Hurtem

Dzisiaj za jednym zamachem trzy tematy wrzucę:

1. Dokładka na deser ( w temacie "wystawy sklepowe" z poprzedniego postu) dla dużych kobietek absolutnie dorosłe i zupełnie nieminiaturowe światy ( nieminiaturowe także cenowo) z włoskim szykiem  podane, coby paść nasze oczy:

2.  Zarobiona jestem (w temacie "decoupage"), co może usprawiedliwi, że nie pokazuję na razie nic nowego, ale fabryka pisanek pracuje pełną parą.
Pracownia wygląda jakby w panice przeleciało stado drobiu, gubiąc pióra, strzępiąc papier, strzelając na wylot przez jajka - po prostu pobojowisko.
Jedne jaja suszą na sobie farbę, inne świeżo przyklejone motywy, jeszcze inne lakier.
Potem jeszcze trzeba będzie nastroszyć piórka, wstążeczki, pudełeczka... i będzie można spokojnie czekać na święta.
Tyle tylko, że mam wrażenie, że na przyszłoroczne...
bo - jak śpiewała Kunicka (dla młodego pokolenia info: teściowa Anny Marii Jopek) -
"jak ja się wyrobię, jak ja się wyrobię, jak ja się wyrobię..." (* patrz niżej)

3. I ostatnia sprawa - but last not least - spotkało mnie kolejne wyróżnienie, tym razem od Agi  z potrzeby wnętrza

Zasady przekazywania tego wyróżnienia:

1. podziękować osobie, która je podarowała
2. podlinkować ją na swoim blogu
3. podarować 10 osobom
4. wyróżnione osoby podlinkować
5. poinformować je, zamieszczając informację w komentarzach 

I tu trochę wymiękłam... nie dam rady wyszukać 10 osób, bo:

1. ostatnio ograniczyłam beztroskie surfowanie po blogach, 

2. część znanych mi blogowiczek już dostała ode mnie inne  wyróżnienia, 

3. część już dostała to właśnie wyróżnienie od innych, 

4. a część przystąpiła do akcji "Wyróżnienie? nie, dziękuję"

Pozwolę sobie więc zmodyfikować zasady i ograniczę się do 3 osób (oby je przyjęły ;)))

http://lietdeco.blogspot.com/ 

 http://kramikludki.blogspot.com/

http://krainamonle.blogspot.com/ 

*) dla zainteresowanych wspomniana tytułowa piosenka Haliny Kunickiej z płyty "12 godzin z życia kobiety"
(tyle lat, a nic się nie zdezaktualizowało...)

Kobieco...

Ciąg dalszy damskich klimatów, dodatkowo wsparty świętowaniem dzisiejszego dnia ;)

Jakieś witryny sklepowe, buty, torebki, może wizyta u fryzjera?

 

(autentycznie podpatrzona sytuacja, salon fryzjerski, typowa Włoszka z temperamentem objaśniała coś równie temperamentnemu fryzjerowi)

 

  

  

 

Pamiętam dobrze nędzne witryny sklepowe lat osiemdziesiątych, zapach tych sklepów, inny dla spożywczego czy gospodarstwa domowego, inny dla dzianin czy pasmanterii. Wtedy ładnie pachniały tylko księgarnie i sklepy papiernicze. No i może piekarnie.

W spożywczych słodkawy zapach niewiadomoczego snuł się po wszystkich półkach, czasem przykrywała go świeżo mielona kawa (w wielkim młyńsku wielkości  dziecka - bałam się, że mnie wciągnie). Na wierzchu, niedbale przykryty pergaminem, suszył się wielki blok marmolady lub chałwy, po białym serze łaziły muchy...

 

A propos! Zauważyliście, ze teraz jakby mniej much?

Kiedyś musowo wisiały pod lampami lepy, upstrzone poprzyklejanymi owadami. A przy otwartym oknie w lecie zawsze musiały jakieś  wlecieć i krążyły kanciastymi kółkami pod lampami, brzęcząc okropnie...

Szaro, buro i ponuro...

 

Ale nie o tym chciałam... tylko o babskich słabostkach do pięknych ciuszków, butów i butików ;)

Po tamtych czasach, słusznie minionych,  pozostał mi ciągle nienasycony apetyt na oglądanie

ślicznych, choć niepotrzebnych drobiazgów. Ślinię się przy większości witryn sklepowych  i, oprócz pięknych widoków i zabytków, jest to jeden z tematów moich wakacyjnych fotografii. Przywożę stosy zdjęć pięknych zaułków,  widoczków oraz... właśnie cudów i cudaków zza szyb.. Z obłędem w oczach gonię za "resztą wycieczki" resztką sił obfotografowując co lepsze kawałki, żeby potem, w zimne zimowe wieczory napawać się... mniam...

Przekopałam się właśnie przez szklane paciorki Murano, czekoladowe owoce i ryby, piramidy marcepanów w czekoladzie, rękawiczki, kapelusze i sama juz nie wiem co jeszcze.. .żeby  wyszperać te śliczne, miniaturowe pantofelki i torebki. 

