Pod łukami

Usiłuję od kilku dni zaaklimatyzować się w domu, po powrocie z cudownych wakacji, ale jakoś mi trudno.

Wpadnięcie w wir pracy i obowiązków zajmuje wprawdzie myśli w ciągu dnia, a ciepłe powietrze za oknem usypia wspomnienia, ale za to w nocy...
jak tylko zamknę oczy wracam...
i znów chodzę krętymi, wąskimi uliczkami, wdycham ciepłe powietrze, znów w żyłach krąży mi roztopione słońce,  znów czarują mnie cudne pinie o płaskich wierzchołkach, tak płaskich, jakby wciąż i wciąż głaskali je anieli...

Ktoś słusznie powiedział, ze są miejsca, za którymi tęskni się  jeszcze zanim się je opuści...

To prawda...
Dla mnie takim miejscem, taką cudowną krainą, są Włochy, moja Bella Italia...
Jeszcze tam jestem, jeszcze chłonę ją każdą komórką ciała, a już się boję, że zaraz będę musiała wyjechać... I już planuję, kiedy jeszcze tu przyjadę.

Zaczęło się to dziesięć lat temu, od jednego zdania przeczytanego na starym, już częściowo nieistniejącym blogu Krystyny Jandy o miejscu, "gdzie nie ma różnicy temperatury między ciałem a powietrzem" i zdjęcia z fragmentem toskańskiego krajobrazu - wzgórza z kilkoma cyprysami wzdłuż wijącej się drogi, w mocnych, soczystych barwach...
Zaczytałam się, zapatrzyłam... i zorganizowałam pierwszy wyjazd... spełnił wszystkie moje oczekiwania, nadzieje i marzenia - co tak rzadko się w życiu zdarza ;)))
I wsiąkłam...
I teraz już muszę, to jak narkotyk...
Pokażę Wam fragmenty, ułamki, okruszki... może według jakiegoś klucza?
Na początek - "pod łukami"

Prawda, że piękne?

.........................................................................................

I coś z ostatniej chwili - do kompletu z bransoletką z postu tutaj - kolczyki:

W rzeczywistości są niewielkie, długość 5 cm, w całości z biglem 8 cm.
I w rzeczywistości są w tym samym kolorze, co bransoletka - przekłamania kolorystyczne to zapewne źle ustawiony balans bieli i różnice w oświetleniu podczas fotografowania.

Antoś

Dziś święto mojego ulubionego świętego, którego darzę wielką estymą i nazywam może familiarnie, ale z prawdziwą czułością - Antoś.
I to przez bardzo, bardzo duże "A". I z przyklękiem.
W moim przypadku nie ogranicza się on li tylko do banalnych problemów z zagubionymi rzeczami - takimi duperelami nawet nie zawracam mu głowy. Choć jak trzeba - zawsze pomaga. Pomagał za to wielokrotnie, i to w sprawach naprawdę poważnych. I winna mu jestem w dowód wdzięczności mojej rozszerzać chwałę jego (jak głosi moja ulubiona modlitwa) - co w niniejszym poście czynię.

I nie bez kozery nazywany jest "najszybszym świętym".
NAPRAWDĘ  jest szybki i skuteczny.
Trzeba tylko pamiętać o tych, którzy TAM, po TAMTEJ stronie,  potrzebują naszej modlitwy.

Corocznym moim rytuałem 13 czerwca jest bieg przez (najczęściej) rozgrzane upałem miasto, o najgorszej z możliwych porze, z trudną zazwyczaj do zdobycia lilią (powinna być biała, od imienia świętego nazwana lilią św. Antoniego) do małego kościółka Braci Mniejszych, na Reformackiej w Krakowie.

