Słodkie barbecue na niepogodę

Na razie nie ma nadziei na babie lato. Na ciepłe, słoneczne dni pod błękitnym niebem wśród kolorowych liści musimy cierpliwie poczekać. Może się doczekamy. A może nie.
Na razie na chłodne, deszczowe dni proponuję miłe rękodzieło w jasnym kręgu lampy, z aromatyczną herbatą (może być biała z płatkami białej róży) ...

a w chwili przerwy wędrujemy do kuchni, znużeni depresyjną aurą za oknem i w duszy, włączamy gaz...

nie, nic z tych rzeczy... nie jest aż tak źle...

 
zapalamy palnik gazowy, na patyczek szaszłykowy nadziewamy marshmallową piankę
(może być specjalna barbecue, a mogą być zwykłe pianko jojo-podobne)

i delikatnie opiekamy nad ogniem, lekko kręcąc patyczkiem, pilnując, aby równomiernie nabierał koloru. Najpierw nabierze koloru  cappuccino i takiż zapach zacznie wydzielać...

Kręcimy, kręcimy, kręcimy...
będzie się lekko przyrumieniał, rozgrzewał w środku, także nas, bo te słodkie aromaty i ciepełko rozgrzeją nas od środka...

Najlepsze są chrupiące z zewnątrz, ciągnące się w środku, rozlewające uśmiech na twarzy... 

to naprawdę działa...

I już z nowym zapałem wracamy pod lampę, by tam oddać się kolejnej przyjemności:

przymierzania biżuterii przed lustrem, albo zdekupażowania szkatułki na biżuterię.

Ja wybrałam to drugie ;)

Wpadła mi w ręce wyjątkowej urody i oryginalności śliczna szkatułka z wysuwaną szufladką, zgrabnym i wygodnym uchwytem i otwieranymi na boki "skrzydełkami". Była pełna uroku już w stanie surowym. 

Jako dekupażystka musiałam tylko "przypilnować, by tego cudu nie spasteryzować", że strawestuję reklamę pewnego piwa ;)

Mam nadzieję, że mi się udało. 

Wnętrze pomalowałam transparentnym werniksem ze złotym połyskiem (zostawił tylko lekki satynowy połysk na powierzchni), a krawędzie pociągnęłam lekko pastą InkGold w kolorze białego złota. Papier to moje ulubione wzory z włoskiej firmy Kartos.

Lubię...

Aga ze swojego uroczego wnętrza zaprosiła mnie do zabawy w "Lubię..."

Zabawa polega na tym, że

- piszemy, kto nas do niej zaprosił

- wymieniamy 10 rzeczy, które lubimy

- zapraszamy do zabawy następne 10 osób.

Myślenie o rzeczach, które lubię, było czystą przyjemnością. Problem zaczął się w momencie przejścia do punktu nr 3. Większość osób, do których zaczęłam zaglądać (po długiej nieobecności, przyznaję...) już się w to bawią, bo zabawa już od dawna szaleje na blogowisku.
Nie wiedziałam, bo zaległości czasowe, a co za tym idzie przymusowa abstynencja od blogów spowodowała, że jestem ze wszystkim do tyłu.

Dołączam do zabawy i zapraszam:

Bożenę

Kamino

Florę

Ewę

Szajajabę

Zuzię 

Joannę 

Pejtoon
Kamilcię 

Jasmin

Nie przypuszczałam, że aż tak jesteśmy wszystkie podobne, wymieniane przez Was rzeczy powtarzają się niewiarygodnie często w identycznych zestawach. Siłą rzeczy więc nie będę oryginalna ;)

Mój zestaw obowiązkowy:

1. Poranna kawa do łóżka
z chwilą niespiesznej rozmowy (dziękuję, mój drogi B.)

2.  jazda samochodem:

- po mieście - sama (mogłabym być taksówkarzem)

- na długie trasy z moim drogim B.

 a jak już podróż, to do ukochanej  

3. Italii

albo nad nasze

4. morze

a jak jesteśmy nad morzem, to uwielbiam 

5. wysokie baranki na niebie 

(altocumulusy lub cirrocumulusy - nie znam się), które otwierają mi niebo i pokazują drogę do niego, zapewniając, że to tylko sięgnąć ręką...

