Scrapowy album

Błękitnooka Julia, Julka, Juleczka... śliczna, słodka, śmieszka...

i taki miał być album, śliczny, słodki i wesoły...
Dużo w nim wszystkiego: i kwiatków, i motylków, i tagów, i serduszek, i kokardek...

bo takie były zyczenia dla niej: żeby w życiu miała dużo dobrych, pięknych chwil, wesołych przygód, zabawnych przyjaciół, kolorowych snów, i w ogóle wszystkiego dobrego...

stąd tyle "dobrobytu" w albumiku

Ale myślę, że jak dorośnie, to mi wybaczy ten nadmiar, nauczy się dobrego smaku i umiaru :)))
a na razie wy mi wybaczcie, że post będzie długaśny i to nie przez tekst (bo to koniec gadania), tylko przez zdjęcia.
Albowiem usiłowałam sfotografować albumik jak najlepiej, jeszcze takie ujęcie, i jeszcze może takie, o!... i jeszcze z tej strony... a że liter w imieniu "Juleczka" jest sporo, to i stroniczek albumiku zrobiło się sporo.
Koniec gadania, zapraszam do oglądania, po kolei, wszystkie strony-literki:

 

 

 

 

... i dwie dziurki w nosie

i skończyło się...

Albumik jest wysoki (hehehe... akurat wysoki) na 10 cm, a dłuuugi na 30 cm.

Una volta all'anno è lecito impazzire...

...czyli   raz w roku można zwariować! - oto motto weneckiego karnawału! 

Zimą Wenecja interesuje mnie tylko jako kraina maschere veneziane (masek weneckich).
Tegoroczny słynny Karnawał wenecki zatytułowany jest „La vita è teatro, tutti in maschera” („Życie jest teatrem, wszyscy w maskach”).
Jak wszyscy, to wszyscy! W pracowni decoupage'u zaczęłyśmy masowo tworzyć maski. Inspirując się starymi wzorami weneckimi, jak i starymi koronkami babcinymi oraz wspomagając własną wyobraźnią.

Za pozwoleniem autorki (pani Mario, pozdrawiam!) pokazuję dzisiaj, pod koniec karnawału, jedną z najpiękniejszych masek z naszej pracowni:

Tort na chrzest

Słodziutka Julia zasługiwała na najwspanialszy tort na chrzciny.
Toteż jej mama upiekła puszyste cudo z cytrynową masą ze słodkim maleństwem na wierzchu pod marcepanową kołderką, różowymi literkami dedykacji i stadkiem różowych serduszek i białych gwiazdek (zdjęcie niedostępne),
a babcia przygotowała scrappowy torcik  lila-róż, nadziewany pistacjowymi pralinkami z podobizną Błękitnookiej (zdjęcia dostępne poniżej)

 

 

Julcia okazała się bardzo muzykalna, na imprezie z przyjemnością słuchała muzyki w wykonaniu własnego dziadka, leżąc wdzięcznie na fortepianie...

 

PS
Torcik zgłaszam na wyzwanie kolorystyczne do Colour Create Challenge.

Sama słodycz

Duża deska, prawie 50 cm, nieregularne bogi, łagodny łuk na górze - aż prosiła się  o wkomponowanie w nią pięknej Madonny o spojrzeniu pełnym słodyczy i przesłodkim Dzieciątku o ujmującym spojrzeniu. Chciałoby się zatopić w tych spojrzeniach, tak patrzeć i patrzeć na nich, a oni żeby patrzyli na nas...

Dopasowanie do deski wymagało trochę domalowania szat, "rąbka", który Matka z głowy zdjęła, żeby przykryć Dzieciątko itp. Ale najważniejsze dla mnie były złocenia - oddanie wszystkich subtelności lśnień na szatach, innego połysku na cierniach, wypukłości złoconych nimbów. Wykorzystałam więc różne sposoby złoceń szlagmetalem, ale też metalicznych farb i werniksów. Z efektów jestem bardzo zadowolona, udało mi się zróżnicowanie złoceń na poszczególnych fragmentach, ale nie udało mi się pokazać tego na zdjęciach. Nie mogę powtórzyć sesji zdjęciowej, bo Madonna z Dzieciątkiem powędrowała już do ludzi, ale nawet gdybym mogła, to nie umiem lepiej. Trudno, musicie uwierzyć na słowo...

Gasimy już świeczki na choince

Święta, święta i... po świętach.



Uroczystość Ofiarowania (Pana Jezusa) lub Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny (tzw. Matki Boskiej Gromnicznej), obchodzona 2 lutego, jest ostatnim świętem okresu Bożego Narodzenia. Dlatego chowa się tego dnia żłóbki, jeśli nie usunięto ich już po oktawie Trzech Króli, w domach rozbiera się choinki, a w kościołach święci świece.
Święto to obchodzono w Jerozolimie już w drugiej połowie piątego wieku procesją z zapalonymi świecami. Najprawdopodobniej tam je też najpierw wprowadzono, a stamtąd rozpowszechniło się po całym świecie. 

"Ze wszystkich świąt Matki Boskiej najuroczyściej obchodzono święto Matki Boskiej Oczyszczenia, czyli Matki Boskiej Gromnicznej. Uroczystość ta nastraja wiernych poważnie, a obrzędy z nią związane nasuwają myśli o znikomości rzeczy światowych, o godzinie śmierci, na którą zawsze powinniśmy być przygotowani, gdyż nie wiemy "dnia i godziny".
Nazwa "Gromnicznej" pochodzi od zwyczaju święcenia w kościele świec woskowych, zwanych gromnicami, które chronić mają od gromów i wszelkich niebezpieczeństw. Świece te wyrabiano dawniej w domu z własnego wosku pszczelnego, dziś kupuje się gotowe, wykonane fabrycznie. Przed zaniesieniem do kościoła przystrajają często gromnice kwiatami sztucznymi i kokardami; w Lubelskiem owijają lnem i ozdabiają koralami lub paciorkami; w innych znów okolicach okręcają świece długimi kolorowymi stoczkami, tak zwanymi biażejkami. Nazwa "błażejek" pochodzi od dawnego zwyczaju zapalania stoczków w dzień świętego Błażeja, 3 lutego, podczas święcenia gruszek i jabłek, których lud używał jako lekarstwa na ból gardła.
Gromnice, przyniesione do kościoła, poświęca ksiądz przed sumą, odmawiając przy tym specjalne modlitwy, poczem odbywa się procesja z zapalonymi gromnicami, na pamiątkę przyniesienia Dzieciątka Jezus po raz pierwszy do świątyni Jerozolimskiej. Płonące świece trzymają wierni przez czas nabożeństwa, bacząc uważnie, by która nie zgasła, co byłoby złą wróżbą dla tego, który ją trzyma.
Zapaloną gromnicą błogosławi gospodarz, wróciwszy z kościoła, pola swoje, podwórze, zwierzęta, robi kopciem znak krzyża nad drzwiami i oknami domu, aby zabezpieczyć dobytek od gromów, nawałnic i gradów. Dym ze zgaszonej gromnicy stara się lud wchłaniać w siebie jako ochronę przed bólem gardła.
Gromnice poświęcone przechowuje się nad obrazami świętych, posługując się nimi w ważnych i groźnych momentach życia. Z gromnicą zapaloną wychodzi się naprzeciw kapłanowi, niosącemu choremu ostatnią Pociechę, a w chwili śmierci daje się konającemu gromnicę do ręki, by uprosić dla niego wstawiennictwo Matki Boskiej. W czasie burzy i gromów stawiają zapaloną gromnicę w oknie lub przed obrazem Najświętszej Panny, a gdy pożar wybuchnie w pobliżu, wynoszą płonącą gromnicę przed dom, odmawiając litanię i modlitwę o odwrócenie niebezpieczeństwa.
Ponieważ od "Gromnic wilcy stadem dochodzą", uważano z dawien dawna Matkę Boską Gromniczną jako opiekunkę zagród i ludzi, chroniącą przed napaścią wilków. Tego dnia nikt nie odważał się chodzić do lasu z obawy przed rozzuchwalonymi wilkami.
Z pogody, jaka jest w dzień Matki Boskiej Gromnicznej, wnioskują gospodarze, jak długo będzie trwała zima i jakie będą urodzaje. I tak - długie sople lodu, zwisające z dachu, zapowiadają niezwykły urodzaj marchwi; szron zaś pokrywający drzewa, obiecuje obfity plon w sadach. Według wierzeń ludu nawet zwierzęta wysnuwają rzekomo wróżby ze stanu pogody w dzień Matki Boskiej Gromnicznej. Niedźwiedź n. p. burzy swoją budę, jeżeli dnia tego jest duży mróz, a naprawia ją, o ile jest odwilż, bo czuje, że długa będzie jeszcze zima."

(źródło:http://msza.net/i/rb_mbg.html)

Tego nie robi się kotu...

Po cichutku, na paluszkach odeszła na tamten brzeg, zabierając w kieszeni wielki kawał mojej młodości...

Dziękuję Jej za wzruszenia i chwile zachwytu przy jej wierszach, za to, że  nie mogły być recytowane, a musiały być powiedziane. Dobrze i mocno powiedziane. Dzięki temu ja, egzaltowana nastolatka, przeszło 30 lat temu, mogłam przekonywająco opowiadać na konkursach recytatorskich o kondycji tego sto pociech, bądź co bądź człowieka... Za tamte  moje małe sukcesy też Jej dziękuję.
Na długo przed sztokholmską nagrodą była dla mnie największą Poetką. Byłam dumna, po otrzymaniu nagrody Nobla, że ja już wcześniej poznałam się na Niej. I byłam z Niej dumna, że Ona nic a nic się nie zmieniła.
Pani Wisławo... dziękuję...

Nie lubiła być fotografowana, więc tu żartobliwie pozowała w masce.

Zachciało mu się szczęścia, 

zachciało mu się prawdy, 

zachciało mu się wieczności, 

patrzcie go! 

Ledwie rozróżnił sen od jawy, 

ledwie domyślił się, że on to on, 

ledwie wystrugał ręką z płetwy rodem 

krzesiwo i rakietę, 

łatwy do utopienia w łyżce oceanu, 

za mało nawet śmieszny, żeby pustkę śmieszyć, 

oczami tylko widzi, 

uszami tylko słyszy, rekordem jego mowy jest tryb warunkowy,

rozumem gani rozum, słowem: prawie nikt, 

ale wolność mu w głowie, wszechwiedza i byt 

poza niemądrym mięsem, 

patrzcie go! 

Bo przecież chyba jest, 

naprawdę się wydarzył 

pod jedną z gwiazd prowincjonalnych. 

Na swój sposób żywotny i wcale ruchliwy. 

Jak na marnego wyrodka kryształu - 

dość poważnie zdziwiony. 

Jak na trudne dzieciństwo w koniecznościach stada 

nieźle już poszczególny. 

Patrzcie go! 

Tylko tak dalej, dalej choć przez chwilę, 

bodaj przez mgnienie galaktyki małej! 

Niechby się wreszcie z grubsza okazało, 

czym będzie, skoro jest. 

A jest - zawzięty. 

Zawzięty, trzeba przyznać, bardzo. 

Z tym kółkiem w nosie, w tej todze, w tym swetrze. 

Sto pociech, bądź co bądź. 

Niebożę. 

Istny człowiek. 

Gorrrąca herbatka w zimny wieczór

Tak wygląda prawdziwa zima: śnieg za oknem, mróz na szybach, ciepłe kapcie na nogach, przytulny pled na kolanach, a w rękach parująca filiżanka z aromatyczną herbatą Jeszcze pachnie podsuszona choinka, chrupią ostatnie, zeschłe pierniczki, szeleszczą kartki książki-prezentu mikołajkowego, mruczy kot. Jest bajkowo...
Chwilo, trwaj...
Żeby przedłużyć tę chwilę, żeby herbata zbyt szybko nie stygła, ubieramy kubek w ciepły, filcowy kubraczek
:)))

Le maschere

Na wczorajszym pokazie w Tuluzie powstały trzy maski. Czas karnawału, więc pora odpowiednia.
W ruch poszły kraki, perlen-peny, bitum, mieniący się lakier itp. Nie minęły dwie godzinki, a już trzy damy mogłyby wybrać się na bal maskowy.

Acheiropoietos

Pierwszą ikoną była twarz Chrystusa – Bogaczłowieka. Przez tajemnicę wcielenia twarz człowieka zjednoczyła się z Obliczem Boga. Pierwszą materialną ikoną było odbicie tego Oblicza na chuście Abgara – „Nie ludzką ręką uczyniony obraz”. 
Ta ikona ikon – Veraikon czyli Obraz Prawdziwy jest podstawą i przyczyną tworzenia wszystkich ikon. Oblicze Chrystusa – Boga odbija się i powiela w twarzach Bogurodzicy i świętych jak światło w naszych oczach, i dzięki temu możemy powiedzieć, że tak naprawdę istnieje Jedna Ikona przepisywana przez wieki, tak jak Ewangelia w kościele i dla kościoła – dla całego zgromadzenia ochrzczonych. 

(tekst: M. Bogucki)

Moja pierwsza ikona została uroczyście poświęcona w dniu między świętem Objawienia Pańskiego a świętem Chrztu Pańskiego. Chciałabym, aby "otulenie" tymi datami było znakiem bezpiecznego "otulenia"  towarzyszącego mi podczas pisania kolejnych ikon.