Urobek jesienny - część III.

Powtarzam kolczyki "łezki z dziurką", bo poprzednio nie pokazałam drugiej strony. A są to kolczyki, które właściwie nie mają drugiej strony - obie strony są "równoważne".

Na zakończenie jesiennych zbiorów coś zielonego, zanim zasypie nas i zawieje...

Też nie wiadomo, która strona ma być "prawa".

Urobek jesienny - część II.

Kolejny zestaw śniadaniowo-kawiarniany. Kakao, kawa z mlekiem, cappuccino z pianką, bawarka. Trochę śmietanki i wanilii. Posypać cynamonem. Zagryźć pierniczkiem imbirowym.

Zestaw od najmniejszego, na górze, przez średnie, do olbrzymich kół. Środkowe i dolne oczywiście z wypukłymi reliefami.

Urobek jesienny - część I.

Jesienne kolczyki, małe, średnie oraz większe. Dwustronne. Z wypukłymi reliefami. Ładnie kołyszą się w uszach, sennie, jesiennie...

Jesienne banieczki cd

 

Ciąg dalszy jesiennych klimatów w banieczkach vel bombkach. Pojazdy jesienne (pacyfistyczne, choć w wojskowym szyku) czekają  na zamknięcie w szklanej kuli. Skończy się tak, że na choince będę miała pozamykane w bańkach jesienne zbiory kwiatów, liści, szyszek, owoców i może jeszcze grzybów?

Taaaa... to jest myśl! W następnych pozamykam suszone grzyby,  orzechy, laski cynamonu...

a może jeszcze dalej pójść? stare guziki, włóczki, miłosne liściki? Hm, liściki i piórka już zamykałam ;)

I choinka będzie spiżarnią albo ekologicznym śmietnikiem...

PS
Muszę tu przerzucić wierszyk Agnieszki z komentarzy, bo tak mi się spodobał (jak wszystkie jej wierszyki), że muszę go Wam pokazać na tu, na głównej stronie!

Szła wiewiórka po lesie bukowym
(co buczyną poprawnie się zowie),
las skąpany był w słońcu wrześniowym
mrówek w runie ruszało się mrowie.

Gryzła wąsy nerwowo ząbkami,
rudy ogon szarpała ze złości:
"Co się stało z wszystkimi szyszkami?
co na stole położę dla gości?"

Krzyknął borsuk z cieplutkiej swej norki:
"To Migoshia buszuje tu w lesie,
sam widziałem - ma z sobą dwa worki,
ciekaw jestem czy wszystko uniesie!

Wzięła szyszki i wszystkie żołędzie,
owoc głogu,kasztany z kolcami,
ciężka zima dla wszystkich nas będzie
jak nie skończy już z tymi bańkami!"

Cydonia i krzesło

Tytuł posta wydał mi się taki... literacki, jak tytuł powieści ;)
Ale będzie bardziej przyziemnie. Chociaż postaram się uwznioślić i w tym celu użyję nazwę Cydonia oblonga zamiast pospolitej vulgaris. Cydonia... piękne imię! Nawet piękniejsze niż piękna Dydona (królowa Kartaginy). Nazwa "Cydonia" dotyczy pigwy, która, jak rok temu, trafiła pod mój dach. Tym razem w całej swej krasie, cudownym ananasowym aromacie  i... nieustępliwej twardości. Podczas krojenia przestała mi się kojarzyć z piękną Dydoną , a zaczęła z Cedynią, gdzie - jak wiadomo - rozegrała się bitwa... W tej bitwie postanowiłam zwyciężyć. W tym celu (wzorując się na sprycie poprzedników:

Dydona miała dostać tyle ziemi, ile obejmie skóra wołu, więc kazała ja pokroić w wąskie paski i otoczyła nimi wzgórze,  na którym wzniesiono Byrsę (łac. "skóra"), dając początek Kartaginie;

 postanowiłam więc, jej przykładem, zastosować jakiś trick


zaś Mieszko zaplanował manewr, którego celem było wciągnięcie Niemców w zasadzkę


Wyglądało to tak (wg. Wikipedii i naocznego świadka, czyli mnie):
Mieszko  podzielił swoje wojska na trzy części. 
 Dumałam, dumałam i wymyśliłam: to samo zrobiłam z pigwą. Podzieliłam na trzy części: na nalewkę, dżem i czipsy do herbaty.

Zadaniem większej kolumny jazdy, którą osobiście dowodził, była obrona przeprawy na Odrze oraz zablokowanie drogi, którą podążały wojska niemieckiego margrabiego.  Na wzgórzu, nieopodal grodu Cedyni, ukryły się oddziały łuczników i tarczowników, pochodzących z pospolitego ruszenia  oraz część jazdy dowodzonej przez Mieszkowego brata Czcibora. 
 Niestety, każda z tych części wymagała przynajmniej obrania pigwy ze skórki.

Rankiem przed bitwą Hodon ustawił w pierwszym rzucie własny oddział konnych rycerzy oraz posiłkowy oddział Zygfryda von Walbeck. 
 Rankiem, przed bitwą, zakomunikowałam mojemu drogiemu B., że MUSI koniecznie, pod karą infamii, banicji i zakazu picia kawy obrać te wszystkie owoce, bo na pewno się zepsują i on będzie temu winny. Było wystarczająco rano, by zdezorientowany, niedobudzony i przerażony zgodził się na wszystko.

Dalej podążała piechota, podzielona na kolumny. 
 Podążyłam do swoich zajęć.

W pierwszej fazie bitwy Hodo przedarł się ze swym wojskiem przez Odrę. 
 W pierwszej fazie bitwy B. przedarł się ze swym wojskiem przez sypialnię, łazienkę do kuchni, po kawę. Po kawie za późno było na dyskusję, że niemożliwe, by tak twarde owoce tak szybko się zepsuły. Być może, ale mnie już nie było. Obrał wszystkie.

Rozpoczął się pościg margrabiego za Polanami, którzy schronili się w Cedyni. 

Część obranych cydonii przy użyciu maszyny wojennej (krajalnica marki Zelmer) w  podstępny i błyskawiczny sposób została rozgromiona,  w cienkich plasterkach wzięta do niewoli i osadzona w na kilku poziomach twierdzy (suszarka do grzybów marki Optimum-cośtam-cośtam). Tam spędziła kilka dobrych godzin i po dogłębnej resocjalizacji udała się dobrowolnie  zdyscyplinowanymi czwórkami do szklanego słoja swojej nowej ojczyzny, by tam oczekiwać na zaszczyt bycia wybranym do zimowej herbatki, w celu dodania jej aromatu ( tzw. czipsy cydoniowe).

Rozochocone łatwym rozbiciem oddziałów broniących przeprawy wojska najeźdźców prawdopodobnie za bardzo rozluźniły szyk, w tyle za pędzącą jazdą pozostali piechurzy. 

 Rozochocona, kolejną porcję pigwy przepuściłam przez wojenną maszynerię, traktując ją jak mięso armatnie, a konkretnie mielone. Potem sypnęłam jej w oczy cukrem (do smaku) i w ogniu walki przesmażyłam lekko, zapakowałam do wyparzonych słoiczków i w bezwzględny sposób poddałam barbarzyńskiej i okrutnej pasteryzacji. Tak powstał dżem.

Gdy wojska Hodona gotowały się do szturmu na gród, zostali ostrzelani ze wzgórza, a następnie runęły na nich zastępy wojów pod wodzą Czcibora. 
Została mi trzecia, ostatnia część wojsk nieprzyjacielskich. I najtrudniejszy manewr - pokrojenia w drobną kostkę... Jedna, druga, trzecia pigwa, czułam, jak mi ubywa sił, przybywa bólu w piekących palcach, a aromat ananasów niebezpiecznie odurza...

W tym czasie nastąpił kontratak z grodu i wojska Marchii zostały wzięte w kleszcze. 
  Ha! Wyciągnęłam kolejną maszynę wojenną, znaną u nas pod nazwą Bzik-Bzik. Pokrojone w ćwiartki owoce wrzucał kolejnymi porcjami, by w krótkim czasie (tyle właśnie ile trwa powiedzenie "bziik-bziik") zmiksować je do drobnych kawałeczków.

Bitwa zamieniła się w rzeź, a z życiem uszła jedynie garstka Niemców między innymi Hodon i Zygfryd. 
 To była prawdziwa rzeź! Nie były wprawdzie pokrojone w karną kosteczkę, ale zmasakrowane kawałeczki były w zupełności odpowiednie dla przyszłego likieru z cydonii.

Udało im się wydostać z okrążenia i przeprawić na lewy brzeg Odry.
Udało im się wydostać z masakry, zostać zasypanymi cukrem i przeprawić na lewy brzeg kredensu, by tam, w słońcu, dojrzewać...

To o Cydonii, a teraz o krześle. 

A właściwie krzesełku. Niedużym, w rozmiarze w sam raz pasującym do właścicielki. Do Czarnookiej. Bo jak przychodzi do mnie musi przecież na czymś usiąść. Na czymś odpowiednim. Zdobyłam tron, przygotowałam najpiękniejszy zestaw kwiatów (z tegorocznego zbioru - nowe serwetki), wymalowałam, wykleiłam, wylakierowałam. Dziś postanowiłam okazać dzieło Największemu Majestatowi. Dzień sprzyjał, ceremonia została okraszona pięknym słonecznym oświetleniem. Największy Majestat łaskawie obejrzał, przetestował, przyjął,okraszając pięknym uśmiechem. Moment testowania i odbioru technicznego został zarejestrowany.

Jesienne banieczki

Na horyzoncie rysują się już banieczki vel bombki choinkowe, zapewne zaśnieżone, skrzące mroźnie... ale we mnie coś się buntuje. Dla mnie za wcześnie. Jeszcze wokół bogate kolory jesieni, jeszcze dużo gorącej czerwieni, żółci, zieleni. W ramach protestu zrobiłam jesienną banieczkę:

 

I nie jest to moje ostatnie słowo! Oczekujcie więcej! I więcej!

I jeszcze zielone kropelki:

Aj waj...

Z przyjemnością informuję, i polecam, i cieszę się, że wreszcie, po pięciu latach od premiery spektaklu pojawiła się płyta z piosenkami 

"Aj waj! czyli piosenki z cynamonem..."

Przedsięwzięcie godne polecenia, bo sam spektakl to fantastyczna zabawa z nutą refleksji, teksty świetne, muzyka porywająca, aktorzy doskonali. Po prostu - cymes!

Jak ktoś ma okazję, niech sam sprawdzi ("Aj waj! czyli historie z cynamonem" - Teatr STU, Kraków)

W tej informacji oczywiście trochę mojej prywaty, bo oprawa graficzna płyty, baner, plakat, folder to moja sprawka, ale co mi tam... całość (muzyka, teksty) jest naprawdę super!

Posłuchać kilku próbek (mp3) można tutaj

Posłuchać i zobaczyć na youtube:
Handelek
Dziwka z Krochmalnej
Rebe rap

A kupić CD przez internet można tutaj:
Merlin
Empik
sklep Polskie Radio
księgarnia Amazonka
firma księgarska Olesiejuk
NaMatecznym
PAKA

Prasowanie po świecach... przy świecach

Nadeszła jesień. Nieproszona, ale na razie piękna. Z czekoladowymi kasztanami i złotymi liśćmi klonów.
Ale już ostrzega, że nie zawsze będzie taka zachwycająca i młoda.
Już straszy pomarszczonymi przedwcześnie  liśćmi kasztanów, moczy łzami szyby i buty, więzi za ołowianymi chmurami słońce. Więc nie dajcie się zwieść jej pozornym urokiem.
Bo będzie strasznie - będzie wiało, będzie lało, będzie ciemno już po południu... będzie szaro, mokro, zimno i łyso. Tak, jesień będzie łysa, stara i łysa... jak tylko pozrzuca wszystkie liście.
Trzeba się przygotować.
W słoikach pozamykać wszystkie kolory i aromaty lata, złote dynie i miody, rumiane jabłka i pomidory, zielone ogórki i zioła, różane cukry (moje ostatnie odkrycie na blogu Green Canoe). Kupić ciepłe kapcie, uszyć wygodne poduszki, utoczyć lub ozdobić świece. Te ostatnie przydadzą się do obrony podczas napadu jesiennej depresji, gdy szaruga za oknem otoczy nas ciasnym kordonem, przez szczeliny zacznie wiać zimnem, a smuteczek zacznie nas osaczać...
Zostaniemy bezpieczni w kręgu światła naszej świecy...

W ramach tych przygotowań do stawienia czoła jesiennej chandrze zabrałam się do pracy.
Do prasowania. 
Nie lubię prasowania, bo zawsze jest go za dużo (och, Miro, przy żelazku zawsze tęsknie myślę o Tobie). Ale tu akurat nie było za dużo prasowania, choć świeca całkiem spora.

Zgromadziłam zapasy - suszone kwiatki, preparowane listki, maleńkie kamyczki, wszystko, co jest płaskie i wytrzyma 3 sekundy masażu  gorącym żelazkiem (przez papier do pieczenia). No i  zdobyłam wielką świecę o płaskich bokach, wygodnych pod żelazko.

Jeśli nie mamy wprawy, na początek możemy popróbować drobne elementy wtopić w świecę rozgrzanym nad płomieniem nożem.
Inne rzeczy (kamyki, muszelki itp.) można przykleić  "na masę" (specjalną do świec lub jakąś zwykłą modelarską).
(masę nakładamy szpachelką lub palcem, "paćkamy" lub rozgrabiamy widelcem i na mokrą przykładamy drobne elementy; trzymają się świetnie i po wyschnięciu nie odpadają)

Rozebrałam świecę do rosołu, ułożyłam  na brzuszku, jak do masażu, podłożyłam jej wygodny ręczniczek (papierowy), na pleckach poukładałam listki i kwiatki. Przykryłam papierem do pieczenia i powoli przejechałam ciepłym żelazkiem. Ostrożnie zdjęłam papier... pojedynczy niesforny płatek, który odstawał od łodyżki pogłaskałam rozgrzanym nad płomieniem  nożem. Posłusznie przytulił się do świecy.
Kamyki "masowałam" żelazkiem rozgrzanym na maxa (też przez papier). Pasek na samym dole posmarowałam metaliczną masą w kolorze fuksji i posypałam kamykami, delikatnie je przyciskając, żeby zatopiły się lekko w masie (mniej więcej "po kolana").
I już!
Takie prasowanie lubię - szybkie, efektowne. I składać nie trzeba.
Polecam ;)))

Marmurkowanie

Zdarzyło się, że musiałam przygotować pokaz tworzenia imitacji marmuru. Na początku potraktowałam to jako zwykłe zadanie na zlecenie. Ale okazało się, że udawanie prawdziwego marmuru jest bardzo przyjemne, wciągające, ba! ekscytujące.

Zaczęło się od obserwacji natury, żyłkowań, kolorów... potem przypomniało mi się, jak w pracy dyplomowej na rzeźbie udawałam "białą Mariannę", czyli naszą rodzimą odmianę marmuru. Tam był w użyciu sztuczny kamień, czyli marmur w proszku, wystarczyło wymieszać wszystkie ingrediencje w wodzie, tu - kolor, cienie, żyłkowania trzeba zrobić (czyt. namalować) samemu. Jest tu duże pole do popisu, bo odcieni kamienia  i rodzajów oraz kolorów żyłkowań jest wiele, bo i każda skała dużo musiała przejść, zanim przeobraziła się w cud-marmur.

 
Są więc marmury mlecznobiałe, szare, z chłodnymi odcieniami błękitu lub fioletu, są też w ciepłych beżach,  sjenach i zieleniach, czarne, różowe, pasiaste, z rozmytymi plamami kolorów bądź poprzetykane ciemnymi żyłkami serpentynitu lub białymi kalcytu -  słowem: olbrzymie pole dla wyobraźni.

Efekt możecie zobaczyć sami. 

Na to wszystko klasyczny decoupage, wzbogacony wypukłymi kroplami przezroczystego reliefu.