 

a jak jesteśmy w niebie, to niech nam zagrają 

6. Raz, Dwa, Trzy 

 

 i żeby jeszcze mieć niebo w gębie, to proszę 

7. lody i kruchy placek z owocami pod bezową pierzynką

 błogosławiony niech będzie ten, kto wynalazł słowo pisane i dzięki któremu teraz mogę oddawać się błogiej rozkoszy 

8. czytania, 

czytania, czytania...

oprócz rękodzielniczych technik, które wszystkie tu lubimy, bo to oczywista oczywistość i wspominanie o nich jest trywialne, uwielbiam, po prostu uwielbiam 

9. fotografować 

(najchętniej miałabym zamiast któregoś palca małą migawkę, bo tyle pięknych kadrów codziennie mi ucieka...

a na koniec, oprócz zwiedzania ze względu na walory historyczne i artystyczne, lubię ciche, puste  

10. wnętrza kościołów, 

pozwalające zatrzymać się w czasie nie tylko historycznym, ale i własnym, wyciszyć, zanurzyć w innym świecie, bo jak ktoś odpowiedział na pytanie -"po co chodzi do kościoła, skoro Bóg jest wszędzie taki sam?"  -

"bo tam JA jestem inny.."

i tyle jeszcze innych rzeczy lubię... i wiatr, i burzę, i ciepłe wnętrze domu,i  sama w domu, i z bliskimi, i żeby cisza była, a i pogadać też, i humor, żart, dowcip - to niezbędne wręcz, żeby przeżyć, a ulubiona poduszka? fotel? kubek? a filmy? a prezenty? a niespodzianki?

no niech mi ktoś powie, że wyczerpał swoje najbardziej ulubione rzeczy w 10. punktach?!

Za dużo wątpliwości, czas kńczyć...

A konkluzja i tak jest pozytywna, tyle jest fajnych rzeczy, które nam sprawiają przyjemność, warto je sobie wypisać, żeby w ponurym dołku przypomnieć je sobie i wyciągnąć się samego z tego dołka, jak - nie przymierzając - baron Munchausen ;)

Ogórkowo

Tegoroczne lato i wakacje to było jedno mgnienie... nie zdążyłam się zorientować, jak szybko minęło...A tu już ostatni dzień wakacji...
Planowałam w wolnym czasie wreszcie na spokojnie połazikować po Waszych blogach, a nie miałam czasu nawet na wpis na własnym.
Już dawno chciałam o ogórkach... a tu już sierpień się właśnie skończył. A wiadomo, że z ogórkami trzeba zdążyć przed św. Bartłomiejem. A w ogóle najlepsze podobno lipcowe, bo delikatne, z cienką skórką. Ale nie będę przecież czekać do następnego lipca! Wtedy napiszę o małosolnych.

Więc o ogórkach będzie dzisiaj...
Do dobrych ogórków kiszonych (tych na zimę, nie małosolnych), potrzebne są:
- dobre ogórki 
(najlepiej z pewnego źródła, nie przenawożone, a jak nie mamy takiego, to wybierajmy jasne (biało-zielone), bo im ciemniejsza zieleń, tym większe prawdopodobieństwo, że były podsypywane nawozem z dużą ilością azotu  i mogą się źle kisić, a nawet gnić - a nie chcemy przecież zimą cuchnących, miękkich lub pustych purchawek zamiast jędrnych, chrupiących, lekko musujących pysznym aromatem ogórasów?!
muszą być nie za grube /zerwane w dobrej fazie księżyca będą ok, grube zrobią się podczas pełni/, nieduże, średnie, nie dłuższe niż dłoń)
- dobra faza księżyca
(wszystkie kiszonki najlepiej robić w czasie przybywającego księżyca, czyli między nowiem a pełnią)
- dobra pogoda 
(nie burzowa, bo mogą się nie udać)
- dobra sól
(koniecznie niejodowana, żeby z ogórków nie zrobić rozdeptanych kapci)
- dobra woda
(najlepiej bez nadmiaru mikroelementów, czyli wcale nie mineralizowaną)
- dobre dodatki
(no i tu pole do popisu:
ja dodaję bezwzględnie czosnek, korzeń chrzanu, dorodne baldachy kopru z nasionami, podsypuję trochę ziarenek gorczycy,
i w zależności od stanu posiadania
(bom miastowa paniusia, bez ogrodu lub znajomej gospodyni) 
liście czarnej porzeczki, wiśni, winogron, orzecha włoskiego oraz dębu

/w tym roku ucałowania dla nieocenionej Halinki, która w dobroci swego serca obdarowała mnie wszystkimi wyżej wymienionymi  liśćmi  oraz mikroskopijnymi ogóreczkami o długości 3-5 cm, które z dziką radością ukisiłam w równie  mikroskopijnych słoiczkach/

Wszystkie te dodatki sprawiają, że proces fermentacji będzie przebiegał prawidłowo, garbniki ułatwią długie przechowywanie, ogórki będą twarde, chrupiące, aromatyczne, sok  klarowny, a przyjemność jedzenia największa!

Jak już uzbieraliśmy  wszystko, a jeszcze do tego mamy słoiki - to już połowa drogi do sukcesu.

Ogórki moczę ze 2 godziny w wodzie. Słoiki myję w zmywarce, wychodzą stamtąd suchutkie, gorące, wyparzone i zadowolone, jak po ruskiej bani (saunie).
Do słoików pakuję, ciasno upychając, coby jak najwięcej zmieścić, ogórki - jasną stroną do dołu.
Między ogórki utykam zwinięte w rulon liście, baldachim kopru, ze 2-3 ząbki czosnku, solidny kawałek chrzanu (można zetrzeć wiórka na grubej tarce), sypię parę ziaren gorczycy.
Wodę (kranówę) zagotowuję z solą ( w proporcji 1 - 1,5 łyżki stołowej na litr wody).
Gorącą wodą  zalewam ogórki w słoikach pilnując, by wszystkie były dobrze zakryte wodą, i zakręcam mocno zakrętki. Zalewanie wrzątkiem powoduje, że fermentacja odbywa się wolniej - są to ogórki na dłuższe przechowanie.
Dobrze jest zostawić trochę powietrza pod zakrętką, żeby podczas fermentacji nie lało się ze słoików.
Po 2-3 dniach dobrze jest wynieść do chłodnego, zaciemnionego pomieszczenia (piwnicy), niech tam spokojnie dochodzą...
Z 10 kg ogórków wyjdzie ok. 15 słoików 0,9l. Chyba...

W wolnej chwili robimy kolczyki. W ogórkowym kolorze.

Połów pereł - ciąg dalszy (tutorial)

Dzisiaj obiecany kursik perłowego szablonu. Mam nadzieję, że zdjęcia jasno zobrazują "o sssso chodzi..."

Przede wszystkim ograniczymy sobie możliwości, żeby lekcja była bardziej zrozumiała.

Użyjemy jeden (ale za to najlepszy) rodzaj masy "perłowej", pozwolimy sobie na dwa (z kilku) odcienie koloru.

Na talerzyk wykładamy wybrane dwa odcienie (Perlmutt i Perlmutt Champagne) Modellier Creme (perłowej masy strukturalnej)

niedokładnie mieszamy, żeby zostały kolorowe smugi, które po wyschnięciu będą się mienić kolorowo

folię (np. z koszulki na dokumenty) przyklejamy sobie do podłoża, żeby nam się nie przesuwała (taśmą dwustronną pod spodem lub malarską dookoła), na nią przyklejamy sobie tym samym sposobem (taśmą klejącą)  i w tym samym celu (dla unieruchomienia) szablon.

szpachelką malarską nakładamy masę na szablon, delikatnie wygładzając,

a następnie na świeżo (póki masa jest mokra) delikatnie, ale w sposób zdecydowany ściągamy szablon...

i zostawiamy do wyschnięcia (można podsuszyć suszarką)

po wyschnięciu masa łatwa oddziela się od folii i długo pozostaje elastyczna.

Daje się łatwo ciąć, dopasowywać do zaokrąglonych powierzchni i dzięki temu możemy ozdobić ładnymi wzorami z szablonów trudne powierzchnie, na które nie udałoby się przyłożyć szablonu.

Po kawałeczku przyklejamy fragmenty szablonu zwykłym klejem do dekupażu (albo innym, np. magic z tubki) na przygotowane podłoże. 

Z kawałka suchej masy perłowej, wykonanej wg opisu w poprzednim poście, możemy również samodzielnie wycinać dowolne wzory i je naklejać na różne, zupełnie nie płaskie podłoża. Masa jest sucha, ale elastyczna, wygodna w dopasowywaniu i łatwa do cięcia nożyczkami.

Mam nadzieję, że tym razem jasno wyłożyłam ;)))

W razie wątpliwości - pytajcie!

Margarita znaczy perła..

Więc dzisiaj - na perłowo...

Zupełnie przypadkowo - ale tyle miłych rzeczy zdarza się nam przez przypadek - przyszło mi zająć się wyrabianiem masy perłowej na sposób... na sposób... no właśnie - na jaki sposób?!

Powiedzieć, że to wytwarzanie sztucznej macicy perłowej - to nie wszystko! wszak jest cały przemysł zajmujący się taką produkcją. Że to wytwarzanie w warunkach domowych? No, właściwie - tak, ale...

Ale nie hoduję małży, odpada problem karmienia, zmieniania wody... Chociaż nie, to akurat aktualne - trzeba dbać o czystą wodę, czyste narzędzia. Jakie narzędzia? Ano właśnie, zbliżamy się do rozwiązania...

z narzędzi najlepsze są szpachelki malarskie...

