Lampion głęboko wieczorny

Jeden z moich ostatnich jesiennych lampionów, głęboko wieczorny ciemnym szafirem (papieru ryżowego) i bogaty złotą kiścią winogrona (wypukłego reliefu z masy perłowej).

"Głęboko wieczorny" także z tego powodu, że nie razi mocnym światłem, tylko stłumiony ciemnym kolorem papieru ryżowego żarzy się tylko gorąco, pasuje do bardzo późnych godzin nocnych i skłania do zbliżenia wokół jego płomienia...

 Prosty w wykonaniu, po oklejeniu szkła papierem ryżowym (nie musi być granatowy, może być w innym, mocnym kolorze), naklejamy na posmarowaną klejem powierzchnię szablonowy wzór:

Całość można dodatkowo polakierować,  zabezpieczając przez to wypukły ornament przed ewentualnym uszkodzeniem.

Sposób wykonania wypukłego ornamentu pokazywałam w tutorialu o perłowym szablonie.

PS

Cieszę się na tak duży odzew na moje candy ;)))

Przypominam o zostawianiu "namiarów do siebie", czyli adresów mailowych tych osób, które nie prowadzą bloga. 

A ja się cieszę, że czeka mnie tyle odwiedzin na Waszych blogach, tyle nowych osób, miejsc, inspiracji i zachwytów.

Candy

Z pewna taką nieśmiałością ogłaszam moje pierwsze candy.
Otóż - albo i owóż  ;))) - równo rok temu popełniłam swój pierwszy post na tym blogu.
Z tej właśnie okazji zapraszam na rocznicowe, słodkie party...

 Jako że blog traktować miał o miscellaneousach, czyli różnych różnościach i rozmaitych rozmaitościach, więc do rozdania mam cukierasy z różnych półek (rodzajów rękodzieła):

1. banieczkę vel bombkę z zimowym krajobrazem w środku pt. "Zasypało świat na biało"
2. zimowy lampion, ośnieżony i zmrożony pt. "Zimowe miasteczko"
3. filcowe kolczyki pt. "Plasterkowy potwór"

 

A także, ponieważ bloga zaczęłam od fimo, dla osoby, która napisze 100 komentarz (o ile dociągniemy do takiej liczby):

• komplet biżuterii drewno+fimo (technika własna) pt. "Królowa Śniegu"

Zasady są ogólnie znane:

1. chętni na słodki poczęstunek informację o candy podlinkowują na swoim blogu (wraz ze zdjęciem)
2. jeśli ktoś nie ma bloga oczywiście też jest zaproszony, ale żeby nie było tak łatwo, to niech opowie o candy komuś swoimi słowami albo podlinkuje np. na Facebooku ;)))
3. należy zostawić komentarz pod tym postem do 14 grudnia (proszę o link do swojego bloga - chętnie odwiedzę)
4. dodanie do obserwowanych nie jest konieczne, ale będzie świadczyło, że blog się podoba i nie był to stracony rok ani zaśmiecanie blogosfery
5. zapisy przyjmuję do 14 grudnia, bo wtedy akurat mam urodziny ;)
6. losowanie następnego dnia po zamknięciu zapisów, czyli 15 grudnia. "Maszyna losująca" jest w trakcie testowania, paluszki działają bardzo sprawnie, mieszają energicznie i mają już bardzo precyzyjny chwyt, obawy budzą tylko psotne ogniki w czarnych, figlarnych oczkach...

Zapraszam wszystkich do odwiedzania i komentowania. I życzę dobrej zabawy!

Podróż sentymentalna

 To koniec walkmana. Sony kończy produkcję.
Takie tytuły krzyczały dziś na portalach. Wybrałam się więc w podróż sentymentalną. W czasie.

Rok 1987. Jesteśmy 5 lat po ślubie, mamy starego malucha (nie tego na zdjęciu, ten na zdjęciu to nasz najnowszy, pierworodny model), mamy też czarno-biały telewizor, mieszkamy w wynajętym mieszkaniu. Aby zadzwonić wychodzimy do budki telefonicznej. Na rozmowę międzymiastową (do rodziców) czekamy 2-3 godziny na poczcie. Ale mamy walkmana!!! Mój drogi (wtedy młody i piękny) B. zakupił był ten zagraniczny sprzęt, bo uznał, że jako muzyk powinien mieć taki gadżet. W słowniku wtedy nie funkcjonowało to słowo. Gadżet.

Szare czasy, jak widać na zdjęciu. Zdjęcia też tylko szare.

Ale było cudnie. Naprawdę było kolorowo.

Zimowy pejzaż zaklęty w kuli

Planowałam pokazać Wam mój zimowy świat, gdy spadną u mnie pierwsze śniegi. Na razie jednak nie zapowiada się, a moja niespodzianka nie będzie już niespodzianką, bo pojawiły się już na blogach pierwsze zimowe banieczki z krajobrazem w środku.
Więc, niejako sprowokowana, ale i usprawiedliwiona (mój Tato odwiedza mnie właśnie wracając ze Szczawnicy, a tam właśnie porządnie zawiało i nie zamiotło -

jak w tym dowcipie o dozorcy, który bezradnie siedzi przy zaśnieżonej kamienicy, a na pytania mieszkańców o odśnieżanie mówi, ze to wina tych od prognozy pogody, bo zapowiadali, ze "zawieje i zamiecie", a tu zawiało, a nie zamiotło...

- więc zaliczam tamten śnieg, jako mój ;)

Broniłam się przed zimą, jak długo się dało. Ale ze względu na pracę (zamówiony pokaz robienia zimowej banieczki) musiałam po nocach, po kryjomu przed samą sobą, mrozić, śnieżyć, sypać i zamrażać...

 Ponieważ nie uczestniczyłam w szkoleniu organizowanym przez producentów czy hurtowników, którzy instruowali, jak przygotować takie cuda przy użyciu ich  preparatów, musiałam wymyślić swoją metodę. Papier z domkami (3d, do składania) już był dostępny, wyciągnęłam zapasy sztucznego śniegu z zeszłego roku (nowych preparatów, dostępnych już teraz jeszcze nie było), na giełdzie kwiatowej zaopatrzyłam się w szyszki, mchy, sztuczne i prawdziwe gałązki oraz inne cudeńka i zaczęłam się bawić.

• Żeby sobie ułatwić i nie obciążać banieczki masami śniegu, wykorzystałam styropianowe kule, którym ścięłam wierzchołki (dobrany rozmiar kuli i plastikowej banieczki pozwalał na idealne dopasowanie w środku), 
• wnętrze bombki "zamroziłam" przezroczystym żelem (jak zamrożone szyby), gdzieniegdzie wrzuciłam gwiazdkę, brokatem udałam mróz i sople lodu, w końcu ośnieżyłam (można farbą, sztucznym śniegiem),
• na styropianie nałożyłam sztucznego śniegu śniegu po pas,
• domki ozdobiłam sztucznym śniegiem i wstawiłam w mokry sztuczny śnieg (dobrze się trzyma)
• mchy, porosty, widłaki, szyszki i inne gałązki też oprószyłam śniegiem i też wstawiłam w mokry śnieg,
• na choinkach w środku ustawionych na rynku lub w ogródkach powiesiłam banieczki zrobione z kropli perlen-penów (konturówek), 
• sypnęłam anielskim pyłem (najdrobniejszy brokat) i kryształkami "mrozu",
• a na końcu i po wierzchu  kropeczkami lodowej bieli zostawiłam ślad po burzy śnieżnej

Przygotowywałam kurs obrazkowy, ale ponieważ już się taki pokazał w sieci, nie będę się powtarzać (zwłaszcza, że bo roboty z tym co niemiara, fura zdjęć do obrobienia itp.).

Uczulam tylko, by przed zamknięciem wysuszyć dokładnie wszystko, co jest w środku, bo w przeciwnym wypadku na wewnętrznych ściankach będzie się osadzała wilgoć z suszącego się śniegu i będą zroszone i zamglone.

Zabawy jest z tym wiele, obudzone w nas dziecko na pewno nam w tym pomoże ;)))

Przypomną się wszystkie dziecięce zachwyty, marzenia, zabawy...

Powyciągamy z zakamarków wszystkie możliwe i niemożliwe drobiazgi, by upiększyć i wzbogacić te zamknięte w kulach, bajkowe światy...

Sama w jednej z banieczek zrobiłam jeziorko, na innej klomby obudowane paciorkami, lub ścieżki wysypane drobniutkimi kamyczkami, posadziłam iglaczki, ustawiłam ławeczki itp.

Teraz kombinuję z latarniami ;) żeby w klimacie złapać coś z Dickensa...

Ostrzegam, że to wciąga...

Urobek jesienny - część III.

Powtarzam kolczyki "łezki z dziurką", bo poprzednio nie pokazałam drugiej strony. A są to kolczyki, które właściwie nie mają drugiej strony - obie strony są "równoważne".

Na zakończenie jesiennych zbiorów coś zielonego, zanim zasypie nas i zawieje...

Też nie wiadomo, która strona ma być "prawa".

Urobek jesienny - część II.

Kolejny zestaw śniadaniowo-kawiarniany. Kakao, kawa z mlekiem, cappuccino z pianką, bawarka. Trochę śmietanki i wanilii. Posypać cynamonem. Zagryźć pierniczkiem imbirowym.

Zestaw od najmniejszego, na górze, przez średnie, do olbrzymich kół. Środkowe i dolne oczywiście z wypukłymi reliefami.

Urobek jesienny - część I.

Jesienne kolczyki, małe, średnie oraz większe. Dwustronne. Z wypukłymi reliefami. Ładnie kołyszą się w uszach, sennie, jesiennie...

Jesienne banieczki cd

 

Ciąg dalszy jesiennych klimatów w banieczkach vel bombkach. Pojazdy jesienne (pacyfistyczne, choć w wojskowym szyku) czekają  na zamknięcie w szklanej kuli. Skończy się tak, że na choince będę miała pozamykane w bańkach jesienne zbiory kwiatów, liści, szyszek, owoców i może jeszcze grzybów?

Taaaa... to jest myśl! W następnych pozamykam suszone grzyby,  orzechy, laski cynamonu...

a może jeszcze dalej pójść? stare guziki, włóczki, miłosne liściki? Hm, liściki i piórka już zamykałam ;)

I choinka będzie spiżarnią albo ekologicznym śmietnikiem...

PS
Muszę tu przerzucić wierszyk Agnieszki z komentarzy, bo tak mi się spodobał (jak wszystkie jej wierszyki), że muszę go Wam pokazać na tu, na głównej stronie!

Szła wiewiórka po lesie bukowym
(co buczyną poprawnie się zowie),
las skąpany był w słońcu wrześniowym
mrówek w runie ruszało się mrowie.

Gryzła wąsy nerwowo ząbkami,
rudy ogon szarpała ze złości:
"Co się stało z wszystkimi szyszkami?
co na stole położę dla gości?"

Krzyknął borsuk z cieplutkiej swej norki:
"To Migoshia buszuje tu w lesie,
sam widziałem - ma z sobą dwa worki,
ciekaw jestem czy wszystko uniesie!

Wzięła szyszki i wszystkie żołędzie,
owoc głogu,kasztany z kolcami,
ciężka zima dla wszystkich nas będzie
jak nie skończy już z tymi bańkami!"

Cydonia i krzesło

Tytuł posta wydał mi się taki... literacki, jak tytuł powieści ;)
Ale będzie bardziej przyziemnie. Chociaż postaram się uwznioślić i w tym celu użyję nazwę Cydonia oblonga zamiast pospolitej vulgaris. Cydonia... piękne imię! Nawet piękniejsze niż piękna Dydona (królowa Kartaginy). Nazwa "Cydonia" dotyczy pigwy, która, jak rok temu, trafiła pod mój dach. Tym razem w całej swej krasie, cudownym ananasowym aromacie  i... nieustępliwej twardości. Podczas krojenia przestała mi się kojarzyć z piękną Dydoną , a zaczęła z Cedynią, gdzie - jak wiadomo - rozegrała się bitwa... W tej bitwie postanowiłam zwyciężyć. W tym celu (wzorując się na sprycie poprzedników:

Dydona miała dostać tyle ziemi, ile obejmie skóra wołu, więc kazała ja pokroić w wąskie paski i otoczyła nimi wzgórze,  na którym wzniesiono Byrsę (łac. "skóra"), dając początek Kartaginie;

 postanowiłam więc, jej przykładem, zastosować jakiś trick


zaś Mieszko zaplanował manewr, którego celem było wciągnięcie Niemców w zasadzkę


Wyglądało to tak (wg. Wikipedii i naocznego świadka, czyli mnie):
Mieszko  podzielił swoje wojska na trzy części. 
 Dumałam, dumałam i wymyśliłam: to samo zrobiłam z pigwą. Podzieliłam na trzy części: na nalewkę, dżem i czipsy do herbaty.

Zadaniem większej kolumny jazdy, którą osobiście dowodził, była obrona przeprawy na Odrze oraz zablokowanie drogi, którą podążały wojska niemieckiego margrabiego.  Na wzgórzu, nieopodal grodu Cedyni, ukryły się oddziały łuczników i tarczowników, pochodzących z pospolitego ruszenia  oraz część jazdy dowodzonej przez Mieszkowego brata Czcibora. 
 Niestety, każda z tych części wymagała przynajmniej obrania pigwy ze skórki.

Rankiem przed bitwą Hodon ustawił w pierwszym rzucie własny oddział konnych rycerzy oraz posiłkowy oddział Zygfryda von Walbeck. 
 Rankiem, przed bitwą, zakomunikowałam mojemu drogiemu B., że MUSI koniecznie, pod karą infamii, banicji i zakazu picia kawy obrać te wszystkie owoce, bo na pewno się zepsują i on będzie temu winny. Było wystarczająco rano, by zdezorientowany, niedobudzony i przerażony zgodził się na wszystko.

Dalej podążała piechota, podzielona na kolumny. 
 Podążyłam do swoich zajęć.

W pierwszej fazie bitwy Hodo przedarł się ze swym wojskiem przez Odrę. 
 W pierwszej fazie bitwy B. przedarł się ze swym wojskiem przez sypialnię, łazienkę do kuchni, po kawę. Po kawie za późno było na dyskusję, że niemożliwe, by tak twarde owoce tak szybko się zepsuły. Być może, ale mnie już nie było. Obrał wszystkie.

Rozpoczął się pościg margrabiego za Polanami, którzy schronili się w Cedyni. 

Część obranych cydonii przy użyciu maszyny wojennej (krajalnica marki Zelmer) w  podstępny i błyskawiczny sposób została rozgromiona,  w cienkich plasterkach wzięta do niewoli i osadzona w na kilku poziomach twierdzy (suszarka do grzybów marki Optimum-cośtam-cośtam). Tam spędziła kilka dobrych godzin i po dogłębnej resocjalizacji udała się dobrowolnie  zdyscyplinowanymi czwórkami do szklanego słoja swojej nowej ojczyzny, by tam oczekiwać na zaszczyt bycia wybranym do zimowej herbatki, w celu dodania jej aromatu ( tzw. czipsy cydoniowe).

Rozochocone łatwym rozbiciem oddziałów broniących przeprawy wojska najeźdźców prawdopodobnie za bardzo rozluźniły szyk, w tyle za pędzącą jazdą pozostali piechurzy. 

 Rozochocona, kolejną porcję pigwy przepuściłam przez wojenną maszynerię, traktując ją jak mięso armatnie, a konkretnie mielone. Potem sypnęłam jej w oczy cukrem (do smaku) i w ogniu walki przesmażyłam lekko, zapakowałam do wyparzonych słoiczków i w bezwzględny sposób poddałam barbarzyńskiej i okrutnej pasteryzacji. Tak powstał dżem.

Gdy wojska Hodona gotowały się do szturmu na gród, zostali ostrzelani ze wzgórza, a następnie runęły na nich zastępy wojów pod wodzą Czcibora. 
Została mi trzecia, ostatnia część wojsk nieprzyjacielskich. I najtrudniejszy manewr - pokrojenia w drobną kostkę... Jedna, druga, trzecia pigwa, czułam, jak mi ubywa sił, przybywa bólu w piekących palcach, a aromat ananasów niebezpiecznie odurza...

W tym czasie nastąpił kontratak z grodu i wojska Marchii zostały wzięte w kleszcze. 
  Ha! Wyciągnęłam kolejną maszynę wojenną, znaną u nas pod nazwą Bzik-Bzik. Pokrojone w ćwiartki owoce wrzucał kolejnymi porcjami, by w krótkim czasie (tyle właśnie ile trwa powiedzenie "bziik-bziik") zmiksować je do drobnych kawałeczków.

Bitwa zamieniła się w rzeź, a z życiem uszła jedynie garstka Niemców między innymi Hodon i Zygfryd. 
 To była prawdziwa rzeź! Nie były wprawdzie pokrojone w karną kosteczkę, ale zmasakrowane kawałeczki były w zupełności odpowiednie dla przyszłego likieru z cydonii.

Udało im się wydostać z okrążenia i przeprawić na lewy brzeg Odry.
Udało im się wydostać z masakry, zostać zasypanymi cukrem i przeprawić na lewy brzeg kredensu, by tam, w słońcu, dojrzewać...

To o Cydonii, a teraz o krześle. 

A właściwie krzesełku. Niedużym, w rozmiarze w sam raz pasującym do właścicielki. Do Czarnookiej. Bo jak przychodzi do mnie musi przecież na czymś usiąść. Na czymś odpowiednim. Zdobyłam tron, przygotowałam najpiękniejszy zestaw kwiatów (z tegorocznego zbioru - nowe serwetki), wymalowałam, wykleiłam, wylakierowałam. Dziś postanowiłam okazać dzieło Największemu Majestatowi. Dzień sprzyjał, ceremonia została okraszona pięknym słonecznym oświetleniem. Największy Majestat łaskawie obejrzał, przetestował, przyjął,okraszając pięknym uśmiechem. Moment testowania i odbioru technicznego został zarejestrowany.