Mimikra

Zagapiłam się i zgubiłam... na chwilę odwróciłam wzrok i... nie mogłam znaleźć! Gdzie ja ją położyłam?

 
Powrót (zapewne chwilowy) do klasycznego decoupage, mix ryżowo-serwetkowy.W środku ćwierka ptaszek... Ptaszka trudno było sfotografować, bo się mienił.

Pralinkowe pudełko

Jutro w Tuluzie czeka nas słodkie spotkanie:

 Zapraszam ;)

................................................................................................................................................

Postscriptum:
Na spotkaniu o godz. 11-ej, znanej wszystkim jako godzina najlepsza na "małe conieco" (pisownia kubusiowo-puchatkowa), udało się zrobić w podobnym klimacie zegar tiramisu. Nie ma wprawdzie jeszcze wskazówek, ale już ma kukułkę ;)))

Jesienne róże

Jesienne róże, róże smutne herbaciane
Jesienne róże są jak usta twe kochane...

 

 

PS

W komentarzach poniżej Rudy napisał taki piękny wiersz, że musiałam go umieścić w poście, żeby nie zginął gdzieś w odmętach komentarzy.

Rudy - dziękuję Ci bardzo!

Pomyślała róża: "Chciałabym być liściem,
wyglądać liściasto, a nie tak kwieciście.
Nie posiadać kolców, lśnić zielenią, złotem,
szaleć z panem Wiatrem, nie myśleć co potem..."

Myślał sobie listek:"Tak bym chciał być różą,
mam tak mało wdzięku, a ona ma dużo...
Jedwabiste płatki zawsze zachwyt budzą,
za to ostre kolce natrętów ostudzą"

Gorące pragnienia mogą im się ziścić:
Liście są różami, a różyczki - liśćmi.

Szuflandia

Szafa z zeszłego tysiąclecia... wtedy bardzo nowoczesna, przesuwne drzwi
(samodzielnie montowane przez małżonka, który teraz okrzyknięty byłby "bohaterem swojego domu"),
okropne białe boki i wnętrze szafy
(bo wtedy była ogromna różnica w cenie białych i drewnopodobnych płyt),
i białe fronty szuflad, widoczne wprawdzie tylko po otwarciu (przesunięciu) drzwi, ale jednak...
Żeby nie było, że szewc bez butów chodzi postanowiłam coś z tym zrobić...

Fronty szuflad dostały nowy look, mój ulubiony motyw serwetkowy, mój ulubiony aksamitno-matowy lakier, moje ulubione okucia stary brąz i ulubione masy perłowe przez ulubiony szablon.

Zdjęcia nie oddają kontrastu między  aksamitnym w dotyku motywem a lekko zmieniającymi się w oświetleniu wypukłymi literami. Trudno...

Reszta szafy czeka na dalszy ciąg zmian, a ja wreszcie z przyjemnością otwieram szafę, żeby popatrzeć sobie na szuflady.

Na zdrowie!

Dla wszystkich zmarzniętych - na rozgrzewkę!
dla zmartwionych (po wyborach) - na pociechę!
dla zadowolonych (po wyborach) - na wiwat!

Osobiście zrobiona i zdegustowana - moooocna!!!
I już poszła w świat :)

When knitting becomes an obsession...

 

Przygotowuję się intensywnie do wystartowania z warsztatami rękodzieła (wszelakiego), więc jestem zakręcona zupełnie. W głębokim niedoczasie - sięgającym mniej więcej miesiąca - kolejno nie dotrzymuję obiecanych terminów. Stąd moje opóźnieniem. in.  w pisaniu obiecanego postu o  technikach patynowania. Wybaczcie.

Ale za to... na deser...

...wszystkim zakręconym craftciarkom, hafciarkom i dziewiarkom, dekupażystkom, biżuteriankom i  filcowiankom i  dedykuję mój ulubiony film. Dotyczy właściwie każdej dziedziny rękodzieła, każdej naszej dłubaniny.

Każda z nas zna to uczucie w palcach...

;)))

Miłego oglądania.

I pamiętajcie:

Czekoladka, której człowiek nie miał ochoty zjeść, nie liczy się jako czekoladka.

Patynowanie

Dzisiaj zajawka nowego tematu - patynowania.

Fantastyczna zabawa: przedmiot z gipsu, żywicy, biskwitu, styropianu itp. przerobić na do złudzenia przypominający spatynowany brąz, spiż, miedź, czy też stary, omszały kamień.