A oto jak wyhodować sobie perłową bransoletkę:

Kurs hodowli pereł

Potrzebujemy:

• surówki, które ozdobimy (bransoletki, szkatułki, itp.)
• farby perłowe, albo 
• farby akrylowe i medium perłowe
• a najlepiej masę strukturalną perłową w pastelowych odcieniach (najlepiej sprawdza się Modellier Creme firmy Viva w kolorze perłowym i szampańskim ("perlmutt" i "perlmutt champagner")
• szpachelka malarska
• folia (może być taka sztywna tzw. ofertówka)

Najładniejsze i najbardziej naturalne efekty wyszły mi z tych dwóch podanych wyżej odcieni  masy strukturalnej. Ale jest kilkanaście innych odcieni, pięknych, pastelowych w kolorze i perłowych w połysku. 

 Możemy również zastosować farby perłowe, zawierające w swoim składzie pigmenty perłowe, powodujące załamanie światła i w efekcie iskrzący połysk, albo gotowe perłowe perlen-peny, lub wreszcie zwykłe farby akrylowe z dodatkiem medium perłowego, które sprawia, że zaczynają opalizować.

Na folii przyklejamy sobie taśmę malarską tworząc ograniczoną powierzchnię. Dosyć grubą (1 - 2 mm) warstwą nakładamy masę delikatnie mieszając ewentualne kolory, i staramy się rozsmarować naśladując naturalną powierzchnię macicy perłowej.

Jeśli przypatrzymy się wnętrzu muszli odkryjemy, że mieni się tęczowymi kolorami. Metodą prób i błędów możemy mieszać (najlepiej niedokładnie, żeby nie zrobić burej ciapy) wiele odcieni i nakładać je bezpośrednio na folię.

Możemy spiralnymi ruchami wyciskać z tubki (lub sztyftu, jak perlen-peny) najpierw jeden kolor, a potem na niego drugi, pozwalając aby się delikatnie wymieszały.

 Zostawiamy do wyschnięcia. Po wyschnięciu możemy delikatnie odkleić całość od folii, pozostanie nam elastyczna "kartka" masy perłowej, którą swobodnie możemy ciąć nożyczkami. Jeśli nie zadowala nas gładkość powierzchni lub połysk (to problematyczne w przypadku farb z medium), to możemy odwrócić na drugą stronę - będzie ona gładka od przylegającej folii, a zachowa  perłowy połysk.

Na przygotowaną powierzchnię, pomalowaną najlepiej na ciepły, złoty kolor, który podbije ciepły odcień perły, nadając jej głębi, przyklejamy na zwykły klej do decoupagu (lub mocniejszy, np magic) wycięte kawałki masy perłowej.

Jako podkład można też użyć metaliczne odmiany tegoż Modellier Cremu, i na równomiernie posmarowaną wilgotną powierzchnię (ach, jak cudnie przy wygładzaniu  sprawdzają się własne palce!) bez kleju przykładać perłowe kawałki . Ale trzeba się spieszyć, lub robić fragmentami, żeby zdążyć, póki złota masa jest mokra. 

Albo spokojnie pomalować złotą farbą, poczekać, aż wyschnie i przykleić klejem.

Na zdjęciu na drewnianym pudełku i obok na folii  widać też motyw kwiatowy i ornamentowy z masy perłowej. Ale o tym "myku" napiszę w następnym poście.

Pozdrawiam perliście,

Wasza Margarita

Powiesić zielone krasnoludki

Po długiej przerwie

(mogłabym powiedzieć, że wakacyjnej, ale nie będę kłamać, bo cały czas pracowałam, aż furczało)

wracam, żeby nie wyjść z wprawy w pisaniu i pokazywaniu
(ekshibicjonizm to przykry nałóg).

Dzisiaj wieszam w uszach  zielone krasnoludki.
Kolczyki będą dyndały w uszach mojej pomarańczowowłosej siostry -  

Aga! Nie czytaj tego! Nie patrz! Bo jak przyjedziesz, to ma być niespodzianka!

Fajnie wyglądają w uszach, próbowałam, ale nie udało mi się sfotografować. I trudno kolor oddać. Wiszące przy lustrze były w ciepłym świetle żarówki, a leżące w pochmurnej chwili bez słońca. W rzeczywistości są żywo, energetycznie zielone. Czapeczki siedzą im mocniej na główkach, a spod czapeczek wystają łebki, ciekawie chwytając światło.  Jak tylko uda mi sie sfocić ładnie, pokażę je jeszcze raz.
Filcowane czapeczki to jedne z moich pierwszych  zabaw z filcem (kolejna wciągająca i uzależniająca zabawa).
A ponieważ sezon na przetwory owocowe, to proponuję  drewniane kwiatki z suszonych plasterków pomarańczy:

Próby autoportretu w kolczykach są skazane na niepowodzenie. Ale chciałam pokazać ich wielkość, i że fajnie dyndają. Naprawdę fajnie.

Na zakończenie, w środku wakacji, wakacyjne już wspomnienie pięknych chwil w krainie, która - jak widać - chętnie wita i młodych i starszych zakochanych. 

Polecam ;)))