Jajka z kremem i fiołkami

Zaskoczyła mnie dziś wiosna, bardzo wdzięcznie, fiołkami. I jeszcze w dodatku znienacka, bo nie spodziewałam się ich wcale. Obserwowałam pęczniejące pąki bzu, już lekko żółcącą się forsycję, ale że fiołki będą pierwsze? Ci, co mają ogródki lub mieszkają bliżej natury, i znają kolejność rzeczy, zwłaszcza zielonych,  niech się nie śmieją z baby z miasta. Mnie fiołki zaskoczyły i już!
Natychmiast zaproponowałam im sesję zdjęciową. Zgodziły się.

Przy testowaniu masy strukturalnej niechcący wyszła mi babka z kremem, zamiast pisanki:

I też dobrze, smacznego!

:)

Do sesji dołączyły się jajka reliefowe, tłumacząc, że też kwalifikują się jako białe i apetyczne, i  że też im do twarzy z fiołkami . Niech im będzie.

I oto są:

Z kufra babuni

Stare, spatynowane jajka, duże, 12 cm, jedno ciężkie, drewniane, drugie tylko wyglądające na ciężkie, spiżowe. Zgadnijcie które?

Pisanka patchworkowa

Pisanka z materiału, kilkuwarstwowa, z atłasu i przezroczystej organzy, wykończona sznurem dżetów zamiast sznureczka czy wstążki, jako ze ten rok jest pod patronatem Faberge ;)

 dla porównania wielkości pozuje z drugą, kurzojajeczną, aksamitno-bawełnianą.

Jajko lepiej się prezentuje na leżąco, bo stojące wygląda, jakby wołało: "UWAGA! WIELKIE JAJO PATRZY NA WAS!"

Jeśli pamiętacie mój zeszłoroczny tutorial, jak robić takie jajeczko jajeczko pokryte materiałem bez użycia kleju, to możecie go znaleźć w archiwum bloga oraz na nowo powstałym portalu chabrowe pole.

 Ponieważ zostałam tam zaproszona przez bardzo życzliwą i kreatywną autorkę tego portalu, z czasem znajdą się tam zapewne i inne ciekawe kursy obrazkowe. Polecam portal, bo już jest tam interesująco:)

Przy okazji wspomnę, że rzeczone jajeczka robiłam z moimi kursantkami na warsztatach rękodzieła, a efekty (częściowe, bo jeszcze przed ostatecznym wykończeniem) możecie zobaczyć tutaj: "pisanki-patchworkowe"

Annunciazione czyli Zwiastowanie

W dzisiejsze święto - Zwiastowania Pańskiego - chcę podzielić się z wami niezapomnianym wspomnieniem z wakacji. Wspomnieniem spotkania z Aniołem.
Kilkukrotnie, będąc we Florencji, wybierałam się do Museo di San Marco. Niestety, za każdym razem spotykałam zamknięte drzwi: albo właśnie zaczęła się przerwa, albo trwała, albo było już zamknięte, po prostu jakieś nietypowe godziny otwarcia. Na ostatnich wakacjach zawzięłam się więc i dopilnowałam, aby sprawdzić i dopasować się do tych godzin.
Naprawdę było warto. Zaprawdę, powiadam wam, godziny tam spędzone faktycznie były nietypowe. Były po prostu anielskie. Jak Brat Anielski. Jak Fra Angelico...
Za drzwiami konwentu św. Marka (klasztor dominikanów) rozciągał się świat... jak by określić... jak stąd do wieczności. Takie pośrednie ogniwo pomiędzy naszym światem a niebem. Wszystko dzięki anielskim palcom Fra Angelico. Przez jego czystą duszę, posłuszne palce przemawiał sam Bóg. Pozwolił małemu bratu z kaznodziejskiego zakonu dominikanów ewangelizować niebiańskimi obrazami zamiast słowami. Patrząc na jego obrazy widzę, ze musiał to malować prawdziwie Boży człowiek. Już za życia miał przydomek "Beato" (błogosławiony). Sam mówił "By malować Chrystusa, trzeba żyć Chrystusem".  Giorgio Vasari napisał: „Jego malarstwo było owocem wielkiej harmonii między świątobliwym życiem i otrzymaną od Boga siłą twórczą”. Mówili też o nim, że nie wziął pędzla czy ołówka do ręki zanim się nie pomodlił, by jego praca mogła służyć chwale Bożej.
 I rzeczywiście, tajemnica, którą zawarł w swoich freskach i obrazach (i nie tworzy jej tylko geniusz artysty w operowaniu harmonią kolorów, czystością światła,  elegancją rysunku, spokojem kompozycji) przybliża nam czym jest niebo.