Moja ciocia-podróżniczka ze wszystkich swoich wojaży przywoziła małe łyżeczki z widoczkami. Na pamiątkę. Inni przywożą słoniki, dzwoneczki itp. Ja miałam ogromną ochotę na takie pantofelki, ale otrzeźwiła mnie cena... z każdego miasta taka pamiątka... no, chyba nie zajechałabym daleko :(

Miłego przymierzania ;)))

Ile ciszy w białej róży...

Będąc młodą lekarką... tfu... panienką zachwycałam się przecudnej urody obrazem Władysława Czachórskiego "Dama w liliowej sukni".
Wyblakły z patrzenia, i wytarty z modlitewnego głaskania, i naddarty od westchnień zachwytu, a i pożółkły od upływającego czasu wycinek z gazety już dawno rozpłynął się w niebycie wielu przeprowadzek i przepływającego życia.
Ale w jakimś niedorosłym, dziewczyńskim zakątku mojego serca pozostał na zawsze.
I za te piękne chwile, gdy wpatrywałam się w niego nie mogąc się zdecydować, czy chcę być tak piękna , jak dama na obrazku, czy malować tak pięknie, jak ów malarz, za te wszystkie chwile jestem wdzięczna Czachórskiemu.
Dorosłam, nauczono mnie, co to "sztuka", ale czy jestem przez to szczęśliwsza? Częściej się zachwycam? Już nie doznaję takich oczarowań...
Świadomość to kamień - coś w tym jest...

Mojej Pięknej z obrazu dedykuję wiersz Tuwima:

Przypatrując się jej kształtom,

Barwie, płatkom, pączkom, listkom,

Nawet cierniom – myślę: gwałtu!

Jakież to prześliczne wszystko!

Jakież to bez skazy wszystko!

Jaka w niej perfekcja sroga,

Różo, różo, formalistko!

Różo, różo, bój się Boga!

A Wam dedykuję różany wisiorek na kształtną pierś:

 

(decoupage na mozaice żywicznej, crackle (krak) dwuskładnikowy)

Hop do szafy!

Dla dziewczynki dużej i małej...

 

Odlotowo, bibelotowo

Dzień dobroci dla kota minął, nastał dzień dobroci dla siebie.

Wśród  szkatułek na drobiażdżki, drobiażdżków na biżuterię, flakoników na perfumy, koszyczków na muszelki, muszelek na szczoteczki, szczoteczek do loczków  itp. itd...

nie może zabraknąć karafki na musujące i pachnące sole do kąpieli.

 

Bibelot absolutnie niezbędny, urocza durnostojka, ciesząca oko i na oko  niepraktyczna.

Można się bez tego obejść, ale właściwie dlaczego?!

Mam słabość do rzeczy ładnych.
A ten bibelot ślicznie skomponuje się z moimi muszlami na mojej prywatnej plaży w łazience...

(Szklany pojemnik-butelka (?), malowany akrylem, klasyczny, prosty  decoupage)

Światowy Dzień Kota - mojego kota

Zapatrzona w siebie (jako, że Popielec i należy zaglądnąć do swojego środka) nie zauważyłam, ze wczoraj był Światowy Dzień Kota.

Gustaw vel Gucio przeżył ten dzień bez żadnych fajerwerków, nie dostał żadnych smakowitości, ani dodatkowej porcji pieszczot, nawet ze stołu był spędzany jak co dzień...

Chociaż o skuteczności spędzania możecie się przekonać ze zdjęć.

A przecież kocur mój jest wielkiej wrażliwości Kotem.
Kocha się w kwiatach, jak żaden ze znanych mi osobników płci męskiej.
Jest pierwszy do obwąchania i pokosztowania, a po spełnieniu tego obowiązku układa się z zadowoleniem  pod bukietem jako Strażnik Świętego Bukietu.

 Z braku kwiatów na stole (np. zimową porą) układa się wśród kwiatów haftowanego obrusa.
Po prostu - Kot Esteta.

Ale jako, że święto, należy się świętowanie.
Obu moim kotom.
Bo ja mam też drugiego kota.

Na punkcie dekupażu.

 

Tutaj oba moje koty - mój zdekupażowany manekin i koniec ogona zjawiska z serii "NoCat".

Bo Gustaw nie znosi być fotografowany i na dźwięk migawki bądź zoomu natychmiast zmienia swoję pozę na skutecznie zniechęcającą do robienia zdjęć. Dlatego właśnie, mimo że jak każdy kot układa się w bardzo dekoracyjne wzory (pozy) i malowniczo owija wokół różnych przedmiotów lub siebie samego, mam tak mało zdjęć z nim w roli głównej.

I trzeciego - "kota" na punkcie ozdabiania, kombinowania (syndrom świerzbiących rączek)  - kapelusz jest już prawie pełnoletni, laaaata temu (gdy jeszcze w sklepach nic nie było) zrobiłam sobie na ślub rodzonej siostry.