Tam o dziwnej porze (16.15) odprawiana jest msza odpustowa, święcone są przyniesione lilie (atrybut świętego, symbol czystości i niewinności), błogosławione są dzieci (jest to patron rodzin i dzieci) oraz czekają kosze pełne bułeczek (odpowiednik chleba św. Antoniego dla ubogich).
Poświęcone lilie zanosi się do domu i używa pod różną postacią podczas różnych bolączek (np. nalewki spirytusowe do nacierania lub krople do picia, itp.), a chlebem dzieli się z bliskimi dla przypomnienia, że trzeba pomagać potrzebującym.

A co wtorek (bo wtorek to dzień poświęcony Świętemu) o 10 przychodzą pod boczny ołtarz ludzie z prośbami i sprawami do Niego.

W ramach dygresji dodam, że wspomniany kościółek w ogóle warto odwiedzić, ze względu na ciekawą historię, kapliczki drogi krzyżowej na terenie dawnego cmentarza po drugiej stronie uliczki, zachowany unikatowy "dzwonek za konających", obraz Jezusa Który Przemówił oraz  katakumby z naturalnie zmumifikowanymi i doskonale zachowanymi ciałami możnych tego świata ( m. in. Morsztynów, Szembeków, Wielopolskich) leżącymi w trumnach, oraz  zakonników leżących jeden obok drugiego, bez trumien, bezpośrednio na ziemi. 

Krypty te można odwiedzić raz w roku, w Dzień Zaduszny, 2 listopada...

Ilekroć jestem we Włoszech odwiedzam Padwę, a tam bazylikę Il Santo, miejsce pochowania Świętego.

W tej przepięknej bazylice, o trudnym do określenia stylu - trochę romańskim, trochę gotyckim, a trochę wschodnim, mieści się renesansowa kaplica z ołtarzem-grobem Świętego (oblepiona przez wiernych zdjęciami i listami dziękczynnymi, świadczącymi o Jego skutecznym wstawiennictwie),

a także druga, z relikwiami (m. in. z zachowanym w niezmienionym stanie językiem, całym aparatem głosowym, szczęką, pozostałościami trumny, habitem, całunem, itp., a wśród zgromadzonych tam przedmiotów, darów, modlitw, jest również  polski akcent - list św. Maksymiliana Kolbego, pisany po polsku,  z prośbą o wstawiennictwo).

Na jednym z trzech pięknych dziedzińców stoi figura świętego, często odwiedzana przez młodych, chcących zostać rodzicami. Pomaga On ściągać z nieba na ziemię wyczekane i upragnione maleństwa.  Jeśli komuś nie spieszy się do tego doświadczenia powinien unikać dotykania wyciągniętej dłoni świętego.
Ale wielu chce, sądząc po wyświeconej, wygłaskanej do błysku dłoni :)))
Sprawdzone - działa... Po 2 latach od (nieświadomego?) uścisku dłoni Świętego cieszymy się wszyscy Czarnooką ;)))

I ponieważ dawno nie było nic dekupażowego - chustecznik: bardzo symetryczny, wręcz terapeutycznie symetryczny, z mocną intencją uspokajającego smarkania w chusteczkę ;)

Muzycznie? chirurgicznie? plastycznie?

Niedawno wpadło mi w ręce ( w przenośni, oczywiście) pianino, po przejściach, ale z widokiem na lepszą (dla siebie) przyszłość. Świetlana przyszłość czekała go w przestronnym, nowoczesnym wnętrzu podkrakowskiego domu, wśród białych mebelków z IKEI, biało-czarnych, kwiatowo-ornamentowych obić, lnianych, beżowych zasłon...
Pod warunkiem, że będzie tam pasowało...
Kiedyś jasnobrązowe miało za sobą już jedną przemianę, było pomalowane na czarno. Wtedy pasowało... ale świat się zmienia, właściciele zmienili mieszkanie, zmienili styl, no i ono musiało się zmienić.
Obiecałam mu lekki lifting i całkowicie nowy image.
Tak wyglądało przed operacją plastyczną, ale już po zeszlifowaniu czarnej farby:

Tradycyjny decoupage, o jakim myślałam wcześniej, nie sprawdziłby się, bo serwetkowy motyw, prawie identyczny ze wspomnianymi obiciami z IKEI był zbyt drobny i wyglądałby nieszczególnie na tak dużym meblu. Nie usmiechało mi się też lakierowanie dużych, białych powierzchni, bo NIE MA TAKIEGO LAKIERU, kóry po jakimś czasie nie powodowałby (choćby lekkiego) zżółknięcia powierzchni.