Pokrył freskami krużganki i cele swoich braci. Wyobrażam sobie, jak musieli czekać na "swój" obraz w swojej celi. A na deser, po każdym posiłku, wstępując po stopniach z refektarza do dormitorium mijali w drodze do swoich cel przecudne Zwiastowanie.

Sama na ostatnim stopniu zostałam z wrażenia... na kolanach. Przecież tyle jest różnych, przepięknych artystycznie zwiastowań. Ale z taką prawdą zderzyłam się pierwszy raz. Oto przed oczami miałam zatrzymaną mistyczną chwilę - z delikatnym szelestem skrzydeł właśnie zatrzymał się anioł... w przyklęku, ze skupieniem zagląda w oczy Maryi. Właśnie jej o wszystkim powiedział, choć usta ma zamknięte. Bo przecież nie musi mówić słowami, jak ludzie. Powiedział jej wprost do serca. TO WIDAĆ. Przyjrzyjcie się dokładnie na powiększeniu. To naprawdę widać. I ona usłyszała. Nie widzi go, bo przecież anioły są niewidzialne, wiadomo. Patrzy w siebie, w natężeniu, bo przecież usłyszała, zrozumiała i musi teraz podjąć ważną decyzję. Patrzy w siebie, bo tylko tam może spotkać się z niewidzialnym. TO TEŻ WIDAĆ. Wszystko rozgrywa się w ich oczach. A on z lekkim półuśmiechem czeka na TAK. Bo on już zna jej decyzję, ona jeszcze nie.
NO SPRÓBUJCIE NAMALOWAĆ TO WSZYSTKO W SAMYCH SPOJRZENIACH!

Taka ulotność, kruchość, czułość powitania w geście dłoni, delikatnym jak skrzydła motyli, żeby nie zagłuszyć tej częstotliwości, na której mogą się "słyszeć" - to malarstwo najwyższej próby. Ale i czysta teologia.

I kolejne Zwiastowanie w jednej z cel. Fresk przeznaczony tylko dla jednej osoby, dla zakonnika tam mieszkającego, a wymalowany z pieczołowitością i oddaniem, jak i wszystkie inne w sąsiednich celach.

I tu też ta sama tajemnica spotkania - Maryja NIE WIDZĄCA anioła, ale słysząca go, anioł spokojnie czekający na odpowiedź, i w tle cichutko stojący, żeby nie przeszkodzić, św. Piotr Męczennik. Popatrzcie z jakim wyrazem twarzy, z jakim spojrzeniem wyczekuje na odpowiedź Maryi.

Zapewne dzięki tym malowidłom w celach, malutkich, mieszczących tylko łóżko i klęcznik, z malutkim okienkiem i wydeptaną ścieżką w kamiennej podłodze, współbraciom łatwiej było oddać się modlitwie,  i zanurzyć w tajemnicy stworzenia, wcielenia i odkupienia.

Podanie mówi, że po śmierci Fra Angelico po twarzy każdego namalowanego przez niego anioła spłynęła łza.
Anioły miały rację...

PS
18 lutego 2000 roku papież Jan Paweł II ogłosił Fra Angelico błogosławionym i patronem malarzy i artystów.

Pisanki a la jaja Faberge

Pisanki wielkości jajka gęsiego, obsypane (prawie) szlachetnymi kamieniami, inkrustowane (niemal) prawdziwymi brylantami, rubinami i szafirami, mające przywodzić na myśl te prawdziwe, które zachwycały carski dwór sto lat temu.
Kto jeszcze nie spadł z krzesła ze śmiechu lub oburzenia na te bezczelne słowa, niech sobie poogląda do syta, a dopiero potem spadnie ;)
Cóż... jakie czasy, takie jajka...

i jeszcze kilka w wersji 2d:

Exploding box

Exploding box -  czyli (radośnie) wybuchające pudełko :)
albo jak efektownie zapakować prezent?
Długo dojrzewający pomysł, tysiące inspiracji zbieranych podczas wędrówki po pajęczych drogach sieci, zbieranie, składanie, dziurkowanie, wycinanie, przyklejanie, wiązanie i wreszcie... gotowe!
Mina obdarowanej - bezcenna!
Polecam!!!

Pudełeczko jest nieduże, ok. 8 - 10 cm, mieści maleńką bransoletkę i moc życzeń ;)

Pudełeczko zgłaszam na wyzwanie w Szufladzie

Sto lat samotności

 

I znowu wracają wspomnienia... trzydzieści pięć lat temu (niemożliwe! przecież ja nie mam nawet trzydziestu!) - pamiętam dokładnie, bo była to pierwsza klasa liceum - przeczytałam Sto lat samotności. Przeczytałam to jest niewłaściwe słowo, raczej pochłonęłam, a właściwie to ona mnie pochłonęła. I wciągnęła w magiczny świat, zaludniony Buendiami, którzy jak błędne ognie plątali się po kartach książki i po mojej głowie... Jose Arcadio, Aurelio, Arcadio, Aureliano Jose, i da capo al fine... Ta książka zawróciła mi w głowie. Nie wiedziałam w jakim egzotycznym miejscu się dzieje, w moim atlasie nie było Macondo. Cztery tomy encyklopedii PWN - jedyne źródło wiedzy, wyschnięte bezradnie leżały na półce. Nie było internetu, wujek Google jeszcze się nie urodził. O Marquezie nie wiedziałam nic. Uznałam go za geniusza. Po 5 latach świat też, i pisarz otrzymał Nobla. Kolejny raz wyprzedziłam komitet noblowski.
Dziś świat jest inny. Od razu wiedziałabym, że rzecz dzieje się w Kolumbii, życiorys autora nie miałby przede mną tajemnic, łącznie z tym, że autor ma ksywkę Gabito, przyjaźnił się z Castro, a nagrodę Nobla odebrał w kolorowej koszuli guayaberze. Streszczenie powieści wraz z komentarzami i rozbiorem (a właściwie sekcją) na części pierwsze przeczytałabym w Wikipedii.
I czar by prysł.
Błogosławiona niewiedza pozwoliła mi zachwycić się tajemniczym światem, dać się porwać magii, hipnotycznie wciągającej narracji, korowodowi szalonych postaci o powtarzających się imionach, do dziś myślę o inwazji żółtych motyli w kąpieli, czuję duszne, wilgotne powietrze i ciężar nieuniknionego przeznaczenia.
Miałabym ochotę jeszcze raz tam zajrzeć, ale nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki... niech to wspomnienie jednej z najbardziej niesamowitych książek pozostanie nienaruszone.
Piszę o tym, bo akurat zebrały się bardzo okrągłe rocznice:

• 85 rocznica urodzin pisarza,
• moja własna bardzo, bardzo okrągła rocznica urodzin,
• 45 rocznica publikacji powieści, 
• 35 rocznica mojego spotkania z nią 
• i 30 rocznica nagrody Nobla dla autora.

Razem 195, prawie dwieście lat samotności...

Ponieważ to blog pokazujący efekty pracy rąk, a nie mielenia ozorem, więc staaaaaary wieszak z motywem motyli fruwających nad głową Mauricia:

A swoją drogą, zastanawiałam się, co to były za motyle? Może Danaus plexippus (monarchy) migrujące jesienią z Ameryki Północnej na południe, nieraz prawie trzy tysiące kilometrów?

 

(zdjęcia źródło: internet)