Matka Boska Dzikowska

Ukończyłam dziś malowanie kopii Matki Bożej Dzikowskiej z tarnobrzeskiego sanktuarium. To Madonna z mojego dzieciństwa: o słodkich ustach, ciemnej plamie kruczoczarnych włosów, z przerażającym cieniem Józefa za sobą. Dzieciątko na obrazie patrzyło wielkimi, za dużo wiedzącymi oczami, a i Wisła (bo było oczywiste, że to Wisła) za nimi była taka jakaś obca.  Obraz wzbudzał niepokój, tylko uroda Madonny była taka pociągająca i to u niej szukałam bezpieczeństwa. Józefa omijałam wzrokiem, bardzo się go bałam. O całej symbolice, zastawionym stole, ptakach, owocach, kolorach nic nie wiedziałam. I nie przypuszczałam, ze kiedykolwiek będę malować ten obraz.
O symbolice napiszę później, dziś tylko parę zdjęć pokazujących etapy pracy: szkic tuszem chińskim, tempera jajeczna, korony rzeźbione, złocone złotem 23 3/4 karatowym, kamienie syntetyczne.

Santa Chiara

Dzisiejsze wspomnienie św. Klary przypomniało mi piękne chwile rok temu w jednym z piękniejszych zakątków świata - w Asyżu. Każdy mój pobyt w tym mieście obfituje w niezapomniane przeżycia estetyczne i duchowe.

A także meteorologiczne, bo to miasto ciągle zaskakuje mnie niesamowitymi zjawiskami przyrodniczymi. Podczas pierwszej wizyty przeżyłam tam ciepłą, gwiaździstą noc pod gołym niebem, z księżycem jasnym i ostrym jak żyletka, który ciął mury kontrastowym cieniami, tworząc nastrój grozy. Spacer po uśpionym mieście był  nierealny, jak z bajki . Innym razem zachwyciła mnie mgła ciągnącą się dołem po całej nizinie, i promienie słońca ślizgające się po niej - aparat fotograficzny zupełnie nie umiał sobie z tym poradzić, choć mówią, że światło tworzy zdjęcie! Z kolei burza z piorunami nie była zwykłą burzą, tylko jakąś szalejącą apokalipsą z piorunami bijącymi długimi pasmami od nieba aż do podnóża wzgórza, raz po raz, bez chwili oddechu. Że już o spokojnym zmierzchu pod intensywnym błękitnym niebem  i niesamowitą grę światła pod goniącymi chmurami nie wspomnę. Przy tym zwykły upalny dzień, i chłodny z mżawką, i ulewa - to już rzeczy typowe... Za każdym razem są to widoki zapierające dech w piersiach,  zastanawiam się, co mnie czeka tym razem. Ale o Asyżu - kiedy indziej, dziś chciałam tylko wspomnieć o św. Klarze...

Loading Flash movie...

Jest to tak piękne miejsce, że zupełnie mnie nie dziwi, że św. Klara, duchowa siostra św, Franciszka,  spędziła tam 42 lata zamkniętego, mniszego życia. Z małego okna dormitorium, gdzie ona i wszystkie jej towarzyszki spały, leżąc pokotem na kamiennej posadzce, i gdzie ona sama oddała ducha, widać prześliczne krużganki wokół ukwieconego dziedzińca, a z urządzonego między murami "ogródka" św. Klary rozciąga się widok na całą dolinę Perugii. Klasztor usytuowany na zboczu wzgórza, wśród gajów oliwnych, z dala od zgiełku świata, sprzyja kontemplacji i życiu monastycznemu.

Madonna del Perpetuo Soccorso

Po naszemu Matka Boska Nieustającej Pomocy. Prawosławni mówią o Niej "Cierpiąca".
Rzymski oryginał spotkacie w kościele Sant'Alfonso di Liguori all'Esquilino, nieopodal bazyliki Santa Maria Maggiore.

To Eleusa Pasyjna, pełna miłosierdzia i czułości, pokoju i ufności, „znak nadziei i pociechy w drodze, którą zdążamy na szczyt Bożej chwały”. A jednocześnie to Hodigitria, tzn. Przewodniczka, wskazująca drogę. A to dlatego, że Dziecię spoczywa na lewym ramieniu Matki i rączkami obejmuje Jej prawą dłoń, a Ona wskazuje na Jezusa. I centrum całej ikony to właśnie te połączone dłonie Matki i Dzieciątka.

Technika: tempera jajowa na desce lipowej, złocona 23 3/4 karatowym złotem.

Mąż Boży

Jak zwykle - spóźniona... Święto Archaniołów (Gabriela, Michała i Rafała) było w zeszłą sobotę, nawet święto Aniołów Stróżów minęło już we wtorek, a ja mojego Archanioła Gabriela pokazuję Wam dopiero dzisiaj:

Nie mogłam się zdecydować, które zdjęcie oddaje wierniej kolory, blask złota, więc pokazuję kilka - do wyboru. I tak - w zależności od oświetlenia - za każdym razem wygląda inaczej.
Najbardziej lubię, gdy w ciemnym pokoju, po zmierzchu, rysuje się tylko ciemna sylweta na złotym tle, a tło świeci, biorąc swój blask nie wiadomo skąd... Właściwie postaci nie widać, ale JEST...
Jego imię tłumaczy się jako "Bóg jest moją mocą". W swej misji spełnia rolę posłańca, który przekazuje ludziom przesłanie od Boga. Jest zwiastunem potężnego, mocnego działania Boga w sytuacjach po ludzku niemożliwych. Posłaniec Boży.
Życzę Wam, abyście wspominając jego imię na ziemi, doznali jego opieki z Nieba.

Ikona św. Jana Chrzciciela

Święty Jan czyli  "Bóg jest łaskawy". Jan Chrzciciel, prorok znad Jordanu, strażnik Słowa, imię wyznaczył mu anioł, anioł też zwiastował jego narodziny.

Wiele dzieci każdego dnia na świat przychodzi. Ale nie każde jest zapowiadane przez anioła. Wielu ludzi świętuje swoje urodziny. Ale nie wszystkie są wspominane przez dwadzieścia wieków. /ks. Horak/

W wigilię obchodzonego święta jego narodzin poświęcona została ikona, którą napisałam dla bliskiej osoby o tym imieniu. Wzorowałam się na fresku ze świętej Góry Atos (zdjęcie udostępnione przez znajomego, który pielgrzymował tam przez całą Europę na piechotę i przywiózł sobie dokumentację fotograficzną - wyspa jest absolutnie niedostępna dla kobiet).
Przy okazji poświęciłam sobie dwie inne ikony, ale tę pokazuję, bo urzekło mnie spojrzenie Proroka, z żalem się z nim rozstanę...

Annunciazione czyli Zwiastowanie

W dzisiejsze święto - Zwiastowania Pańskiego - chcę podzielić się z wami niezapomnianym wspomnieniem z wakacji. Wspomnieniem spotkania z Aniołem.
Kilkukrotnie, będąc we Florencji, wybierałam się do Museo di San Marco. Niestety, za każdym razem spotykałam zamknięte drzwi: albo właśnie zaczęła się przerwa, albo trwała, albo było już zamknięte, po prostu jakieś nietypowe godziny otwarcia. Na ostatnich wakacjach zawzięłam się więc i dopilnowałam, aby sprawdzić i dopasować się do tych godzin.
Naprawdę było warto. Zaprawdę, powiadam wam, godziny tam spędzone faktycznie były nietypowe. Były po prostu anielskie. Jak Brat Anielski. Jak Fra Angelico...
Za drzwiami konwentu św. Marka (klasztor dominikanów) rozciągał się świat... jak by określić... jak stąd do wieczności. Takie pośrednie ogniwo pomiędzy naszym światem a niebem. Wszystko dzięki anielskim palcom Fra Angelico. Przez jego czystą duszę, posłuszne palce przemawiał sam Bóg. Pozwolił małemu bratu z kaznodziejskiego zakonu dominikanów ewangelizować niebiańskimi obrazami zamiast słowami. Patrząc na jego obrazy widzę, ze musiał to malować prawdziwie Boży człowiek. Już za życia miał przydomek "Beato" (błogosławiony). Sam mówił "By malować Chrystusa, trzeba żyć Chrystusem".  Giorgio Vasari napisał: „Jego malarstwo było owocem wielkiej harmonii między świątobliwym życiem i otrzymaną od Boga siłą twórczą”. Mówili też o nim, że nie wziął pędzla czy ołówka do ręki zanim się nie pomodlił, by jego praca mogła służyć chwale Bożej.
 I rzeczywiście, tajemnica, którą zawarł w swoich freskach i obrazach (i nie tworzy jej tylko geniusz artysty w operowaniu harmonią kolorów, czystością światła,  elegancją rysunku, spokojem kompozycji) przybliża nam czym jest niebo.

Pokrył freskami krużganki i cele swoich braci. Wyobrażam sobie, jak musieli czekać na "swój" obraz w swojej celi. A na deser, po każdym posiłku, wstępując po stopniach z refektarza do dormitorium mijali w drodze do swoich cel przecudne Zwiastowanie.

Sama na ostatnim stopniu zostałam z wrażenia... na kolanach. Przecież tyle jest różnych, przepięknych artystycznie zwiastowań. Ale z taką prawdą zderzyłam się pierwszy raz. Oto przed oczami miałam zatrzymaną mistyczną chwilę - z delikatnym szelestem skrzydeł właśnie zatrzymał się anioł... w przyklęku, ze skupieniem zagląda w oczy Maryi. Właśnie jej o wszystkim powiedział, choć usta ma zamknięte. Bo przecież nie musi mówić słowami, jak ludzie. Powiedział jej wprost do serca. TO WIDAĆ. Przyjrzyjcie się dokładnie na powiększeniu. To naprawdę widać. I ona usłyszała. Nie widzi go, bo przecież anioły są niewidzialne, wiadomo. Patrzy w siebie, w natężeniu, bo przecież usłyszała, zrozumiała i musi teraz podjąć ważną decyzję. Patrzy w siebie, bo tylko tam może spotkać się z niewidzialnym. TO TEŻ WIDAĆ. Wszystko rozgrywa się w ich oczach. A on z lekkim półuśmiechem czeka na TAK. Bo on już zna jej decyzję, ona jeszcze nie.
NO SPRÓBUJCIE NAMALOWAĆ TO WSZYSTKO W SAMYCH SPOJRZENIACH!

Taka ulotność, kruchość, czułość powitania w geście dłoni, delikatnym jak skrzydła motyli, żeby nie zagłuszyć tej częstotliwości, na której mogą się "słyszeć" - to malarstwo najwyższej próby. Ale i czysta teologia.

I kolejne Zwiastowanie w jednej z cel. Fresk przeznaczony tylko dla jednej osoby, dla zakonnika tam mieszkającego, a wymalowany z pieczołowitością i oddaniem, jak i wszystkie inne w sąsiednich celach.

I tu też ta sama tajemnica spotkania - Maryja NIE WIDZĄCA anioła, ale słysząca go, anioł spokojnie czekający na odpowiedź, i w tle cichutko stojący, żeby nie przeszkodzić, św. Piotr Męczennik. Popatrzcie z jakim wyrazem twarzy, z jakim spojrzeniem wyczekuje na odpowiedź Maryi.

Zapewne dzięki tym malowidłom w celach, malutkich, mieszczących tylko łóżko i klęcznik, z malutkim okienkiem i wydeptaną ścieżką w kamiennej podłodze, współbraciom łatwiej było oddać się modlitwie,  i zanurzyć w tajemnicy stworzenia, wcielenia i odkupienia.

Podanie mówi, że po śmierci Fra Angelico po twarzy każdego namalowanego przez niego anioła spłynęła łza.
Anioły miały rację...

PS
18 lutego 2000 roku papież Jan Paweł II ogłosił Fra Angelico błogosławionym i patronem malarzy i artystów.

Błogosławionych Świąt

Bóg widział - począwszy od Adama - że Jego wielkość budziła w człowieku opór, że człowiek czuł się ograniczony w byciu sobą i zagrożony w swojej wolności. Bóg zatem wybrał nową drogę. Stał się Dzieckiem. Stał się zależny i słaby, potrzebujący naszej miłości. Teraz - mówi nam ten Bóg, który stał się Dzieckiem - już nie możecie się Mnie bać, teraz możecie Mnie tylko kochać.

 Wilhelm od św. Teodoryka

po ciepłych, rodzinnych spotkaniach, wieczerzy wigilijnej i kolędowaniu

czas na Pasterkę...

Immacolata

Dzisiejsza uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP przywołała wspomnienie wizyty w muzeach watykańskich. Przeżycie niezapomniane...

 

Cała wizyta w muzeach polegała na tym, żeby razem ze swoją osobą ciągnąć własną szczękę, która żyła swoim życiem w okolicach podłogi. Poobijawszy się po zakamarkach korytarzy, pokręconych schodach i krużgankach, płynąc z głównym nurtem w jedynym słusznym kierunku (kaplicy Sykstyńskiej), znienacka zostałam wrzucona do niewielkiej, ale JAKIEJ!, sali... tu szczękę spokojnie zostawiłam na podłodze i poddałam się słuchaniu oczami długiej, barwnej opowieści płynącej ze ścian...
  

Oto Komnata Niepokalanego Poczęcia (Sala dell'Immacolata)

tu sceny i postaci alegoryczne, epizody ze Starego Testamentu, cała historia niepokalanego poczęcia od dyskusji o Niepokalanym Poczęciu, przez ukoronowanie  aż po fresk przedstawiający uroczyste ogłoszenie dogmatu przez papieża Piusa IX, właśnie 8 grudnia 1854 roku (papież uczynił to w Bazylice św. Piotra w Rzymie w obecności 54 kardynałów i 140 arcybiskupów i biskupów).
A wszystko solennie i ze szczegółami, z wymienieniem wszystkich zainteresowanych, opisane freskami Francesca Podesti.

Dogmat stanowił, co następuje:
Ogłaszamy, orzekamy i określamy, że nauka, która utrzymuje, iż Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia - mocą szczególnej łaski i przywileju wszechmocnego Boga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego - została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego, jest prawdą przez Boga objawioną i dlatego wszyscy wierni powinni w nią wytrwale i bez wahania wierzyć.

Pośrodku pomieszczenia stoi olbrzymia gablota  ruchomej biblioteki Niepokalanego Poczęcia. Zebrano tam wiele tłumaczeń papieskiej bulli Ineffabilis Deus (na podstawie której ten dogmat został ustanowiony).

Wrażenie było ogromne, do tego stopnia, że obiecałam sobie, ze 8 grudnia muszę Wam to pokazać, co niniejszym czynię...

A ja tu sobie po cichutku, w zaciszu swojej pracowni, coś kombinuję w pewnym temacie... jak myślicie, co to będzie?

Eleusa

Matki Boskiej Zielnej

Co dajemy do bukietu? Kłosy zbóż: pszenicę, żyto, jęczmień, owies, kukurydzę, ziele cykorii podróżnika, szałwii, bylicy piołunu, wrotyczu, lebiody, mięty, ruty, dziewanny, krwawnika, rozmarynu, hyzopu, dziurawca, anżeliki (dzięgiel litwor), fiołek czarownika (barwinek), dalej: głóg, leszczynę, kalinę, jarzębinę,  dalej kwiaty: malwy, mieczyki, georginie(dalie),  chabry (bławatki), koniczyna, rudbekie (złocienie), nagietki, firletki,  "koszyczki Najświętszej Marii Panny" (werbena), "łzy Matki Boskiej"(groszek),  "pantofelki Matki Boskiej" (tojad), "warkoczyki Najświętszej Panienki” (dziewanna), a także „złote włosy Matki Boskiej” (len), a także mirt, makówki, oraz nabite na patyk warzywa i owoce (np. marchew i pietruszkę z nacią, jabłko, miniaturowe dynie, kalarepkę,  ziemniaka)...

Według Zygmunta Glogera w ziemi krakowskiej do poświęcenia niesiono 12 roślin: warkocz Najświętszej Panienki, obieżyświat, trojeść, żabie skrzeki, boże drzewko, rotyć, lubczyk, leszczynę z orzechami, żyto, konopie, len i miętę.

 

 Witold Pruszkowski "Niedziela zielna" /internet/

 

Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny jest najstarszym świętem maryjnym w  całym roku liturgicznym.
Uroczystość obchodzona jest  w Konstantynopolu od V wieku (w kościele wschodnim święto  nosi nazwę  Zaśnięcie NMP), a w Rzymie od VII  wieku.

„Wniebowzięcie NMP ze wszystkich świąt ku czci Bogarodzicy to uroczystość najdawniejsza, bo sięgająca pierwszych wieków chrześcijaństwa i zawsze solennie obchodzona. Z obchodem tym kościelnym, który rozmaite dawniej nosił nazwy jak: Śmierci, Odpocznienia, Zaśnienia i wreszcie Wniebowzięcia, łączy się w kraju naszym starodawny zwyczaj święcenia ziół polnych, które dziewczęta wiejskie, nazbierawszy dnia poprzedniego, przynoszą do świątyń aby je kapłan przed wielkim ołtarzem poświęcił” (Zygmunt Gloger, „Rok polski”).

 

O! wy kwiaty mej młodości prosto z łąki zioła
Co na Matkę Boską Zielną znoszą do kościoła
I stawiają Częstochowskiej, by podniosła rączkę,
Nad firletkę, macierzankę i nad srebrną drżączkę
Nad rozchodnik i lawendę, nad rutę i miętę,
Bo to wszystko przecież Boże, bo to wszystko święte...

Jan Lechoń

.................

 Kwiaty z pół okolicznych uszczknięte i zioła,
Przenajmilsze ofiary pracowitej wioski
Przyniosły swe zapachy do wnętrza kościoła,
Przyniosły przed oblicze dobre Matki Boskiej.

W górze jako głos starczy, organ przepowiada,
W dole z piersi ludu płynie pieśń kościelna,
U stóp Twych, jasna Pani, wieś swe dary składa,
O pół rządczyni mądra, o królowo zielna.

Przed ołtarzem ksiądz szepcze łacińskie wyrazy,
Woń kwiatów coraz żywiej nad głowy się wznasza:
Ochraniaj nas od klęski, chorób i zarazy,
Królowo ziół przedziwna, pół rządczyni nasza!

Rozśpiewały się usty, organ wciąż przewodzi,
Ten w piersi się uderza, ten znak krzyża czyni:
Obraniaj nas od wojny, ognia i powodzi.
O ziół królowo można, naszych pól rządczyni.

Wacław Rolicz-Lieder , „W Matkę Boską Zielną”

Chrystus Pantokrator

Intensywnie "wakacjuję" (co wcale nie znaczy, że odpoczywam - wręcz przeciwnie!). To raczej znaczy, że intensywnie pracuję, chłonę nowości, inspiracje, ładuję akumulatory i przygotowuję się w pocie czoła do pracy po wakacjach. Jakkolwiek by to bezsensownie nie brzmiało znaczy tylko tyle, że nie miałam czasu nawet pomyśleć o blogu. A nawet jak pomyślałam, to było to poza zasięgiem (możliwości).
Wrzucam - tylko dla zaznaczenia, że jestem - dekupażową ikonę na brzozowej, nieokorowanej desce, z moim ukochanym przedstawieniem Chystusa Pantokratora.
Przed Jego spokojnym obliczem odpływam...
... czego i Wam życzę...

Zrób jeden mały krok

Zrób jeden mały krok...

naprawdę warto...