Koniec karnawału

W Wenecji kończy się bal na Placu św. Marka... przygotowują fajerwerki do pokazu o północy, nasmołowane  pochodnie czekają na gondolierów, odbijają się światła w kanałach i głębokich oczodołach masek... rozgorączkowany tłum w pięknych strojach kłębi się na placu, wachluje się piórami, drżą nerwowo palce trzymające wachlarze, falują piersi w wydekoltowanych kreacjach i gondole przycumowane do brzegu, poruszają się maski, męskie dłonie wędrują po okrągłościach ... ostatnie chwile szalonego karnawału...

 

 

Ale ja nie tęsknię za zimową rozbawioną Wenecją. 

Tęsknię za jej letnią odmianą, gdy powietrze drży z gorąca, a rozpaloną twarz chłodzi lekki wiatr od morza. Z wypiekami na twarzy biegam po  uliczkach zaglądając do pracowni i sklepików, gdzie na tyłach wytwarzają maski, tam gdzie niechętnie wpuszczają turystów i strzegą tajemnic warsztatu wyrobu masek. 

Te prawdziwie piękne, niepowtarzalne, wymagające czasu i natchnienia powstają z daleka od oczu turystów. 

Nie są tak krzykliwie kolorowe, nafaszerowane koralikami i błyskotkami. Tradycyjne maski weneckie wykonuje się ze skóry lub papier mâché. Są najczęściej w kolorze kości słoniowej, pokryte siateczką spękań, z ozdobnymi, umiejętnie postarzonymi koronkowymi  reliefami. 

Do najsławniejszych należy bauta - biała maska z wysuniętą szczęką (nosem), która pozwalała zachować pełną anonimowość, ponieważ nie tylko zniekształcała głos, ale umożliwiała swobodne picie i jedzenie bez konieczności jej zdejmowania. Kostiumu dopełniał czarny kapelusz i czarna mantylka. Typowo kobiecą maską, choć nieszczególnie wygodną, była tzw. moretta - mała, owalna maska z czarnego aksamitu, która utrzymywała się na twarzy dzięki pręcikom zaciskanym w zębach. Z czasem wiele charakterystycznych kostiumów weneckich upowszechniło się dzięki komedii dell'arte, np. sprytny, ubrany w pstrokate ubranko Arlechino, złośliwa i przebiegła służka Colombina, doktor Balanzone czy skąpy wenecki kupiec Pantalone, którego imię wywodzi się od charakterystycznych spodni (pantaloni), noszonych do długiego płaszcza i czerwonych pończoch.

Na  użytek turystów wytwarza się masową galanterię, pstrokatą, szybką, taśmową, szast-prast, psik-psik i następna.... następna...

 

 

Ale od czego jest wyobraźnia?

Widzę te piękne, wysmakowane, zakomponowane, małe arcydzieła kunsztu stworzone ręką mistrza rękodzieła. I takim życzliwym okiem oglądam wystawy, tropiąc pomysłowe i piękne maski.

 

  

  

  

  

  

  

 

  

Wprawdzie taką maskę miałam zrobić na pożegnanie karnawału, wszystko - łącznie z pomysłem - miałam przygotowane, ale jak zwykle CZAS zrobił mi psikusa i popędził ze dwa tygodnie do przodu, zostawiając mnie daleko z tyłu.

Trudno, to miała być tak wielka przyjemność z robienia tej maski, że nie mogę jej popsuć pośpiechem. Zrobię, jak zrobię i najwyżej poczekam z pokazaniem wam do przyszłego karnawału.

Czas tak goni, że nawet się nie spostrzegę, jak już będzie czas...

;)))

I na koniec moje ulubione zdjęcie:

Zima mami _______________obrazkami...

Napadało i leży...
Przynajmniej jest biało i czysto.
Trochę romantycznie, lekko magicznie.
Mamiąco...
Nie nabiorę się, bo wiem, co jest pod spodem.
Wylezie, jak się stopi...

Ale może wy się nabierzecie?

 

/technika serwetkowa: deseczka drewniana, krak jednoskładnikowy, serwetka trójwarstwowa/

Ciepła zima?

 Czy istnieje "ciepła zima"?
Jak "ciepłe lody",   to chyba jakaś nieprawdopodobna hybryda?
A ponieważ końca zimy nie widać, postanowiłam spróbować się do niej przekonać...
Po północy sprawdziłam, czy gorrrące serce św. Walentego rozgrzeje i moje. W ciepłych kapciach i puchatym szlafroczku wystawiłam nos i aparat na balkon - wszystko spało, przykryte ciepłą pierzynką dopiero co położonego śniegu, lampy uliczne grzały kominkowym światłem, z zaciemnionych okien parowała (mam nadzieję) miłość - niby nie było źle.
Wróciłam do ciepłego pokoju, zegar tykał zapalczywie, pomyślałam - "zdąży..."
Jak nie zwolni (a nie powinien, bo przecież zazwyczaj pędzi, jak szalony), to już za 5 tygodnie przyjdzie wiosna...

 

Na wszelki wypadek wróciłam do swojego komputera, gdzie wiernie czekał na mnie mój ulubiony, na pewno ciepły, na pewno cichy, na pewno piękny,  zakątek... Kiedyś to sprawdzę...

A na razie - ech...

Jeszcze 5 tygodni?

Wytrzymam...