Jesienne banieczki

Na horyzoncie rysują się już banieczki vel bombki choinkowe, zapewne zaśnieżone, skrzące mroźnie... ale we mnie coś się buntuje. Dla mnie za wcześnie. Jeszcze wokół bogate kolory jesieni, jeszcze dużo gorącej czerwieni, żółci, zieleni. W ramach protestu zrobiłam jesienną banieczkę:

 

I nie jest to moje ostatnie słowo! Oczekujcie więcej! I więcej!

I jeszcze zielone kropelki:

Aj waj...

Z przyjemnością informuję, i polecam, i cieszę się, że wreszcie, po pięciu latach od premiery spektaklu pojawiła się płyta z piosenkami 

"Aj waj! czyli piosenki z cynamonem..."

Przedsięwzięcie godne polecenia, bo sam spektakl to fantastyczna zabawa z nutą refleksji, teksty świetne, muzyka porywająca, aktorzy doskonali. Po prostu - cymes!

Jak ktoś ma okazję, niech sam sprawdzi ("Aj waj! czyli historie z cynamonem" - Teatr STU, Kraków)

W tej informacji oczywiście trochę mojej prywaty, bo oprawa graficzna płyty, baner, plakat, folder to moja sprawka, ale co mi tam... całość (muzyka, teksty) jest naprawdę super!

Posłuchać kilku próbek (mp3) można tutaj

Posłuchać i zobaczyć na youtube:
Handelek
Dziwka z Krochmalnej
Rebe rap

A kupić CD przez internet można tutaj:
Merlin
Empik
sklep Polskie Radio
księgarnia Amazonka
firma księgarska Olesiejuk
NaMatecznym
PAKA

Prasowanie po świecach... przy świecach

Nadeszła jesień. Nieproszona, ale na razie piękna. Z czekoladowymi kasztanami i złotymi liśćmi klonów.
Ale już ostrzega, że nie zawsze będzie taka zachwycająca i młoda.
Już straszy pomarszczonymi przedwcześnie  liśćmi kasztanów, moczy łzami szyby i buty, więzi za ołowianymi chmurami słońce. Więc nie dajcie się zwieść jej pozornym urokiem.
Bo będzie strasznie - będzie wiało, będzie lało, będzie ciemno już po południu... będzie szaro, mokro, zimno i łyso. Tak, jesień będzie łysa, stara i łysa... jak tylko pozrzuca wszystkie liście.
Trzeba się przygotować.
W słoikach pozamykać wszystkie kolory i aromaty lata, złote dynie i miody, rumiane jabłka i pomidory, zielone ogórki i zioła, różane cukry (moje ostatnie odkrycie na blogu Green Canoe). Kupić ciepłe kapcie, uszyć wygodne poduszki, utoczyć lub ozdobić świece. Te ostatnie przydadzą się do obrony podczas napadu jesiennej depresji, gdy szaruga za oknem otoczy nas ciasnym kordonem, przez szczeliny zacznie wiać zimnem, a smuteczek zacznie nas osaczać...
Zostaniemy bezpieczni w kręgu światła naszej świecy...

W ramach tych przygotowań do stawienia czoła jesiennej chandrze zabrałam się do pracy.
Do prasowania. 
Nie lubię prasowania, bo zawsze jest go za dużo (och, Miro, przy żelazku zawsze tęsknie myślę o Tobie). Ale tu akurat nie było za dużo prasowania, choć świeca całkiem spora.

Zgromadziłam zapasy - suszone kwiatki, preparowane listki, maleńkie kamyczki, wszystko, co jest płaskie i wytrzyma 3 sekundy masażu  gorącym żelazkiem (przez papier do pieczenia). No i  zdobyłam wielką świecę o płaskich bokach, wygodnych pod żelazko.

