem: