Ogórkowo

Tegoroczne lato i wakacje to było jedno mgnienie... nie zdążyłam się zorientować, jak szybko minęło...A tu już ostatni dzień wakacji...
Planowałam w wolnym czasie wreszcie na spokojnie połazikować po Waszych blogach, a nie miałam czasu nawet na wpis na własnym.
Już dawno chciałam o ogórkach... a tu już sierpień się właśnie skończył. A wiadomo, że z ogórkami trzeba zdążyć przed św. Bartłomiejem. A w ogóle najlepsze podobno lipcowe, bo delikatne, z cienką skórką. Ale nie będę przecież czekać do następnego lipca! Wtedy napiszę o małosolnych.

Więc o ogórkach będzie dzisiaj...
Do dobrych ogórków kiszonych (tych na zimę, nie małosolnych), potrzebne są:
- dobre ogórki 
(najlepiej z pewnego źródła, nie przenawożone, a jak nie mamy takiego, to wybierajmy jasne (biało-zielone), bo im ciemniejsza zieleń, tym większe prawdopodobieństwo, że były podsypywane nawozem z dużą ilością azotu  i mogą się źle kisić, a nawet gnić - a nie chcemy przecież zimą cuchnących, miękkich lub pustych purchawek zamiast jędrnych, chrupiących, lekko musujących pysznym aromatem ogórasów?!
muszą być nie za grube /zerwane w dobrej fazie księżyca będą ok, grube zrobią się podczas pełni/, nieduże, średnie, nie dłuższe niż dłoń)
- dobra faza księżyca
(wszystkie kiszonki najlepiej robić w czasie przybywającego księżyca, czyli między nowiem a pełnią)
- dobra pogoda 
(nie burzowa, bo mogą się nie udać)
- dobra sól
(koniecznie niejodowana, żeby z ogórków nie zrobić rozdeptanych kapci)
- dobra woda
(najlepiej bez nadmiaru mikroelementów, czyli wcale nie mineralizowaną)
- dobre dodatki
(no i tu pole do popisu:
ja dodaję bezwzględnie czosnek, korzeń chrzanu, dorodne baldachy kopru z nasionami, podsypuję trochę ziarenek gorczycy,
i w zależności od stanu posiadania
(bom miastowa paniusia, bez ogrodu lub znajomej gospodyni) 
liście czarnej porzeczki, wiśni, winogron, orzecha włoskiego oraz dębu

/w tym roku ucałowania dla nieocenionej Halinki, która w dobroci swego serca obdarowała mnie wszystkimi wyżej wymienionymi  liśćmi  oraz mikroskopijnymi ogóreczkami o długości 3-5 cm, które z dziką radością ukisiłam w równie  mikroskopijnych słoiczkach/

Wszystkie te dodatki sprawiają, że proces fermentacji będzie przebiegał prawidłowo, garbniki ułatwią długie przechowywanie, ogórki będą twarde, chrupiące, aromatyczne, sok  klarowny, a przyjemność jedzenia największa!

Jak już uzbieraliśmy  wszystko, a jeszcze do tego mamy słoiki - to już połowa drogi do sukcesu.

Ogórki moczę ze 2 godziny w wodzie. Słoiki myję w zmywarce, wychodzą stamtąd suchutkie, gorące, wyparzone i zadowolone, jak po ruskiej bani (saunie).
Do słoików pakuję, ciasno upychając, coby jak najwięcej zmieścić, ogórki - jasną stroną do dołu.
Między ogórki utykam zwinięte w rulon liście, baldachim kopru, ze 2-3 ząbki czosnku, solidny kawałek chrzanu (można zetrzeć wiórka na grubej tarce), sypię parę ziaren gorczycy.
Wodę (kranówę) zagotowuję z solą ( w proporcji 1 - 1,5 łyżki stołowej na litr wody).
Gorącą wodą  zalewam ogórki w słoikach pilnując, by wszystkie były dobrze zakryte wodą, i zakręcam mocno zakrętki. Zalewanie wrzątkiem powoduje, że fermentacja odbywa się wolniej - są to ogórki na dłuższe przechowanie.
Dobrze jest zostawić trochę powietrza pod zakrętką, żeby podczas fermentacji nie lało się ze słoików.
Po 2-3 dniach dobrze jest wynieść do chłodnego, zaciemnionego pomieszczenia (piwnicy), niech tam spokojnie dochodzą...
Z 10 kg ogórków wyjdzie ok. 15 słoików 0,9l. Chyba...