Jeśli nie mamy wprawy, na początek możemy popróbować drobne elementy wtopić w świecę rozgrzanym nad płomieniem nożem.
Inne rzeczy (kamyki, muszelki itp.) można przykleić  "na masę" (specjalną do świec lub jakąś zwykłą modelarską).
(masę nakładamy szpachelką lub palcem, "paćkamy" lub rozgrabiamy widelcem i na mokrą przykładamy drobne elementy; trzymają się świetnie i po wyschnięciu nie odpadają)

Rozebrałam świecę do rosołu, ułożyłam  na brzuszku, jak do masażu, podłożyłam jej wygodny ręczniczek (papierowy), na pleckach poukładałam listki i kwiatki. Przykryłam papierem do pieczenia i powoli przejechałam ciepłym żelazkiem. Ostrożnie zdjęłam papier... pojedynczy niesforny płatek, który odstawał od łodyżki pogłaskałam rozgrzanym nad płomieniem  nożem. Posłusznie przytulił się do świecy.
Kamyki "masowałam" żelazkiem rozgrzanym na maxa (też przez papier). Pasek na samym dole posmarowałam metaliczną masą w kolorze fuksji i posypałam kamykami, delikatnie je przyciskając, żeby zatopiły się lekko w masie (mniej więcej "po kolana").
I już!
Takie prasowanie lubię - szybkie, efektowne. I składać nie trzeba.
Polecam ;)))

Marmurkowanie

Zdarzyło się, że musiałam przygotować pokaz tworzenia imitacji marmuru. Na początku potraktowałam to jako zwykłe zadanie na zlecenie. Ale okazało się, że udawanie prawdziwego marmuru jest bardzo przyjemne, wciągające, ba! ekscytujące.

Zaczęło się od obserwacji natury, żyłkowań, kolorów... potem przypomniało mi się, jak w pracy dyplomowej na rzeźbie udawałam "białą Mariannę", czyli naszą rodzimą odmianę marmuru. Tam był w użyciu sztuczny kamień, czyli marmur w proszku, wystarczyło wymieszać wszystkie ingrediencje w wodzie, tu - kolor, cienie, żyłkowania trzeba zrobić (czyt. namalować) samemu. Jest tu duże pole do popisu, bo odcieni kamienia  i rodzajów oraz kolorów żyłkowań jest wiele, bo i każda skała dużo musiała przejść, zanim przeobraziła się w cud-marmur.

 
Są więc marmury mlecznobiałe, szare, z chłodnymi odcieniami błękitu lub fioletu, są też w ciepłych beżach,  sjenach i zieleniach, czarne, różowe, pasiaste, z rozmytymi plamami kolorów bądź poprzetykane ciemnymi żyłkami serpentynitu lub białymi kalcytu -  słowem: olbrzymie pole dla wyobraźni.

Efekt możecie zobaczyć sami. 

Na to wszystko klasyczny decoupage, wzbogacony wypukłymi kroplami przezroczystego reliefu.

Babie lato... albo dymek z papierosa

Jest, przyszło...
babie lato...
od kilku dni słońce nas dopieszcza. Podgrzewa gruszki, rumieni jabłka, podsmaża kasztany i rozgrzewa serce.

A na koniec dnia puszcza dymek z papierosa ;)

 Gdy zwieziono snopy na klepiska,
Chłopcy sady z owoców otrzęśli,
W ulach pszczołom podebrano plastry,
A w ogródkach lśnią ostatnie astry:
Babie lato schodzi na ścierniska
I nić srebrną snuje z swojej przesil. 

 Lśni pogody blask błękitnozłoty:
Zda się, jakby wiosna pełnej treści
Nie zużywszy, minąwszy niecała,
Swe ostatki w wrześniu przeżywała
I że lato oszczędzeń w dnie słoty
Czar swój w środku jesieni dziś mieści.

Co się wiośnie nie przeżyło wiosną,
Co się latu nie udało w lecie,
Co chmur czarnych ściemniła pogróżka,
To babiego lata dobra wróżka
Dłonią cichą, miękką i litosną
Z swej kądzieli w srebrzystą nić plecie (...)

Leopold Staff

 I koniecznie coś z dekupażu, bo jak różności, to różności ;)

Słodkie barbecue na niepogodę

Na razie nie ma nadziei na babie lato. Na ciepłe, słoneczne dni pod błękitnym niebem wśród kolorowych liści musimy cierpliwie poczekać. Może się doczekamy. A może nie.
Na razie na chłodne, deszczowe dni proponuję miłe rękodzieło w jasnym kręgu lampy, z aromatyczną herbatą (może być biała z płatkami białej róży) ...

a w chwili przerwy wędrujemy do kuchni, znużeni depresyjną aurą za oknem i w duszy, włączamy gaz...

nie, nic z tych rzeczy... nie jest aż tak źle...

 
zapalamy palnik gazowy, na patyczek szaszłykowy nadziewamy marshmallową piankę
(może być specjalna barbecue, a mogą być zwykłe pianko jojo-podobne)

i delikatnie opiekamy nad ogniem, lekko kręcąc patyczkiem, pilnując, aby równomiernie nabierał koloru. Najpierw nabierze koloru  cappuccino i takiż zapach zacznie wydzielać...

Kręcimy, kręcimy, kręcimy...
będzie się lekko przyrumieniał, rozgrzewał w środku, także nas, bo te słodkie aromaty i ciepełko rozgrzeją nas od środka...

Najlepsze są chrupiące z zewnątrz, ciągnące się w środku, rozlewające uśmiech na twarzy... 

to naprawdę działa...

I już z nowym zapałem wracamy pod lampę, by tam oddać się kolejnej przyjemności:

przymierzania biżuterii przed lustrem, albo zdekupażowania szkatułki na biżuterię.

Ja wybrałam to drugie ;)

Wpadła mi w ręce wyjątkowej urody i oryginalności śliczna szkatułka z wysuwaną szufladką, zgrabnym i wygodnym uchwytem i otwieranymi na boki "skrzydełkami". Była pełna uroku już w stanie surowym. 

Jako dekupażystka musiałam tylko "przypilnować, by tego cudu nie spasteryzować", że strawestuję reklamę pewnego piwa ;)

Mam nadzieję, że mi się udało. 

Wnętrze pomalowałam transparentnym werniksem ze złotym połyskiem (zostawił tylko lekki satynowy połysk na powierzchni), a krawędzie pociągnęłam lekko pastą InkGold w kolorze białego złota. Papier to moje ulubione wzory z włoskiej firmy Kartos.

Lubię...

Aga ze swojego uroczego wnętrza zaprosiła mnie do zabawy w "Lubię..."

Zabawa polega na tym, że

- piszemy, kto nas do niej zaprosił

- wymieniamy 10 rzeczy, które lubimy

- zapraszamy do zabawy następne 10 osób.

Myślenie o rzeczach, które lubię, było czystą przyjemnością. Problem zaczął się w momencie przejścia do punktu nr 3. Większość osób, do których zaczęłam zaglądać (po długiej nieobecności, przyznaję...) już się w to bawią, bo zabawa już od dawna szaleje na blogowisku.
Nie wiedziałam, bo zaległości czasowe, a co za tym idzie przymusowa abstynencja od blogów spowodowała, że jestem ze wszystkim do tyłu.

Dołączam do zabawy i zapraszam:

Bożenę

Kamino

Florę

Ewę

Szajajabę

Zuzię 

Joannę 

Pejtoon
Kamilcię 

Jasmin

Nie przypuszczałam, że aż tak jesteśmy wszystkie podobne, wymieniane przez Was rzeczy powtarzają się niewiarygodnie często w identycznych zestawach. Siłą rzeczy więc nie będę oryginalna ;)

Mój zestaw obowiązkowy:

1. Poranna kawa do łóżka
z chwilą niespiesznej rozmowy (dziękuję, mój drogi B.)

2.  jazda samochodem:

- po mieście - sama (mogłabym być taksówkarzem)

- na długie trasy z moim drogim B.

 a jak już podróż, to do ukochanej  

3. Italii

albo nad nasze

4. morze

a jak jesteśmy nad morzem, to uwielbiam 

5. wysokie baranki na niebie 

(altocumulusy lub cirrocumulusy - nie znam się), które otwierają mi niebo i pokazują drogę do niego, zapewniając, że to tylko sięgnąć ręką...

 

a jak jesteśmy w niebie, to niech nam zagrają 

6. Raz, Dwa, Trzy 

 

 i żeby jeszcze mieć niebo w gębie, to proszę 

7. lody i kruchy placek z owocami pod bezową pierzynką

 błogosławiony niech będzie ten, kto wynalazł słowo pisane i dzięki któremu teraz mogę oddawać się błogiej rozkoszy 

8. czytania, 

czytania, czytania...

oprócz rękodzielniczych technik, które wszystkie tu lubimy, bo to oczywista oczywistość i wspominanie o nich jest trywialne, uwielbiam, po prostu uwielbiam 

9. fotografować 

(najchętniej miałabym zamiast któregoś palca małą migawkę, bo tyle pięknych kadrów codziennie mi ucieka...

a na koniec, oprócz zwiedzania ze względu na walory historyczne i artystyczne, lubię ciche, puste  

10. wnętrza kościołów, 

pozwalające zatrzymać się w czasie nie tylko historycznym, ale i własnym, wyciszyć, zanurzyć w innym świecie, bo jak ktoś odpowiedział na pytanie -"po co chodzi do kościoła, skoro Bóg jest wszędzie taki sam?"  -

"bo tam JA jestem inny.."

i tyle jeszcze innych rzeczy lubię... i wiatr, i burzę, i ciepłe wnętrze domu,i  sama w domu, i z bliskimi, i żeby cisza była, a i pogadać też, i humor, żart, dowcip - to niezbędne wręcz, żeby przeżyć, a ulubiona poduszka? fotel? kubek? a filmy? a prezenty? a niespodzianki?

no niech mi ktoś powie, że wyczerpał swoje najbardziej ulubione rzeczy w 10. punktach?!

Za dużo wątpliwości, czas kńczyć...

A konkluzja i tak jest pozytywna, tyle jest fajnych rzeczy, które nam sprawiają przyjemność, warto je sobie wypisać, żeby w ponurym dołku przypomnieć je sobie i wyciągnąć się samego z tego dołka, jak - nie przymierzając - baron Munchausen ;)

Ogórkowo

Tegoroczne lato i wakacje to było jedno mgnienie... nie zdążyłam się zorientować, jak szybko minęło...A tu już ostatni dzień wakacji...
Planowałam w wolnym czasie wreszcie na spokojnie połazikować po Waszych blogach, a nie miałam czasu nawet na wpis na własnym.
Już dawno chciałam o ogórkach... a tu już sierpień się właśnie skończył. A wiadomo, że z ogórkami trzeba zdążyć przed św. Bartłomiejem. A w ogóle najlepsze podobno lipcowe, bo delikatne, z cienką skórką. Ale nie będę przecież czekać do następnego lipca! Wtedy napiszę o małosolnych.

Więc o ogórkach będzie dzisiaj...
Do dobrych ogórków kiszonych (tych na zimę, nie małosolnych), potrzebne są:
- dobre ogórki 
(najlepiej z pewnego źródła, nie przenawożone, a jak nie mamy takiego, to wybierajmy jasne (biało-zielone), bo im ciemniejsza zieleń, tym większe prawdopodobieństwo, że były podsypywane nawozem z dużą ilością azotu  i mogą się źle kisić, a nawet gnić - a nie chcemy przecież zimą cuchnących, miękkich lub pustych purchawek zamiast jędrnych, chrupiących, lekko musujących pysznym aromatem ogórasów?!
muszą być nie za grube /zerwane w dobrej fazie księżyca będą ok, grube zrobią się podczas pełni/, nieduże, średnie, nie dłuższe niż dłoń)
- dobra faza księżyca
(wszystkie kiszonki najlepiej robić w czasie przybywającego księżyca, czyli między nowiem a pełnią)
- dobra pogoda 
(nie burzowa, bo mogą się nie udać)
- dobra sól
(koniecznie niejodowana, żeby z ogórków nie zrobić rozdeptanych kapci)
- dobra woda
(najlepiej bez nadmiaru mikroelementów, czyli wcale nie mineralizowaną)
- dobre dodatki
(no i tu pole do popisu:
ja dodaję bezwzględnie czosnek, korzeń chrzanu, dorodne baldachy kopru z nasionami, podsypuję trochę ziarenek gorczycy,
i w zależności od stanu posiadania
(bom miastowa paniusia, bez ogrodu lub znajomej gospodyni) 
liście czarnej porzeczki, wiśni, winogron, orzecha włoskiego oraz dębu

/w tym roku ucałowania dla nieocenionej Halinki, która w dobroci swego serca obdarowała mnie wszystkimi wyżej wymienionymi  liśćmi  oraz mikroskopijnymi ogóreczkami o długości 3-5 cm, które z dziką radością ukisiłam w równie  mikroskopijnych słoiczkach/

Wszystkie te dodatki sprawiają, że proces fermentacji będzie przebiegał prawidłowo, garbniki ułatwią długie przechowywanie, ogórki będą twarde, chrupiące, aromatyczne, sok  klarowny, a przyjemność jedzenia największa!

