Candy u Cyrylli

Biegiem marsz 

(po pierwsze dla rozgrzewki, bo jest -15 st. C, 
a po drugie, bo kto pierwszy rozwiąże zagadkę, co jest na zdjęciu ten...
po trzecie, bo cyrylla robi takie rzeczy, że chce się je mieć)

po candy  do cyrylli

Maski weneckie - odsłona II.

TROCHĘ  O HISTORII...

Karnawał wenecki sięga korzeniami XI wieku. Pierwsze wzmianki o carnevale veneziano pochodzą z 1094 roku.Już w 1400 roku powołano pierwszy komitet organizacyjny Compagnie della Calza. Największy jego rozkwit przypada jednak na epokę renesansu. W XVIII wieku zabawy karnawałowe w Wenecji zaczynano już w październiku. Z tego powodu był najdłużej trwającym karnawałem na świecie. W 1701 roku na karnawał do Wenecji przyjechało 30 tysięcy gości! W 2004 roku - około miliona turystów z całego świata.
W zapomnienie popadł pod koniec XVIII wieku, gdy Republika Wenecka została podbita przez Napoleona. Zabawy przeniosły się do pałaców i domów. Kilkakrotnie próbowano go wskrzesić, ale sprowadzało się to jednorazowych balów.
Na nowo karnawał powrócił w 1979 roku. Od niemal 30 lat, co roku, wybierane jest motto, które ma inspirować stroje i maski oraz imprezy.
I tak, w ubiegłych latach wenecjanie i turyści bawili się na pod szyldem Casanowy, Felliniego i Oriental Expresu. Tytuł Karnawału w roku 2010 – Sensation, zapowiada tajemnicę, euforię, wyjątkowe doznania i poświęcony jest zmysłom..

Karnawał rozpocznie się pod Arsenałem w niedzielę przed Tłustym Czwartkiem.  Stąd tłum przebierańców wyruszy pod Bazylikę św. Marka. Na czele pochodu, ukryci pod baldachimem, pójdą, jak zwykle,  Doża i Biskup Wenecji. Oficjalne otwarcie odbędzie się pod dzwonnicą Campanile.

Codziennie, na placu przed bazyliką świętego Marka organizowane będą tradycyjne parady karnawałowych masek. W rozgrywających się konkursach wyłonione zostaną: najpiękniejsza wenecjanka, najdziwniejsza maska i najwykwintniejszy strój.

Ten dziesięciodniowy wielki bal zakończy się Świętem Szaleńców o północy przed Środą Popielcową. Tuż przed północą odbędzie się zapewne , jak co roku,   pokaz fajerwerków. Kończąc karnawał przez Canale Grande przepłyną w swych łodziach gondolierzy trzymając w milczeniu pochodnie...

TROCHĘ O MASKACH...
 

Pierwsze wzmianki pisane o weneckich maskach pochodzą z XIII wieku. Ze względu na rosnącą przestępczości i łamanie norm obyczajowych pod przebraniem, władze Wenecji w XIV wieku zaczęły wprowadzać zakazy. W 1339 roku wydano zakaz noszenia masek nocą i w kościołach.
W 1458 roku zakazano przebierania się mężczyzn za kobiety (ponieważ nagminnie przekraczali bramy klasztorów żeńskich). W 1461 roku w ogóle zakazano noszenia masek mężczyznom. W 1502 roku wprowadzono zakaz noszenia brody i peruki, a od 1531 roku zamaskowani nie mogli nosić broni. Zakazy jednak były łamane, a maski powszechnie noszone...



Dzisiaj był mój pierwszy Dzień Babci, w prezencie dostałam na cały dzień moją śliczną Czarnooką. Mieliśmy z dziadkiem
(a właściwie, to on mówi, że jeszcze nie jest dziadkiem, tylko sypia z babcią) 
niezłą zabawę. Przypomniały nam się dawne czasy...

Sorry za śliniak (który fotograf-melepeta zapomniał zdjąć modelce), ale choć to ja jestem babcią, to ONA jest bezzębna i ślini się niemożebnie ;)


A na deser babcia i jej małżonek dostali śliczny kalendarz na 2010 rok z Czarnooką w roli głównej w każdym miesiącu
;)

Maski weneckie - odsłona I.

Są miejsca, gdzie w zimie, w samym środku karnawału, nie jest w ogóle potrzebny śnieg. I nie mówię o Buenos Aires ;)
U nas, w Europie...
Tym miejscem jest na przykład moja ukochana Wenecja. Tam po prostu nie ma miejsca na śnieg...
Nie ma miejsca na samochody, sanie, kuligi...
Ale - jak na karnawał przystało - jest dużo miejsca na inne "K": krynoliny, piętrowe koafiury, kawalkady gondoli, korowody roztańczonych kochanków...
oraz na wszystkie inne litery alfabetu: absynt i absolut, bale, cekiny, damy, euforię (w euro i dolarach), fraki i fajerwerki, gondole i gondolierów, gwiazdy i goście lub gwiazdy jako goście, huk i hałas, imprezy, jedzenie palce lizać, kanały i kawiarenki, kuglarze i komedie dell'arte, laguny, łzawe historie, maski i matrony, szalone noce pełne niespodzianek, orszaki, orgie i opilstwo, parady, pantofelki i pieniądze, rozkosze, sztuczne ognie, tramwaje i taksówki wodne, umizgi, wodzirejów, vaporetto, zachwyty, zawody i dużo, dużo wody... wokół...

 

 

Wprawdzie oficjalnie karnawał wenecki rozpocznie się dopiero w niedzielę przed Tłustym Czwartkiem i potrwa do Środy Popielcowej, ale już teraz warto przygotować maski...

 

 

Kaczeńce

Z wielkiej tęsknoty za błękitnym niebem, ciepłym słońcem wygrzebane z zakurzonej niepamięci

Wokół szaro-buro... mlecznobiałe pejzaże pobrudziły się zupełnie, drzewa zrzuciły niedawne wykrochmalone koronki szronu.

Jest zimno.

I brzydko.

Chcę już do lata... do lata...

nawet na piechotę...

:(

Wyróżnienie - J'adore tien Blog

Spotkała mnie dzisiaj wielka przyjemność:
dostałam wyróżnienie od cyrylli

co znaczy:  Kocham twój blog

Jestem bardzo przejęta, bo to moje pierwsze wyróżnienie. Ponieważ blogowisko jest wciąż nie do końca poznanym przeze mnie światem, więc doszkoliłam się w temacie. I doczytałam, że zasady tego wyróżnienia to:

wyróżnienie może dostać 1 blog, który od dawna odwiedzacie i  3 nowe blogi 

 Najdawniej (i najchętniej) odwiedzam blog cyrylli, przez którą w ogóle pomyślałam o założeniu swojego bloga;

potem w kolejności Toskańskie zapiski spełnionych marzeń, w których znajduję atmosferę minionych wakacji w cudownych miejscach i pobudzam nadzieję na szybkie nadejście kolejnego lata;

a z nowych:

nicnierobienie ujął mnie najpierw tytułem, a potem okazał się kącikiem osoby, na którą natykałam się ciągle w sieci buszując po dekupażowych wątkach, i której wiedza rozsiana po wielu miejscach (masa tutoriali i encyklopedia wiedzy) kiełkuje i kwitnie zapewne w wielu dekupażowych pracowniach;

mojemanderlay za piękne szkice, ciepło i wspólną słabość do porannej kawy;

na koniec wpadłam i zostałam zauroczona  urodą zdjęć i życia u Llooki

:)))

Muszla Afrodyty

Był sobie mały, zwykły szklany rożek. Trochę  pospolity, z grubego szkła. Ale zakochał się w bogini miłości, Afrodycie... marzyło mu się, że leży na złotym piasku, owiewany lekką bryzą, opływany ciepłymi falami, a z wód oceanu, wśród piany, wyłania się jego Piękna Pani... wyciąga do niego ręce...

Długotrwałe marzenia sprawiły, że najpierw lekko skręcił się jego kształt we wdzięczną spiralę rogu obfitości... potem życzliwa ręka pomalowała go perłowymi odcieniami farb i pokryła szlachetną patyną spękań, aby upodobnić go do jego pięknych braci i sióstr muszli...
Słyszał z oddali szum płynącej wody i poczuł lekki, ale niewiarygodnie piękny zapach wiosennych kwiatów... powoli otworzył oczy... najpierw oślepił go blask... słońca?... potem zobaczył koło siebie piękną muszlę... obok drugą i trzecią... Wszystkie życzliwie uśmiechały się do niego.