W wolnej chwili robimy kolczyki. W ogórkowym kolorze.

Połów pereł - ciąg dalszy (tutorial)

Dzisiaj obiecany kursik perłowego szablonu. Mam nadzieję, że zdjęcia jasno zobrazują "o sssso chodzi..."

Przede wszystkim ograniczymy sobie możliwości, żeby lekcja była bardziej zrozumiała.

Użyjemy jeden (ale za to najlepszy) rodzaj masy "perłowej", pozwolimy sobie na dwa (z kilku) odcienie koloru.

Na talerzyk wykładamy wybrane dwa odcienie (Perlmutt i Perlmutt Champagne) Modellier Creme (perłowej masy strukturalnej)

niedokładnie mieszamy, żeby zostały kolorowe smugi, które po wyschnięciu będą się mienić kolorowo

folię (np. z koszulki na dokumenty) przyklejamy sobie do podłoża, żeby nam się nie przesuwała (taśmą dwustronną pod spodem lub malarską dookoła), na nią przyklejamy sobie tym samym sposobem (taśmą klejącą)  i w tym samym celu (dla unieruchomienia) szablon.

szpachelką malarską nakładamy masę na szablon, delikatnie wygładzając,

a następnie na świeżo (póki masa jest mokra) delikatnie, ale w sposób zdecydowany ściągamy szablon...

i zostawiamy do wyschnięcia (można podsuszyć suszarką)

po wyschnięciu masa łatwa oddziela się od folii i długo pozostaje elastyczna.

Daje się łatwo ciąć, dopasowywać do zaokrąglonych powierzchni i dzięki temu możemy ozdobić ładnymi wzorami z szablonów trudne powierzchnie, na które nie udałoby się przyłożyć szablonu.

Po kawałeczku przyklejamy fragmenty szablonu zwykłym klejem do dekupażu (albo innym, np. magic z tubki) na przygotowane podłoże. 

Z kawałka suchej masy perłowej, wykonanej wg opisu w poprzednim poście, możemy również samodzielnie wycinać dowolne wzory i je naklejać na różne, zupełnie nie płaskie podłoża. Masa jest sucha, ale elastyczna, wygodna w dopasowywaniu i łatwa do cięcia nożyczkami.

Mam nadzieję, że tym razem jasno wyłożyłam ;)))

W razie wątpliwości - pytajcie!

Margarita znaczy perła..

Więc dzisiaj - na perłowo...

Zupełnie przypadkowo - ale tyle miłych rzeczy zdarza się nam przez przypadek - przyszło mi zająć się wyrabianiem masy perłowej na sposób... na sposób... no właśnie - na jaki sposób?!

Powiedzieć, że to wytwarzanie sztucznej macicy perłowej - to nie wszystko! wszak jest cały przemysł zajmujący się taką produkcją. Że to wytwarzanie w warunkach domowych? No, właściwie - tak, ale...

Ale nie hoduję małży, odpada problem karmienia, zmieniania wody... Chociaż nie, to akurat aktualne - trzeba dbać o czystą wodę, czyste narzędzia. Jakie narzędzia? Ano właśnie, zbliżamy się do rozwiązania...

z narzędzi najlepsze są szpachelki malarskie...