Epifania

Uczeni w Piśmie wiedzieli, gdzie musiał się narodzić Mesjasz – ale siedzieli całkiem spokojnie w Jerozolimie. 
Trzej królowie zdani byli tylko na plotkę – ale ta plotka tak ich poruszyła, że podjęli długą podróż.  

Søren Kierkegaard 

Kacper + Melchior + Baltazar

czy raczej

Christus Mansionem Benedicat

(Chrystus Mieszkanie Błogosławi)

("The Journey of the Magi" James Jacques Joseph Tissot, wikimedia)

Trzeba pilnować właściwej gwiazdy, oświetlającej dobrą drogę, aby na końcu wędrowania PRAWDA nam się objawiła...
A tymczasem, na krótki przystanek, proponuję opowieść o Czwartym Królu...

Wprawdzie pisałam to już rok temu, ale wracam do tej opowieści co roku.
I Wam też polecam.
Coby nam się Trzej Królowie nie zaczęli kojarzyć li tylko z trzema klawiszami Ctrl Alt Delete albo z dłuższym weekendem na nartach.

I na deser żartobliwie o  odwiedzinach w stajence ;)

...

Gaudete!

Trzecia niedziela Adwentu
(już trzecia! - ależ ten czas pędzi, każda niedziela sadzi susy, aż adwentowe świeczki przygasają!)
nosi nazwę Gaudete -  czyli ciesząca się? radosna? W każdym razie zaleca cieszyć się, radośnie oczekiwać Bożego Narodzenia. I słusznie. W tym codziennym pędzie, zakręceni w wirze pracy i obowiązków, raczej jesteśmy zmęczeni niż radośni. Trzeba wręcz przypominać o obowiązku radosnego oczekiwania.

Przy tej okazji z radością dziele się z Wami informacją o przesympatycznym kiermaszu, który odbył się w zeszłą niedzielę, tuż przed św. Mikołajem...
(biję się w piersi, że w swoim własnym pędzie i zawirowaniu dopiero teraz o tym wspominam)

A cieszę się tak bardzo, bo zaskoczyła mnie mile i ucieszyła niezmiernie ilość i jakość wystawionych prac.
Z dumą patrzyłam (po wyłożeniu tego całego" towaru") jak pięknie i obficie prezentowały się te wszystkie cuda, wykonane przez moje Panie, jak nazywam swoje "kursantki", gdyż - nie chwaląc się, albo i chwaląc nieskromnie - wszystkie u mnie pobierały nauki dekupażowe.

Na kiermaszu znalazły się dekupaże - szkatułki, kasetki i pudełka, herbaciarki i piórniki, serwetniki, listowniki i chusteczniki, a także inne przyborniki biurowe, wizytowniki, zegary, obrazy i obrazy ( także trójwymiarowe), nie zabrakło też ikon, dalej - świece, świeczniki i lampiony, butelki i wazony, talerze, tace i deseczki, kalendarze, lusterka, wieszaki i wieszaczki, doniczki,  wreszcie świąteczne ozdoby: dzwoneczki, zawieszki i banieczki (bombki choinkowe), oraz  biżuteria...
a także wyroby szydełkowe (serwetki, przestrzenne aniołki i gwiazdki), ceramiczne (choinki, lampiony, magnesy, zawieszki i koraliki), gipsowe świeczniki i aniołki, a także filcowa biżuteria (korale, kolczyki i broszki)

A wszystko pod czujnym okiem św. Mikołaja.

Zresztą sami popatrzcie:

A na więcej zapraszam do galerii

Naprawdę warto!

;)))

Antoś

Dziś święto mojego ulubionego świętego, którego darzę wielką estymą i nazywam może familiarnie, ale z prawdziwą czułością - Antoś.
I to przez bardzo, bardzo duże "A". I z przyklękiem.
W moim przypadku nie ogranicza się on li tylko do banalnych problemów z zagubionymi rzeczami - takimi duperelami nawet nie zawracam mu głowy. Choć jak trzeba - zawsze pomaga. Pomagał za to wielokrotnie, i to w sprawach naprawdę poważnych. I winna mu jestem w dowód wdzięczności mojej rozszerzać chwałę jego (jak głosi moja ulubiona modlitwa) - co w niniejszym poście czynię.

