Margarita znaczy perła..

Więc dzisiaj - na perłowo...

Zupełnie przypadkowo - ale tyle miłych rzeczy zdarza się nam przez przypadek - przyszło mi zająć się wyrabianiem masy perłowej na sposób... na sposób... no właśnie - na jaki sposób?!

Powiedzieć, że to wytwarzanie sztucznej macicy perłowej - to nie wszystko! wszak jest cały przemysł zajmujący się taką produkcją. Że to wytwarzanie w warunkach domowych? No, właściwie - tak, ale...

Ale nie hoduję małży, odpada problem karmienia, zmieniania wody... Chociaż nie, to akurat aktualne - trzeba dbać o czystą wodę, czyste narzędzia. Jakie narzędzia? Ano właśnie, zbliżamy się do rozwiązania...

z narzędzi najlepsze są szpachelki malarskie...

A oto jak wyhodować sobie perłową bransoletkę:

Kurs hodowli pereł

Potrzebujemy:

• surówki, które ozdobimy (bransoletki, szkatułki, itp.)
• farby perłowe, albo 
• farby akrylowe i medium perłowe
• a najlepiej masę strukturalną perłową w pastelowych odcieniach (najlepiej sprawdza się Modellier Creme firmy Viva w kolorze perłowym i szampańskim ("perlmutt" i "perlmutt champagner")
• szpachelka malarska
• folia (może być taka sztywna tzw. ofertówka)

Najładniejsze i najbardziej naturalne efekty wyszły mi z tych dwóch podanych wyżej odcieni  masy strukturalnej. Ale jest kilkanaście innych odcieni, pięknych, pastelowych w kolorze i perłowych w połysku. 

 Możemy również zastosować farby perłowe, zawierające w swoim składzie pigmenty perłowe, powodujące załamanie światła i w efekcie iskrzący połysk, albo gotowe perłowe perlen-peny, lub wreszcie zwykłe farby akrylowe z dodatkiem medium perłowego, które sprawia, że zaczynają opalizować.

Na folii przyklejamy sobie taśmę malarską tworząc ograniczoną powierzchnię. Dosyć grubą (1 - 2 mm) warstwą nakładamy masę delikatnie mieszając ewentualne kolory, i staramy się rozsmarować naśladując naturalną powierzchnię macicy perłowej.

Jeśli przypatrzymy się wnętrzu muszli odkryjemy, że mieni się tęczowymi kolorami. Metodą prób i błędów możemy mieszać (najlepiej niedokładnie, żeby nie zrobić burej ciapy) wiele odcieni i nakładać je bezpośrednio na folię.

Możemy spiralnymi ruchami wyciskać z tubki (lub sztyftu, jak perlen-peny) najpierw jeden kolor, a potem na niego drugi, pozwalając aby się delikatnie wymieszały.

 Zostawiamy do wyschnięcia. Po wyschnięciu możemy delikatnie odkleić całość od folii, pozostanie nam elastyczna "kartka" masy perłowej, którą swobodnie możemy ciąć nożyczkami. Jeśli nie zadowala nas gładkość powierzchni lub połysk (to problematyczne w przypadku farb z medium), to możemy odwrócić na drugą stronę - będzie ona gładka od przylegającej folii, a zachowa  perłowy połysk.

Na przygotowaną powierzchnię, pomalowaną najlepiej na ciepły, złoty kolor, który podbije ciepły odcień perły, nadając jej głębi, przyklejamy na zwykły klej do decoupagu (lub mocniejszy, np magic) wycięte kawałki masy perłowej.

Jako podkład można też użyć metaliczne odmiany tegoż Modellier Cremu, i na równomiernie posmarowaną wilgotną powierzchnię (ach, jak cudnie przy wygładzaniu  sprawdzają się własne palce!) bez kleju przykładać perłowe kawałki . Ale trzeba się spieszyć, lub robić fragmentami, żeby zdążyć, póki złota masa jest mokra. 

Albo spokojnie pomalować złotą farbą, poczekać, aż wyschnie i przykleić klejem.

Na zdjęciu na drewnianym pudełku i obok na folii  widać też motyw kwiatowy i ornamentowy z masy perłowej. Ale o tym "myku" napiszę w następnym poście.