Postanowiłam wykorzystać szablon. Ale nie było takiego "gotowca", który pasowałby i wzorem i wielkością. Wykorzystałam więc istniejący, ale powiększyłam go, dopasowałam i pracowicie powycinałam. Malowanie powtarzającego się motywu sposobem "co drugi" (żeby nie rozmazywać świeżej farby) i na przemian czarny i biały, trwało bardzo długo i zaowocowało dwutygodniowym bólem WSZYSTKICH mięśni - (nawet nie wiedziałam, że mam ich tyle), ale z efektu jestem bardzo zadowolona.

 Połączenie białego i orzechowego koloru pomogło w zachowaniu ładnych proporcji bryły (muzyków proszę o nieobrażanie się za nazewnictwo), poza tym płaszczyzna pod klawiaturą może być wymiennie zakładana (na białą lub na orzechową stronę, co w przypadku dzieci ma bardzo praktyczne znaczenie).

Pianino wygląda na zadowolone, właściciele również, a i ja jestem zadowolona. 

Jak jeszcze sąsiedzi przy wszystkich wprawkach, gamach czy etiudach będą zadowoleni, to już będzie pełnia szczęścia,

czego i sobie i wszystkim życzę ;)))

PS

Nie mam jeszcze zdjęć w nowym otoczeniu, ale jak tylko zdobędę, chętnie pokażę ;)))

Aromatyczny podwieczorek

Wracam po przerwie do domu, do bloga, do starych kątów i do starych obowiązków.

Witam się podwieczorkowo, zapraszam na mrożoną herbatę z cytryną i listkiem świeżej mięty oraz
intensywnie pachnące placuszki z dzikiego bzu (zwanego także czarnym bzem).

W porze kwitnienia bzu, a także akcji, często robię placuszki z ciasta naleśnikowego z kwiatostanów tych wyjątkowo wonnych kwiatów.

Do wykonania tego lekkiego dania będą nam potrzebne:

• kwiatostany bzu czarnego lub akacji
•  mleko (ok. 1 szklanki)
• woda gazowana (ok. 1/2 szklanki)
• jajka (2 -3 szt.)
• mąka (ok. 2 szklanki)
• sól
• szczypta proszku do pieczenia (niekoniecznie)
• olej (do smażenia)
• cukier-puder do posypania.

Kwiatostany otrzepujemy z ewentualnych żyjątek (nie tylko my lubimy bez ;)))

Myjemy dokładnie, ale bardzo delikatnie i zostawiamy do osuszenia.

Staram się wybierać kwiaty czyste, rosnące  daleko od spalin samochodów,  w pełni kwitnienia, nie zaatakowane przez mszyce i wtedy daruję sobie mycie, bo szkoda mi tego aromatycznego pyłku, który ginie w wodzie. Sprawdzam tylko dokładnie, czy nie ma żadnych żyjątek.

Twardziele mogą bez sprawdzania  tylko baldachim chlasnąć o cholewę i śmiało smażyć. Jeśli to akurat nie piątek, to odrobina dobrze wysmażonego białka zwierzęcego nie zaszkodzi.

 

W wypadku akacji dobrze jest zostawić kwiaty na godzinkę w wodzie i dopiero wtedy odsączyć i wysuszyć. Są wtedy jędrniejsze. 

Oddzielamy żółtka od białek

Mleko, wodę gazowaną (ciasto jest pulchniejsze, gdy dodamy wodę z bąbelkami), sól, żółtka, mąkę z proszkiem do pieczenia  i miksujemy bardzo dokładnie. Ciasto ma być gęste, dużo gęstsze niż na naleśniki. Gdy będzie za rzadkie - dodamy mąkę, gdy za gęste - wodę.

Odstawiamy na godzinkę, żeby "dojrzało"...

Ubijamy białka (ze szczyptą soli) na sztywno, dodajemy do zmiksowanego ciasta, delikatnie mieszamy...

Każdy kwiatostan łapiemy za ogonek i maczamy w cieście, pilnując, aby dokładnie był oblepiony

Smażymy na rozgrzanym oleju (można dodać odrobinę masła)

Ponieważ placuszki są grubsze niż tradycyjne naleśniki (właściwie wyglądają jak racuszki), można je smażyć w głębokim tłuszczu, aby ładnie przyrumieniły się boki ( a potem odsączyć z nadmiaru tłuszczu na papierowym ręczniku kuchennym)

Smażymy z obu stron na złoty kolor

Podajemy posypane cukrem pudrem - PYCHOTA!!!

Sezamie, otwórz się...

Opuściłam Kraków z jego Wawelem, by spędzić uroczy dzień na miłej imprezie rodzinnej w "małym Wawelu", czyli na zamku w Baranowie Sandomierskim.
Z lat młodości pamiętam to miejsce jako podupadającą "perłę renesansowej sztuki", która lata świetności dawno ma już za sobą, a szafarze kultury ówczesnej zainstalowali tam ideowo słuszne Muzeum Zagłębia Siarkowego.
Pamiętam lekko zaniedbany ogród, wyschnięte fontanny, dawne stajnie przerobione na hotel usiłujący zarabiać na swoje utrzymanie, dziedziniec z krużgankami przywodzącymi na myśl krużganki wawelskie, na którym odbywały się w ciepłe, letnie wieczory koncerty lub przedstawienia teatralne...
Owa "perła renesansowej kultury" (przypisywana Santi Gucciemu) kojarzyła się dobrze już chyba tylko tym, którzy na co dzień nie widzieli, jak niszczeje. Przyjeżdżali więc np.  reżyserzy:
- tu była siedziba hetmana Jana Sobieskiego w "Czarnych chmurach", po tych schodach zbiegała Anna do pułkownika Dowgirda;
- tu kręcono sceny  do Barbary Radziwiłłównej;
- tu wreszcie w "Klejnocie swobodnego sumienia" osobiście statystowałam jako dwórka
(z całą grupą licealistek, które wyciągnięto z lekcji /ku ich uciesze/, a jedynym warunkiem były długie, dające się podpiąć włosy /a nie talent, ani uroda/
...
To w zamierzchłych czasach słusznie minionej epoki...
a teraz...
Przepięknie odnowiony, reprezentacyjny  zamek, z zadbanym ogrodem, wynajmowany na imprezy, bankiety, sympozja robi rzeczywiście imponujące wrażenie. W pomieszczeniach na piętrze urządzono Muzeum Wnętrz, można oglądać baszty, galerię, komnaty...

Ale wracając do czasów zupełnie dzisiejszych, a konkretnie do dzisiejszego dnia - miałam przyjemność obiadowania w reprezentacyjnej sali portretowej ( z portretami królów polskich), sąsiadującej z przepiękną Galerią Tylmanowską, kapiącą stiukami, po jednej stronie z rzędem olbrzymiej wielkości obrazów z kwiatami (motywy wprost dekupażowe),

a po drugiej z olbrzymimi włoskimi wedutami...
zobaczyłam i ...oniemiałam! Trzy największe przedstawiały miasta mojej wyprawy o ukochanej Italii, którą rozpoczynam jutro...
Oto one:

Kto pierwszy zgadnie co to za miasta?

Z przyjemnością przesiedziałam tam całe popołudnie ciesząc się w duchu,że pada i nie trzeba wychodzić do ogrodu ;)))

A teraz coś z mojego podwórka, czyli decoupage. Sztuka lżejsza, dostępniejsza i równie przyjemna.

Kufer dla młodej damy na prawdziwe skarby: