Muzyka przy świecach

Zeszła sobota zeszła mi (zauważcie tę grę słów!)  na ćwiczeniu wariacji ostinatowych na świecach (cytryna/cynamon/.../nuty/świeca) i tak da capo al fine!
Na koniec sześć świec muzyczno-owocowych  stało w szeregu w oczekiwaniu na swój "koncert".

Koncert był piękny :) Zwróćcie uwagę na przepiękny klawesyn:

Więcej zdjęć tego klawesynu tutaj i tu

Przepiśnik

Przepiśnik kuchenny, na razie cienki, ale ma obrosnąć przepisami :)
W końcu tyle różnych zakładek: zupy, mięsa, przystawki, sałatki, desery, napoje, przetwory, drinki, pasty i już nie pamiętam co jeszcze...

Zamiast jeża pigmejskiego

Skrzyneczka na skarby dla małej "komunistki".

Bajkowy obrazek, okraszony barwnym, wypukłym szablonem, niektóre detale podkreślone kolorowymi perlen- i glass-penami,

w środku ozdobna ramka, doklejone dżety,  podpis,

boki oklejone i środek wyściełany specjalnym papierem, zabezpieczona aksamitnym w dotyku lakierem (Touch-me).

Pantofelek Kopciuszka

Wszyscy znają historię Kopciuszka,

który uwiódł księcia na balu,

a pomogła mu dobra wróżka,

aby śliczny był w każdym calu.

                                              

Śliczna suknia i śliczna kareta,

pantofelki ma śliczne na nóżkach;

gdy wtem zegar północ wybija...

mało czasu dała mu wróżka...

                                            

Szybko biegnie, kareta już czeka,

gdy wtem! bucik zsunął się z nogi!

 a do domu droga daleka...    

serce bije ze strachu i trwogi...

                                            

Lecz historia ma finał szczęśliwy -

książę znalazł swą ukochaną,

dla obojga los był życzliwy 

i na zawsze razem zostaną.

                                                  

Co zaś stało się  z drugim bucikiem?

oto on, właśnie tu, na tym zdjęciu...

patrz na niego z lekkim dreszczykiem,

może dasz szansę jakiemuś księciu?

(sł.: Rudy)

 

Papierowy damski pantofelek w kolorze czekolady, rozmiar na oko 37.

Można napełnić czekoladkami ;)

Słodki prezent np. dla Panny Młodej.

Wielka przyjemność podczas robienia, olbrzymia satysfakcja po zrobieniu.

Nieskromnie powiem, że tak mi się spodobał, że uznałam, iż zasługuje na poetycki opis.

Poprosiłam więc Rudego, który parę razy zrobił mi niespodziankę swoimi wierszykami, aby ułożył pean na cześć bucika. I ułożył. I bardzo Mu dziękuję :)))

PS

Być może Kopciuszek jechał karocą z poprzedniego posta.

 

Fiakrem po Krakowie

Wracam jeszcze do sprawy dorożek w Krakowie, a właściwie nie dorożek, tylko fiakrów* , bo tak się zawsze tutaj mówiło 

("dorożka" to zapewne za sprawą "Zaczarowanej dorożki" Gałczyńskiego, ale on nie był krakusem ;)
Zaczarowana dorożka, czyli fiakr (lub fiakier) nr 6 Jana Kaczary wyglądała tak:

fot. M. Ćwirzewicz

Czyli miała odkryty kozioł dla fiakra i podnoszony dach dla pasażerów. Konik był jeden, bo kogóż stać było na dwa? Fiakry były wynajmowane w celach zarobkowych, czyli były to takie dawne, XIX-wieczne taksówki. Potem przyszła era omnibusów i konnych tramwajów, wreszcie klekoczących tramwajów elektrycznych, kopcących jak smok wawelski autobusów i naszych drogich (bardzo drogich) taksówek.

Teraz dawne fiakry straciły dawny czar i tajemnicę, straciły też dawne  imię na rzecz "dorożek" i na koniec straciły też i dawny wygląd... i to do tego stopnia:

Być może ta karoca też jest zaczarowana i o północy z powrotem zamieni się w dynię?...