Pozdrawiam perliście,

Wasza Margarita

Powiesić zielone krasnoludki

Po długiej przerwie

(mogłabym powiedzieć, że wakacyjnej, ale nie będę kłamać, bo cały czas pracowałam, aż furczało)

wracam, żeby nie wyjść z wprawy w pisaniu i pokazywaniu
(ekshibicjonizm to przykry nałóg).

Dzisiaj wieszam w uszach  zielone krasnoludki.
Kolczyki będą dyndały w uszach mojej pomarańczowowłosej siostry -  

Aga! Nie czytaj tego! Nie patrz! Bo jak przyjedziesz, to ma być niespodzianka!

Fajnie wyglądają w uszach, próbowałam, ale nie udało mi się sfotografować. I trudno kolor oddać. Wiszące przy lustrze były w ciepłym świetle żarówki, a leżące w pochmurnej chwili bez słońca. W rzeczywistości są żywo, energetycznie zielone. Czapeczki siedzą im mocniej na główkach, a spod czapeczek wystają łebki, ciekawie chwytając światło.  Jak tylko uda mi sie sfocić ładnie, pokażę je jeszcze raz.
Filcowane czapeczki to jedne z moich pierwszych  zabaw z filcem (kolejna wciągająca i uzależniająca zabawa).
A ponieważ sezon na przetwory owocowe, to proponuję  drewniane kwiatki z suszonych plasterków pomarańczy:

Próby autoportretu w kolczykach są skazane na niepowodzenie. Ale chciałam pokazać ich wielkość, i że fajnie dyndają. Naprawdę fajnie.

Na zakończenie, w środku wakacji, wakacyjne już wspomnienie pięknych chwil w krainie, która - jak widać - chętnie wita i młodych i starszych zakochanych. 

Polecam ;)))

Czekoladowo

Dziś ma być w brązowej tonacji, czyli na... czekoladowo ;)))
Natchnęła mnie tą myślą piątkowa impreza w pracowni decoupage. Otóż spotkaliśmy się - stare konie - "na zakończenie roku szkolnego" przy fontannie...
Fontannie czekoladowej!

Bardzo lubię spotkania przy fontannie, są takie... ciepłe i łaczące ;) Przy pachnącej, rozgrzanej czekoladzie, z aromatem owoców, chrupek czy innych dodatków,  z delikatnym i łakomym oblizywaniem się, z zażenowanym wycieraniem poplamionej, jak u dziecka, brody i oblizywaniem palców tworzy się rodzinna, przyjazna atmosfera. Dzieci są uszczęśliwione w obliczu takiej ilości dostępnej czekolady, a dorośli zachowują się jak dzieci.

Do fontanny pasują najróżniejsze owoce: winogrona, banany, mandarynki, a teraz - w sezonie - najlepsze są truskawki. Najlepiej w dużej ilości.

Najlepiej w dużej ilości

A z moich ulubionych wędrówek po włoskich sklepach - witryna sklepu z czekoladą:
 (wszystkie rzeczy są Z CZEKOLADY!!! - i kamera, i makaron i mnóstwo innych, wystawionych drobiazgów, których na zdjęciu nie widać, jak np. telefony, śrubokręty, płyty cd, muchy i robaczki, długopisy itp.)

Nie pokazuję nic czekoladowego z decoupage'u, bo słoik na czekoladowe pastylki do fontanny, ozdobiony wypukłymi pralinkami w technice 3d "dostał nóg" zanim go sfotografowałam.

Wieszamy kolejne na uchu słonia

Gdybym miała to słoniowe ucho, to dowiesiłabym kolejne kolczyki:

Nieduże drewniane, dwustronne, podciągnięte na wypukło perlen-penami'

Kolejne, jeszcze mniejsze, też drewniane, rozkołysane falą, muśnięte złotym reliefem:

Oraz olbrzymie koła, ale leciutkie, drewniane, z lekkim reliefem przezroczystym:

A na jutro zapowiadam utrzymanie się w brązowej tonacji, ale w zupełnie innym klimacie,

będzie baaardzo apetycznie, obiecuję 

;)))

Uszy słonia

Należałoby mieć uszy słonia, żeby zawiesić kolczyki, które ostatnio popełniłam ;)

A oto kilka z nich:

Decoupage - na drewnianych kształtkach, technika serwetkowa plus niektóre z wypukłościami, lakierowane na wysoki połysk żywicą szklącą, motywy po obu stronach.

I jeszcze parę zdjęć na stoliku szklanym, bo tak mnie ubawił widok dłoni podającej kolczyki  i nieadekwatna (a może adekwatna?) mina "modela" pod spodem, że postanowiłam wykorzystać to jako tło.
Zeszło mi długo z fotografowaniem, bo dostałam takiej głupawki ze śmiechu, ze nie mogłam utrzymać aparatu w bezruchu...

Miłego oglądania, jeśli okaże się zaraźliwe, to - uśmiechu ;)))

a jak zdążycie, to jeszcze pobiegnijcie kogoś przytulić, wszak dzisiaj

Dzień Przytulania!!!

Makowo

Dziś kolej na maki...

A wszystko to przez maki, na które zapatrzyłam się w Toskanii. Do tej pory widziałam je na obrazkach, zdjęciach w kalendarzach i lekko traktowałam, jako podkolorowywanie i tak ładnego toskańskiego pejzażu, ot, folklor... Koloryzują, przesadzają...
Nigdy dotąd nie byłam tam w maju...
A tu znienacka... gwałtownie... gorącą czerwienią napadły na mnie całe ich stada!!! Dobrze, że oddzielała mnie od nich szyba samochodu, bo chyba poparzyłyby mnie swoją rozpaloną czerwienią!
Etam, czerwienią... ogniem!
Jakby chciały się zemścić za to lekceważenie!
Wydawały mi się bardziej drapieżne, mocniejsze, jakieś takie bardzie mięsiste niż nasze.
Nasze, o delikatnych, nadwrażliwych płatkach, które strącał byle wietrzyk, byle zagięcie zostawiało sine pręgi, drżące nieśmiało wydawały mi się takie... takie... uduchowione i nierzeczywiste przy tych krwiożerczych bestiach!

Niestety, kilometry autostrad nie pozwalały się zbliżyć i przyjrzeć dokładnie. Gdy wreszcie mi się to udało nie mogłam uwierzyć, że z bliska są takie bliźniacze, właściwie mało różniące się od naszych.

Nie wiem na czym to polega. Czy to południowe słońce, rozpalając ich czerwień, sprawia, że wydają się grubsze, mocniejsze, czerwieńsze?

Pod łukami

Usiłuję od kilku dni zaaklimatyzować się w domu, po powrocie z cudownych wakacji, ale jakoś mi trudno.

Wpadnięcie w wir pracy i obowiązków zajmuje wprawdzie myśli w ciągu dnia, a ciepłe powietrze za oknem usypia wspomnienia, ale za to w nocy...
jak tylko zamknę oczy wracam...
i znów chodzę krętymi, wąskimi uliczkami, wdycham ciepłe powietrze, znów w żyłach krąży mi roztopione słońce,  znów czarują mnie cudne pinie o płaskich wierzchołkach, tak płaskich, jakby wciąż i wciąż głaskali je anieli...

Ktoś słusznie powiedział, ze są miejsca, za którymi tęskni się  jeszcze zanim się je opuści...

To prawda...
Dla mnie takim miejscem, taką cudowną krainą, są Włochy, moja Bella Italia...
Jeszcze tam jestem, jeszcze chłonę ją każdą komórką ciała, a już się boję, że zaraz będę musiała wyjechać... I już planuję, kiedy jeszcze tu przyjadę.

Zaczęło się to dziesięć lat temu, od jednego zdania przeczytanego na starym, już częściowo nieistniejącym blogu Krystyny Jandy o miejscu, "gdzie nie ma różnicy temperatury między ciałem a powietrzem" i zdjęcia z fragmentem toskańskiego krajobrazu - wzgórza z kilkoma cyprysami wzdłuż wijącej się drogi, w mocnych, soczystych barwach...
Zaczytałam się, zapatrzyłam... i zorganizowałam pierwszy wyjazd... spełnił wszystkie moje oczekiwania, nadzieje i marzenia - co tak rzadko się w życiu zdarza ;)))
I wsiąkłam...
I teraz już muszę, to jak narkotyk...
Pokażę Wam fragmenty, ułamki, okruszki... może według jakiegoś klucza?
Na początek - "pod łukami"

Prawda, że piękne?

.........................................................................................

I coś z ostatniej chwili - do kompletu z bransoletką z postu tutaj - kolczyki:

W rzeczywistości są niewielkie, długość 5 cm, w całości z biglem 8 cm.
I w rzeczywistości są w tym samym kolorze, co bransoletka - przekłamania kolorystyczne to zapewne źle ustawiony balans bieli i różnice w oświetleniu podczas fotografowania.