Tutaj:

• gipsowy aniołek na kuli

• biskwitowy, gładki wazon (bez wypukłego wzoru)

• aniołek ze skrzypkami ze sztucznej żywicy

•  aniołek - stary kamień; kula, na której siedzi - brąz
• stary brąz na wazonie
• grynszpan szlachetny na grającym aniołku

 

Więcej szczegółów w następnym poście.

A zainteresowanych zapraszam na kurs

Do pracy, rodacy!

Wrzesień - miesiąc rozpaczy uczniowskiej i dopustu nauczycielskiego...

Planujemy zajęcia swoje i dzieci, zagospodarowujemy nadchodzące długie, jesienne popołudnia, zimowe wieczory. Już teraz zapowiadają wczesną, chłodną jesień. Będzie zimno, mokro, ciemno... będzie strasznie...
Co robić, żeby przeżyć do wiosny? Najlepiej coś fajnego :))) radosnego, twórczego, energetyzującego.
Niczym sprzedawca ubezpieczeń przygotowałam ciekawą ofertę dla Was. I dla siebie też. Żeby się nie nudzić, żeby było inspirująco i pożytecznie. Ubezpieczenie dobrego humoru na jesienną pluchę, srogą zimę i odległą wiosnę.
Od września do czerwca.

• "Całościowy" kurs decoupage: od podstaw, przez postarzanie, spękania, złocenia, 3d, aż po ikony.

• W warsztaty rękodzieła upakowałam ciasno, jak do walizki zamykanej kolanem, żeby się więcej zmieściło, masę ciekawych technik: filcowanie (na sucho i mokro), sutasz, scrappbooking, biżuterię (m. in. ze sznurków, organzy itp.), fimo, yo-yo, różne techniki plastyczne (stemple, szablony, patynowanie) i kilka niespodzianek na deser.

Informacje i zapisy tutaj

Jeśli nie wiesz, czy chcesz uczestniczyć w czymś takim, zobacz jak wyglądały nasze szafki podczas przechowywania prac w ciągu roku:

Zapraszam :)

Ostatni dzień wakacji

W przedostatni dzień wakacji udało mi się zaliczyć w doborowym towarzystwie moją ulubioną trasę z przecudnymi widokami.  Ropoczęliśmy wjazdem na Palenicę 

(najchętniej przejechałabym najpierw 3 razy w górę i w dół, zanim wyruszyłabym w dalszą wędrówkę, bo uwielbiam wszelkie kolejki krzesełkowe).

Pogoda była idealna, lekkie słońce, lekki wiatr, lekkie stopy...

(uwielbiam przemierzać połowę trasy boso - tak miękka trawa bywa w niewielu miejscach na świecie, no i może w raju)

Uważać tylko trzeba na kłujące dziewięćsiły (ale one usadawiają się dyskretnie na uboczu) i wyskakujące spod stóp wielkie, zielone pasikoniki.

 

W połowie trasy czeka zawsze chłodna, orzeźwiająca, leciutko musująca żentyca vel żętyca*

oraz - bezwstydnie wypinające się i pozwalające podglądać się innym - owieczki vel łowiecki

 Zaś na końcu trasy -  Homole z pieniącą wodą...

A zanim się skończy ta wędrówka trzeba napaść oczy widokami: z lewej pas Radziejowej z Prehybą, z tyłu masyw Trzech Koron, z prawej Magura Spiska... i przestrzeń, przestrzeń, przestrzeń... wiatr we włosach...

Taaaa... a teraz do roboty!

...........................................................................................................................

*)

Żentyca, żętyca (gwar. zyntyca[1], zintyca, zimbora) – serwatka z mleka owczego, ściętego podpuszczką, otrzymywana przy wyrabianiu oscypków i bundzu z mleka owczego.

Popularna wśród górali karpackich. To podobnie jak serwatki z mleka krowiego pozostałość po potraktowaniu mleka podpuszczką, która ścina większość białek - z nich właśnie powstaje bundz. Pita przede wszystkim na halach, mocno schłodzona i świeża (słodka) lub skwaszona po kilku dniach. W XIX wieku stosowana była jako środek leczący drogi oddechowe, szczególnie gruźlicę (brak potwierdzenia właściwości leczniczych). U nieprzyzwyczajonych do niej osób może wywołać działanie przeczyszczające (podobnie jak serwatka czy maślanka).

28 września 2005 Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpisało żentycę na Listę Produktów Tradycyjnych.

Napój ten ma barwę białą lub lekko kremową. 

Żentyca wpisana na listę produktów tradycyjnych powinna mieć też zawartość wody od 60 do 70%, soli do 0,5%, tłuszczu: żentyca owcza od 3 do 4%, a żentyca owczo–krowia od 2 do 3%.

/źródło: Wikipedia/