Spojrzał po sobie i ach... nie wierzył własnym oczom... te kolory, ten blask! On też jest równie piękny!
Czyżby właśnie spełniało się jego marzenie?!
Poczuł ciepły wilgotny powiew, zmrużył oczy pod rozpryskującymi się  tęczowo kroplami ze spadającego obok wodospadu, dalej zobaczył pachnącą pianę... jak we śnie... a z tej piany wynurza się... ach... czyżby ona?!
Ona??!!
Znieruchomiał...Niemożliwe!!!

Oczywiście, że niemożliwe! Kto jest tak naiwny, żeby myśleć, że marzenia się spełniają?

...
Więc sięgnęłam ręką po szczoteczkę do zębów, bo lubię kąpać się w pianie z czystymi, umytymi zębami.
Mój pojemnik na szczoteczki stał nieruchomo wśród moich ulubionych muszelek.

Hm... może dobrze, że go kupiłam, choć był taki brzydki i w złym guście...
Chyba nieźle mi wyszedł... a Wy jak uważacie?

Na słodko...

Dziś na słodko...

Po pierwsze:
mam słabość do słodkości, a po drugie mam skłonność do wpychania swoich "trzech groszy"...
W tym wypadku podkusiło mnie, aby całkiem przyzwoitą, ładną w formie i poprawną w treści cukierniczkę sprowadzić na manowce decoupage. I żeby to jeszcze był dekupaż (od decouper - wycinać), to raczej dekuper (od - wyciąć komuś numer), bo nic t u z wycinania i naklejania, a tylko biała perłowa farba i crackle sottile.

Ale musiałam... inaczej by mnie rozniosło... Zresztą, jak powiedział Cronin:

Jedynym sposobem pozbycia się pokusy jest uleganie jej.

 Więc jej uległam...

I żeby wykazać się konsekwencją, uległam drugi raz, kolejnej pokusie.

Tym razem moje łakomstwo wzięło górę.

Nie mogę czytać przepisów, bo zaraz jestem głodna. Nie mogę nawet czytać powieści, bo jak, nie daj Boże, bohater coś je, to ja już w kuchni pichcę coś dla siebie. Tak było np. z Choromańskim, z którym piłam kawę z gałką muszkatołową i jadłam musakę, a pory od tamtej pory duszę tylko na maśle...

No i co wdepnę na czyjegoś bloga, to zaraz ktoś coś pichci, poleca, podaje przepis...

No to dziś żydowska zupa Jankiela z bloga bobe majse.

Słodka od marchewki i cebuli, a także - uwaga! - od dżemu porzeczkowego!

Przesmaczna, polecam! Właśnie zjedliśmy na obiad. Podobno jeszcze lepsza jest, gdy "się przeżre", czyli smaki się przegryzą. Jutro piątek, więc będzie na sobotę...

Mniam...

Zagadka

Dzisiaj mam zagadkę fotograficzną.
Czy ktoś wie, gdzie zostało zrobione to zdjęcie?

Dla ułatwienia powiem, że do zamieszczenia go tutaj zainspirował mnie blog bobe majse .

A to do posłuchania:

A może ktoś zna tę piosenkę?
;)))
...

PS
Ponieważ zagadka już rozwiązana (w komentarzach), pokażę więcej:

Fi... fi... fi... fi... fimo psik!

Zaczęłam tego bloga od pokazania zabawy z fimo, więc czas znowu coś pokazać z tej dziedziny.
Oto mini szkatułka (średnica ok. 7 cm) na np. kolczyki lub pierścionki:

 

Fimo "granitowe" dostałam od cyrylli, i bardzo się cieszę, bo może sama nie kupiłabym tego "koloru" wybierając i przebierając w kolorach, a nie mając konkretnego pomysłu.

Te małe drobiażdżki to baza do kolczyków albo magnesików, fimo pod szklanymi kabaszonami (kaboszonami?).

 

 

...