A oto jak wyhodować sobie perłową bransoletkę:

Kurs hodowli pereł

Potrzebujemy:

• surówki, które ozdobimy (bransoletki, szkatułki, itp.)
• farby perłowe, albo 
• farby akrylowe i medium perłowe
• a najlepiej masę strukturalną perłową w pastelowych odcieniach (najlepiej sprawdza się Modellier Creme firmy Viva w kolorze perłowym i szampańskim ("perlmutt" i "perlmutt champagner")
• szpachelka malarska
• folia (może być taka sztywna tzw. ofertówka)

Najładniejsze i najbardziej naturalne efekty wyszły mi z tych dwóch podanych wyżej odcieni  masy strukturalnej. Ale jest kilkanaście innych odcieni, pięknych, pastelowych w kolorze i perłowych w połysku. 

 Możemy również zastosować farby perłowe, zawierające w swoim składzie pigmenty perłowe, powodujące załamanie światła i w efekcie iskrzący połysk, albo gotowe perłowe perlen-peny, lub wreszcie zwykłe farby akrylowe z dodatkiem medium perłowego, które sprawia, że zaczynają opalizować.

Na folii przyklejamy sobie taśmę malarską tworząc ograniczoną powierzchnię. Dosyć grubą (1 - 2 mm) warstwą nakładamy masę delikatnie mieszając ewentualne kolory, i staramy się rozsmarować naśladując naturalną powierzchnię macicy perłowej.

Jeśli przypatrzymy się wnętrzu muszli odkryjemy, że mieni się tęczowymi kolorami. Metodą prób i błędów możemy mieszać (najlepiej niedokładnie, żeby nie zrobić burej ciapy) wiele odcieni i nakładać je bezpośrednio na folię.

Możemy spiralnymi ruchami wyciskać z tubki (lub sztyftu, jak perlen-peny) najpierw jeden kolor, a potem na niego drugi, pozwalając aby się delikatnie wymieszały.

 Zostawiamy do wyschnięcia. Po wyschnięciu możemy delikatnie odkleić całość od folii, pozostanie nam elastyczna "kartka" masy perłowej, którą swobodnie możemy ciąć nożyczkami. Jeśli nie zadowala nas gładkość powierzchni lub połysk (to problematyczne w przypadku farb z medium), to możemy odwrócić na drugą stronę - będzie ona gładka od przylegającej folii, a zachowa  perłowy połysk.

Na przygotowaną powierzchnię, pomalowaną najlepiej na ciepły, złoty kolor, który podbije ciepły odcień perły, nadając jej głębi, przyklejamy na zwykły klej do decoupagu (lub mocniejszy, np magic) wycięte kawałki masy perłowej.

Jako podkład można też użyć metaliczne odmiany tegoż Modellier Cremu, i na równomiernie posmarowaną wilgotną powierzchnię (ach, jak cudnie przy wygładzaniu  sprawdzają się własne palce!) bez kleju przykładać perłowe kawałki . Ale trzeba się spieszyć, lub robić fragmentami, żeby zdążyć, póki złota masa jest mokra. 

Albo spokojnie pomalować złotą farbą, poczekać, aż wyschnie i przykleić klejem.

Na zdjęciu na drewnianym pudełku i obok na folii  widać też motyw kwiatowy i ornamentowy z masy perłowej. Ale o tym "myku" napiszę w następnym poście.

Pozdrawiam perliście,

Wasza Margarita

Powiesić zielone krasnoludki

Po długiej przerwie

(mogłabym powiedzieć, że wakacyjnej, ale nie będę kłamać, bo cały czas pracowałam, aż furczało)

wracam, żeby nie wyjść z wprawy w pisaniu i pokazywaniu
(ekshibicjonizm to przykry nałóg).

Dzisiaj wieszam w uszach  zielone krasnoludki.
Kolczyki będą dyndały w uszach mojej pomarańczowowłosej siostry -  

Aga! Nie czytaj tego! Nie patrz! Bo jak przyjedziesz, to ma być niespodzianka!