Jak już uzbieraliśmy  wszystko, a jeszcze do tego mamy słoiki - to już połowa drogi do sukcesu.

Ogórki moczę ze 2 godziny w wodzie. Słoiki myję w zmywarce, wychodzą stamtąd suchutkie, gorące, wyparzone i zadowolone, jak po ruskiej bani (saunie).
Do słoików pakuję, ciasno upychając, coby jak najwięcej zmieścić, ogórki - jasną stroną do dołu.
Między ogórki utykam zwinięte w rulon liście, baldachim kopru, ze 2-3 ząbki czosnku, solidny kawałek chrzanu (można zetrzeć wiórka na grubej tarce), sypię parę ziaren gorczycy.
Wodę (kranówę) zagotowuję z solą ( w proporcji 1 - 1,5 łyżki stołowej na litr wody).
Gorącą wodą  zalewam ogórki w słoikach pilnując, by wszystkie były dobrze zakryte wodą, i zakręcam mocno zakrętki. Zalewanie wrzątkiem powoduje, że fermentacja odbywa się wolniej - są to ogórki na dłuższe przechowanie.
Dobrze jest zostawić trochę powietrza pod zakrętką, żeby podczas fermentacji nie lało się ze słoików.
Po 2-3 dniach dobrze jest wynieść do chłodnego, zaciemnionego pomieszczenia (piwnicy), niech tam spokojnie dochodzą...
Z 10 kg ogórków wyjdzie ok. 15 słoików 0,9l. Chyba...

W wolnej chwili robimy kolczyki. W ogórkowym kolorze.

Połów pereł - ciąg dalszy (tutorial)

Dzisiaj obiecany kursik perłowego szablonu. Mam nadzieję, że zdjęcia jasno zobrazują "o sssso chodzi..."

Przede wszystkim ograniczymy sobie możliwości, żeby lekcja była bardziej zrozumiała.

Użyjemy jeden (ale za to najlepszy) rodzaj masy "perłowej", pozwolimy sobie na dwa (z kilku) odcienie koloru.

Na talerzyk wykładamy wybrane dwa odcienie (Perlmutt i Perlmutt Champagne) Modellier Creme (perłowej masy strukturalnej)

niedokładnie mieszamy, żeby zostały kolorowe smugi, które po wyschnięciu będą się mienić kolorowo

folię (np. z koszulki na dokumenty) przyklejamy sobie do podłoża, żeby nam się nie przesuwała (taśmą dwustronną pod spodem lub malarską dookoła), na nią przyklejamy sobie tym samym sposobem (taśmą klejącą)  i w tym samym celu (dla unieruchomienia) szablon.

szpachelką malarską nakładamy masę na szablon, delikatnie wygładzając,

a następnie na świeżo (póki masa jest mokra) delikatnie, ale w sposób zdecydowany ściągamy szablon...

i zostawiamy do wyschnięcia (można podsuszyć suszarką)

po wyschnięciu masa łatwa oddziela się od folii i długo pozostaje elastyczna.

Daje się łatwo ciąć, dopasowywać do zaokrąglonych powierzchni i dzięki temu możemy ozdobić ładnymi wzorami z szablonów trudne powierzchnie, na które nie udałoby się przyłożyć szablonu.

Po kawałeczku przyklejamy fragmenty szablonu zwykłym klejem do dekupażu (albo innym, np. magic z tubki) na przygotowane podłoże. 

Z kawałka suchej masy perłowej, wykonanej wg opisu w poprzednim poście, możemy również samodzielnie wycinać dowolne wzory i je naklejać na różne, zupełnie nie płaskie podłoża. Masa jest sucha, ale elastyczna, wygodna w dopasowywaniu i łatwa do cięcia nożyczkami.

Mam nadzieję, że tym razem jasno wyłożyłam ;)))

W razie wątpliwości - pytajcie!