 A ponieważ takie kurioza często kręciły się po naszym Rynku, kłując w oczy szanujących tradycję mieszczan, więc postanowiono coś zrobić. To oszalałe wzornictwo, ociekające zdobieniami i przepychem, postanowili ukrócić włodarze miasta i wraz z głównym plastykiem miasta zaostrzyli przepisy, ustalili wprowadzenie jednolitych kolorów i wzorów powozów, a przede wszystkim  mniej rozbuchane gabaryty, przez które na postoju dla dorożek robiło się coraz mniej miejsca.
Od przyszłego roku pojazdy będą w kilku tylko kolorach: czarnym, białym, ciemnobrązowym, bordowym i ciemnozielonym. Wymiary nie będą mogły przekroczyć 7 m długości i 4,2 m szerokości, a na przejażdżkę będą mogły zabierać maksymalnie czterech pasażerów. Nowe przepisy będą również stanowić o tym, że zaprzęg mają ciągnąć konie dobrane wielkością i maścią stosownie do estetyki powozu, a powożący ma być ubrany w białą koszulę i czarny lub szary surdut, a na głowie mieć cylinder lub melonik.
Zaś dekoracyjne powozy na specjalne okazje owszem, mogą być w mieście, ale na postojach w obrębie Starego Miasta miejsce będzie tylko dla tych o wyglądzie tradycyjnym.
Tak więc będą na przykład takie:

 victoria

landauer

a może nawet takie:

glasslandauer

*) Nazwa fiakr lub fiakier pochodzi od gospody pod św. Fiakriuszem w Paryżu. W tej gospodzie w latach 40. XVII wieku znajdowało się biuro wynajmu powozów. Nazwa fiakier odnosi się również do powożącego tym pojazdem. 

W Krakowie można się przejechać fiakrem na dwóch trasach. Pierwsza prowadzi do Bramy Floriańskiej przez Stare Miasto, druga na Zamek na Wzgórzu Wawelskim.  
Czas trwania przejażdżki to 25 - 30 minut. Koszt wynosi 100 zł. W dorożce może zmieścić się od 4 do 6 osób.

I to by było na tyle w temacie dorożek/fiakrów...

Na koniec jeszcze tylko donoszę, ze na chabrowym polu można obejrzeć mój kursik o perłowych szablonach. Kursik ten jest też dostępny (z większymi zdjęciami) na moim blogu tutaj .

Zapraszam :)

Spacerkiem przez Kraków

Niby poniedziałek, ale właściwie to tzw. "długi weekend", który rozpoczął się w zeszły piątek i będzie trwał jeszcze tydzień. Mam wrażenie, ze wszyscy gdzieś wyjechali na "majówkę", albo jest taka presja, że trzeba wyjechać. To, że  Kraków nie jest pusty zawdzięczamy w takim razie przyjezdnym?
Ponieważ jednak ja nigdzie się nie wybieram, a nie wszyscy przyjadą do Krakowa, postanowiłam zrobić sobie (i Wam) przyjemność: zapraszam na krótki spacer .

 Lubię czasem przejść się po Krakowie jak turystka, popatrzeć "obcym" okiem. Nie jest to trudne, bo, mieszkając w Krakowie, tak rzadko bywam na rynku, jak bym rzeczywiście była turystką (galop z obłędem w oczach, żeby zdążyć z jakąś sprawą się nie liczy). Dlatego też, kiedy w końcu się wybiorę, to co chwilę mnie coś zaskakuje: a to zachwycą kolejne odnowione kamieniczki, zauroczą kolejne (i niezliczone) kawiarenki pod parasolami, pozdrowią stare, ale - o dziwo - działające  fontanny (na Plantach), przerażą nowe, ale nie działające paskudy (np. przy filharmonii), rozśmieszy nowa, ale dziś nie działająca przy Pałacu Sztuki (taka kamienna "di Trevi" a la cracovia), a to zdezorientują nagle jakieś inne niż dotychczas dorożki.

Ale nie miałam narzekać, bo okoliczności przyrody były naprawdę cudowne.

Kraków o tej porze roku jest najpiękniejszy. Zieleń jest świeża, jeszcze nie zakurzona, pachnie bez, kwitną jabłonie, za moment oszołomią nas zapachem akacje i znowu będą wyglądać na Rynku jak panny młode. Popołudniowe słońce kładło się ciepłym kolorem na kamieniczkach, a długie cienie powoli rozciągały się na trawie. Zakochani całowali się namiętnie, dzieci szalały w alejkach, zmęczeni stali bywalcy plant odpoczywali po upalnym dniu na ławkach. Nawet straż miejska dopasowała się nastrojowo (chodzili uśmiechając się życzliwie i żartując) i kolorystycznie do pejzażu.