Fajnie wyglądają w uszach, próbowałam, ale nie udało mi się sfotografować. I trudno kolor oddać. Wiszące przy lustrze były w ciepłym świetle żarówki, a leżące w pochmurnej chwili bez słońca. W rzeczywistości są żywo, energetycznie zielone. Czapeczki siedzą im mocniej na główkach, a spod czapeczek wystają łebki, ciekawie chwytając światło.  Jak tylko uda mi sie sfocić ładnie, pokażę je jeszcze raz.
Filcowane czapeczki to jedne z moich pierwszych  zabaw z filcem (kolejna wciągająca i uzależniająca zabawa).
A ponieważ sezon na przetwory owocowe, to proponuję  drewniane kwiatki z suszonych plasterków pomarańczy:

Próby autoportretu w kolczykach są skazane na niepowodzenie. Ale chciałam pokazać ich wielkość, i że fajnie dyndają. Naprawdę fajnie.

Na zakończenie, w środku wakacji, wakacyjne już wspomnienie pięknych chwil w krainie, która - jak widać - chętnie wita i młodych i starszych zakochanych. 

Polecam ;)))

Czekoladowo

Dziś ma być w brązowej tonacji, czyli na... czekoladowo ;)))
Natchnęła mnie tą myślą piątkowa impreza w pracowni decoupage. Otóż spotkaliśmy się - stare konie - "na zakończenie roku szkolnego" przy fontannie...
Fontannie czekoladowej!

Bardzo lubię spotkania przy fontannie, są takie... ciepłe i łaczące ;) Przy pachnącej, rozgrzanej czekoladzie, z aromatem owoców, chrupek czy innych dodatków,  z delikatnym i łakomym oblizywaniem się, z zażenowanym wycieraniem poplamionej, jak u dziecka, brody i oblizywaniem palców tworzy się rodzinna, przyjazna atmosfera. Dzieci są uszczęśliwione w obliczu takiej ilości dostępnej czekolady, a dorośli zachowują się jak dzieci.

Do fontanny pasują najróżniejsze owoce: winogrona, banany, mandarynki, a teraz - w sezonie - najlepsze są truskawki. Najlepiej w dużej ilości.

Najlepiej w dużej ilości

A z moich ulubionych wędrówek po włoskich sklepach - witryna sklepu z czekoladą:
 (wszystkie rzeczy są Z CZEKOLADY!!! - i kamera, i makaron i mnóstwo innych, wystawionych drobiazgów, których na zdjęciu nie widać, jak np. telefony, śrubokręty, płyty cd, muchy i robaczki, długopisy itp.)

Nie pokazuję nic czekoladowego z decoupage'u, bo słoik na czekoladowe pastylki do fontanny, ozdobiony wypukłymi pralinkami w technice 3d "dostał nóg" zanim go sfotografowałam.

Wieszamy kolejne na uchu słonia

Gdybym miała to słoniowe ucho, to dowiesiłabym kolejne kolczyki:

Nieduże drewniane, dwustronne, podciągnięte na wypukło perlen-penami'

Kolejne, jeszcze mniejsze, też drewniane, rozkołysane falą, muśnięte złotym reliefem:

Oraz olbrzymie koła, ale leciutkie, drewniane, z lekkim reliefem przezroczystym:

A na jutro zapowiadam utrzymanie się w brązowej tonacji, ale w zupełnie innym klimacie,

będzie baaardzo apetycznie, obiecuję 

;)))

Uszy słonia

Należałoby mieć uszy słonia, żeby zawiesić kolczyki, które ostatnio popełniłam ;)

A oto kilka z nich:

Decoupage - na drewnianych kształtkach, technika serwetkowa plus niektóre z wypukłościami, lakierowane na wysoki połysk żywicą szklącą, motywy po obu stronach.

I jeszcze parę zdjęć na stoliku szklanym, bo tak mnie ubawił widok dłoni podającej kolczyki  i nieadekwatna (a może adekwatna?) mina "modela" pod spodem, że postanowiłam wykorzystać to jako tło.
Zeszło mi długo z fotografowaniem, bo dostałam takiej głupawki ze śmiechu, ze nie mogłam utrzymać aparatu w bezruchu...

Miłego oglądania, jeśli okaże się zaraźliwe, to - uśmiechu ;)))

a jak zdążycie, to jeszcze pobiegnijcie kogoś przytulić, wszak dzisiaj

Dzień Przytulania!!!