I nie bez kozery nazywany jest "najszybszym świętym".
NAPRAWDĘ  jest szybki i skuteczny.
Trzeba tylko pamiętać o tych, którzy TAM, po TAMTEJ stronie,  potrzebują naszej modlitwy.

Corocznym moim rytuałem 13 czerwca jest bieg przez (najczęściej) rozgrzane upałem miasto, o najgorszej z możliwych porze, z trudną zazwyczaj do zdobycia lilią (powinna być biała, od imienia świętego nazwana lilią św. Antoniego) do małego kościółka Braci Mniejszych, na Reformackiej w Krakowie.

Tam o dziwnej porze (16.15) odprawiana jest msza odpustowa, święcone są przyniesione lilie (atrybut świętego, symbol czystości i niewinności), błogosławione są dzieci (jest to patron rodzin i dzieci) oraz czekają kosze pełne bułeczek (odpowiednik chleba św. Antoniego dla ubogich).
Poświęcone lilie zanosi się do domu i używa pod różną postacią podczas różnych bolączek (np. nalewki spirytusowe do nacierania lub krople do picia, itp.), a chlebem dzieli się z bliskimi dla przypomnienia, że trzeba pomagać potrzebującym.

A co wtorek (bo wtorek to dzień poświęcony Świętemu) o 10 przychodzą pod boczny ołtarz ludzie z prośbami i sprawami do Niego.

W ramach dygresji dodam, że wspomniany kościółek w ogóle warto odwiedzić, ze względu na ciekawą historię, kapliczki drogi krzyżowej na terenie dawnego cmentarza po drugiej stronie uliczki, zachowany unikatowy "dzwonek za konających", obraz Jezusa Który Przemówił oraz  katakumby z naturalnie zmumifikowanymi i doskonale zachowanymi ciałami możnych tego świata ( m. in. Morsztynów, Szembeków, Wielopolskich) leżącymi w trumnach, oraz  zakonników leżących jeden obok drugiego, bez trumien, bezpośrednio na ziemi. 

Krypty te można odwiedzić raz w roku, w Dzień Zaduszny, 2 listopada...

Ilekroć jestem we Włoszech odwiedzam Padwę, a tam bazylikę Il Santo, miejsce pochowania Świętego.

W tej przepięknej bazylice, o trudnym do określenia stylu - trochę romańskim, trochę gotyckim, a trochę wschodnim, mieści się renesansowa kaplica z ołtarzem-grobem Świętego (oblepiona przez wiernych zdjęciami i listami dziękczynnymi, świadczącymi o Jego skutecznym wstawiennictwie),

a także druga, z relikwiami (m. in. z zachowanym w niezmienionym stanie językiem, całym aparatem głosowym, szczęką, pozostałościami trumny, habitem, całunem, itp., a wśród zgromadzonych tam przedmiotów, darów, modlitw, jest również  polski akcent - list św. Maksymiliana Kolbego, pisany po polsku,  z prośbą o wstawiennictwo).

Na jednym z trzech pięknych dziedzińców stoi figura świętego, często odwiedzana przez młodych, chcących zostać rodzicami. Pomaga On ściągać z nieba na ziemię wyczekane i upragnione maleństwa.  Jeśli komuś nie spieszy się do tego doświadczenia powinien unikać dotykania wyciągniętej dłoni świętego.
Ale wielu chce, sądząc po wyświeconej, wygłaskanej do błysku dłoni :)))
Sprawdzone - działa... Po 2 latach od (nieświadomego?) uścisku dłoni Świętego cieszymy się wszyscy Czarnooką ;)))

I ponieważ dawno nie było nic dekupażowego - chustecznik: bardzo symetryczny, wręcz terapeutycznie symetryczny, z mocną intencją uspokajającego smarkania w chusteczkę ;)