 

Nawet straż miejska dopasowała się nastrojowo (chodzili uśmiechając się życzliwie i żartując) i kolorystycznie do pejzażu.

 Tryskająca wodą fontanna (nazwałam ją na swój użytek "krakowską di Trevi") to fantastyczna zabawa dla dzieciaków i ochłoda dla dorosłych. Tym razem odpoczywała.

 O! Dorożkarz! Prawdziwy! I sam! To rzadkość. Ale już dorożka to raczej karoca...

Nawet hejnalista zrobił mi przyjemność i życzliwie zagrał o siódmej godzinie.

Jak wspominałam większość dorożek to teraz królewskie karoce jak z bajki o Kopciuszku (a gdzie te dawne, skromniejsze, drewniane, brązowe?), większość powożona jest nie przez starych dorożkarzy, ale  dziewczęta, przebrane za... no właśnie nie wiadomo za co. Nie bardzo mi to pasuje, ale zapewne (męska) ręka rynku maczała w tym palce.

sami widzicie...

A poza tym

 wielu pracuje...

 aby turystom zrobić przyjemność...

 nie zapominając ani o dzieciach...

ani o dorosłych...

Na koniec dwa charakterystyczne krakowskie ujęcia:

 kościołek św. Wojciecha, w tle kościół Mariacki

oraz kościołek św. Wojciecha, wylot ulicy Grodzkiej z kościołem św. Andrzeja (w głębi)

Na więcej zdjęć zapraszam tutaj

Czarowanie wiosny

Wiosna niby jest, czaruje słonecznym przedpołudniem, żeby postraszyć chłodnym deszczem po południu. Lub odwrotnie. Dzień rozpoczyna się przymglonym, chłodnym porankiem, by zakończyć ciepłym, słonecznym wieczorem i magicznymi kolorami zachodu. Taka chimeryczna, zmienna, kobieca...
Więc żeby ją skusić i zachęcić do pozostania pokazuję kolejny przybornik-pakowaniec (nazwa od tego, że dużo można doń zapakować: okulary, szminka, chusteczka, długopis itp.) w kolorach totalnie wiosennych.
Jest to prezent imieninowy, solenizantka jeszcze go nie widziała, więc może się zdziwić ;)

 

Motyl nie wchodzi w skład pakowańca, ot, przysiadł był, bo zobaczył łąkę. A pakowaniec będzie częścią większej całości, ruchomą, odczepianą np. od plecaczka. Taki jest plan.

I z takim plecaczkiem na wiosenny spacer lub wycieczkę. Tak więc wołam: Wiosno, nie odchodź!

O decoupage na falach eteru

Zostałam zaszczycona zaproszeniem do radia Alfa, aby w programie "Priorytety kobiety" opowiedzieć o swojej pasji, czyli o decoupage'u. Mam nadzieję, że wirus tej pasji dobrze przenosi się na falach radiowych i dzięki temu powiększy się nasze grono  "zainfekowanych".
Zwłaszcza, że choruje się długo, przyjemnie i bez szans na wyleczenie ;)
Gdyby ktoś miał ochotę posłuchać mojego bajdurzenia ww. temacie, to zapraszam do kliknięcia w ikonkę poniżej:
 (nagranie trwa ok. 22 minut)

I nieoceniony Rudy, który napisał na tę okoliczność kolejny wiersz:

Priorytety w życiu kobiety
dla wielu ojców, mężów, kochanków,
wielką zagadką bywają, niestety...
To jest rzecz pewna jak w ruskim banku.

Bo testosteron do świata kobiet
musi mieć dostęp ograniczony
i ten aksjomat znają panowie,
oraz ich matki, kochanki, żony.

Cały świat wokół to inspiracja
dla kobiet z klasą, szykiem i gustem.
To coś innego niż fascynacja
nad każdym pełnym mijanym biustem.

W rękach tych kobiet stare rupiecie
zyskują nowy wygląd i duszę,
zresztą zobaczyć sami możecie
i opowiadać tego nie muszę.

Od inspiracji tu jest aż gęsto,
wszystkie się tłoczą i przepychają,
świeże pomysły goszczą tu często
i często zazdrość we mnie wzbudzają.

I chociaż często z zazdrości pękam,
krzyczę po nocach i świtu czekam,
znowu chcę czytać - o! co za męka! -
blog, który żywą pasją ocieka.